เสียงตะโกนกู่ร้องจากประเทศพม่ายิ่งดังขึ้นทุกวัน ในภาพที่เจ้าบ้านยังยืนตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก แต่เพื่อนบ้านเฮโลไปดูเศษซากความเสียหาย พร้อมกับกู่ร้องตะโกนให้ทุกคนเร่งรีบไปช่วย ในความชุลมุนที่เรื่องการเมือง เรื่องความมั่นคงถูกลากเข้าไปยุ่งอีรุงตุงนัง พร้อมๆ กับยอดผู้เสียชีวิตและยอดคนหายที่พุ่งถึงหลักแสน เราคิดอะไรอยู่กับเรื่องของพม่า

        เรามีความคิดเห็นอย่างไรต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประเทศพม่า...
       

        ห่างกันไปแค่ไม่กี่พันไมล์ นี่คือโศกนาฏกรรมที่น่าโศกสลดที่สุดในรอบหลายปี หลังจากเหตุสึนามิที่เรามีประสบการณ์ร่วมไปด้วยไม่น้อยเกิดขึ้น พม่าก็เป็นรายต่อมาที่โดนอย่างโดดเดี่ยว ไม่เหมือนตอนสึนามิที่เฉลี่ยกันรับผลกระทบแต่อย่าลืมว่าปีนี้ยังมีครึ่งหลังให้ติดตามอีกยาวไกล แต่ภาวนาให้มันหยุดอยู่แค่เพียงพม่าเท่านั้น

        ถ้าไม่เอาเรื่องโลกร้อนเข้ามาเป็นประเด็นพูดด้วย เราจะมองพม่าต่อปรากฏการณ์นี้เป็นแบบไหน... (ซึ่งเราพบว่า การนำเรื่องโลกร้อนมาพูดระยะหลัง มักส่อให้เห็นอารมณ์ของความมักง่ายของผู้พูด เพราะเรื่องพูดคุยจะจบลงแค่ประโยคส่งท้ายว่า... นี่ไงผลของการที่คนตัดต้นไม้ทำลายป่า... เราไม่มีทฤษฎีวิเคราะห์อื่นอีกหรืออย่างไร จึงยกเรื่องที่คนทั้งโลกมันรู้และจำกันได้ในระดับก้นบึ้งสันดานแล้ว ...เพียงแต่มันไม่ทำ และมันก็ยังรักที่จะพูดกัน)

        ในทัศนะของข้าพเจ้า เรื่องของพม่า ก็ยังเป็นเรื่องของพม่าวันยันค่ำ ไม่ได้หมายความว่าจะเชื่อฝ่ายไหน แต่ถ้าติดตามข่าวจะพบว่า  ท่ามกลางกลิ่นของเศษศากศพและคาวน้ำตา เรายังสัมผัสได้ถึงภาพบางอย่างที่มันไม่ต่างไปจากสถานการณ์ปกติ
         

         พม่า -ชายโสโครกผู้ดื้อดึงไม่ฟังใครในสายตาตะวันตกก็ยังเหมือนเดิม ข่าวที่เพิกเฉยต่อความช่วยเหลือของต่างประเทศ ในขณะที่หลังเหตุวิปโยค คลื่นความอดอยากและโรคระบาดก่อกระหน่ำไปครึ่งค่อนประเทศ แต่พม่ายังเพิกเฉย ซ้ำร้ายต่อมายังขับทีมช่วยเหลือที่พ่วงผู้สื่อข่าวและหน่วยกู้ภัยของบังคลาเทศออกจากประเทศ ก่อนที่จะยืนปั้นหน้าบึ้งรับความช่วยเหลืออย่างขัดเสียไม่ได้
        

         บ้างมีข่าวว่าพม่าไม่ยอมให้หน่วยทหารของหลายประเทศที่มีความพร้อมด้านการช่วยเหลือนำเรือรบเข้าฝั่งเพื่อนำทหารช่างและหน่วยแพทย์ฉุกเฉินลงไปช่วยเหลือประชาชน คล้ายกับต้องการสื่อแสดงว่าเรื่องความมั่นคงของพม่าสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
        

         แต่นี่คือคลื่นข่าวสารระลอกแล้วระลอกเล่าที่มาจากสื่อมวลชนตะวันตก ถ้าเปิด CNN ดูจะพบว่าเรื่องของพม่าคือข่าวสำคัญที่มีรายงานติดต่อกันทุกชั่วโมง หลังตัวเลขยอดสรุปล่าสุด เราจะพบจุดบกพร่องของรัฐบาลทหารพม่าเรื่องแล้วเรื่องเล่า ตั้งแต่เรื่องการนำเงินงบประมาณประเทศมากกว่าครึ่งหมดไปกับการทหาร ไม่ใส่ใจเรื่องศูนย์การเตือนภัยพิบัติ
        

         ในวันที่ยอดตัวเลขสูงถึง 40,000 ศพ ยังมีรายงานข่าวพ่วงท้ายว่า รัฐบาลทหารพม่ายังเดินหน้าการลงประชามติต่อไป
        

         ในสายตาของคนติดตามข่าวคราวเรื่องพม่ามาตั้งแต่ต้นและเชื่อทุกอย่างที่ติดตาม นี่คือประเทศแห่งซาตาน ประเทศที่มีผู้นำเผด็จการหน้าด้าน มองศพประชาชนเกลื่อนประเทศอย่างเฉยชา ไร้มนุษยธรรม
         

         มันช่างบังเอิญเสียนี่กระไร ที่หนังแรมโบ้ 4 ที่เข้าฉายไปไม่กี่สัปดาห์ก่อน ภาพในหนังที่ย้ำว่านี่คือประเทศของคนเถื่อน อนารยะชน กระหายเลือด กระหายสงคราม
         

          คำสัมภาษณ์ของซินเวสเตอร์ สตอนโลน "ไอ้แรมโบ้" ฮี่โร่ของคนหนุ่มครึ่งค่อนโลกบอกว่า เขาเห็นซากศพ และการกดขี่ข่มเหงประชาชนของรัฐบาลทหารพม่ากับตา ในขณะที่มาถ่ายหนังอยู่ที่ชายแดนไทย-พม่า

          ล่าสุด ขณะเดินทางมาโปรโมตหนังแรมโบ้ภาคใหม่ที่โตเกียว นักแสดงกล้ามใหญ่ยังสวมบทพระเอกต่อว่า''ความสูญเสียจากพายุไซโคลนครั้งนี้เป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเมียนมาร์ขาดความพร้อมแค่ไหน และรัฐบาลทหารของพวกเขาขาดความใส่ใจ และแผนการที่จะช่วยเหลือประชาชนของตัวเอง'' 

          โลกตะวันตกนำโดยอเมริกา สายตาที่มองพม่าไม่ต่างไปจากที่มองเกาหลีเหนือ อิหร่าน เวเนซุเอล่า คิวบา หรือแม้กระทั่งจีน
         

          การช่วยเหลือที่มีเสียงพร่ำบ่นนำหน้า ในขณะที่ประเทศไทยเราไม่มีคำบ่นหรือคำประณามหลุดออกมานอกจากการนำรายงานข่าวของตะวันตกมาตีแผ่ แต่มิตรประเทศฝั่งขวาของลำน้ำสาละวินอาจลึกซึ้งและจริงใจกว่านั้นด้วยการรายงานย้ำไปมาหลายรอบว่า ประเทศไทยคือชาติแรกที่เข้าไปช่วยเหลือพม่า เราเป็นชาติแรกของอาเซียนและของโลกที่นำสิ่งของบรรเทาทุกข์เข้าไปในพม่า
         

          พม่ายอมรับ และขอให้ไทยนำสิ่งของจำพวกเวชภัณฑ์เข้าไปให้มากที่สุด เพราะเรามีผลิตภัณฑ์อันทันสมัยและมีความพร้อมเรื่องเวชภัณฑ์มากที่สุดชาติหนึ่ง
         

          เราไม่มีเสียงพร่ำบ่นนำหน้า แต่เรามีหัวใจพองโตและคำโม้ชาวบ้านได้สนิทใจ...
         

          ในขณะที่คนไทยส่วนใหญ่ยังเข้าใจว่า นี่คือการแสดงความเป็นพระเอกตลอดกาลของชนชาติไทย การแสดงน้ำมิตรไมตรีต่อศัตรูที่เคยบุกมาเผากรุงศรีฯ ถึงสองครั้ง เหยียบย่ำอธิปไตยไทยถึงสองครา การกระทำเช่นนี้ ไม่ต่างจากพระพุทธเจ้าทรงพระกรุณาต่อเทวทัต
ช่วยอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่ด้วยผลกรรมของพม่า สักวันคงถูกพระธรณีสูบ
         

          คำพูดถอนหายใจของอาโกที่ร้านกาแฟข้างบ้านหลังได้ยินตัวเลขจำนวนคนตายดังลั่น
         

          "ประเทศมันบาปหนานักตายอย่างนี้มันเป็นกรรมของมันชัดๆ "
         

          เข้าใจอยู่ว่าอาโกคงเคียดแค้น ชิงชังรัฐบาลทหารพม่าไม่น้อยที่ปล่อยให้ประชาชนตาย ในใจอาโกเองไม่ได้สาบส่งคนตายหรือแสดงความใจดำขนาดนั้น แต่นับเป็นเรื่องปกติเสมอที่เรามองพม่าว่าเป็นประเทศแห่งความหยาบช้า ดิบเถื่อน สายตาที่เรามองผู้นำพม่าอย่างพลเอกตัน ฉ่วย คงไม่ต่างจากที่เรามองแรงงานราคาถูกชาวพม่าที่เดินตัวกร้านแดด ผมแดงๆ กันเกลื่อนฝั่งทะเลไทย ซึ่งบ่อยครั้งที่หน้าหนังสือพิมพ์นำเสนอข่าวอาชกรรมผลกระทบจากแรงงานราคาถูกเช่นนี้
         

          เราไม่รู้กันจริงๆ หรอกว่า ประเทศมันบาป พลเมืองของประเทศมันบาป หรือผู้นำประเทศมันบาปแต่เราเข้าใจว่านี่คือผลกรรม ฟ้าดินลงโทษชาวพม่าแล้วด้วยตัวเลขคนเสียชีวิตและหายไปนับแสนคน
          

          เราไม่รู้หรอกว่า ท่ามกลางร่องรอยของพายุ และคราบเลือดหนองแห้งกรัง มันเป็นของคนเลวหรือคนดีแต่ประเทศที่เรา(หลายคน) เชื่อว่าเป็นประเทศที่พุทธศาสนามีชีวิต เป็นหนึ่งประเทศจิตใจงามงดหมดจด และบริสุทธ์ที่หนึ่งในโลก จากการสัมผัสโดยตรงของพลเมืองกับพลเมือง
          

          ข้าพเจ้าไม่รู้และยืนยันด้วยเกล้าว่าการกดขี่ของรัฐบาลทหารพม่าต่อประชาชนพลเมืองมันเป็นเรื่องสุดวิสัยที่จะยืนยันด้วยสายตาตนเองปราศจากการเติมแต่ง โป้เท็จ หรือเพิ่มเติมน้ำเนื้อ
ข้าพเจ้ารู้ว่าระบบการเตือนภัยของพม่ามันล้าหลัง ด้วยเหตุผลร้อยแปดประการ ซึ่งสมควรแก่การประณามอย่างมิอาจโต้แย้ง แต่ข้าพเจ้ายืนยันด้วยว่า ประเทศพม่าไม่ใช่เมืองบาป เราไม่อาจเอาบาป บุญ คุณมาตัดสินกันได้ทุกเรื่อง
       

           ในเมื่อผู้นำยังยืนหน้าบึ้ง ในขณะที่ประชาชน พระสงฆ์ แม่ชี เศรษฐี คนจน ช้าง ม้า วัว ควาย ฯลฯ ล้มตายลง เราจะทำหน้าอิ่มบุญจะเอาเรื่องเวรเรื่องกรรมไปพูดกันอีกหรือ

           วานนี้ขณะเดินอยู่ลานท่าพระจันทร์ นักศึกษาธรรมศาสตร์กลุ่มหนึ่งกำลังเอากล่องรับบริจาคมายืนตรงลาน ตะโกนกันโหวกเหวกสลับกับเสียงกีต้าร์และเพลงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ นัยว่าขอบริจาคสบทบทุนอะไรสักอย่าง เดินเข้าไปดูจึงพบว่าเขาและเธอกำลังหาเงินไปสบทบทุนช่วยเหลือประชาชนชาวพม่าที่ประสบเหตุวิปโยค ข้าพเจ้ารู้สึกชื่นชมคนหนุ่มสาวกลุ่มนี้ อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อขจัดภาพ เสียง กลิ่น รส ที่วิ่งเข้ากระแทกหัวใจ

           ข้าพเจ้าไล่สายตาอ่านป้ายที่พวกเขาชูขึ้น พบรูปของนางอองซาน ซูจีถูกตัดมาแปะบนป้ายพลาสติก เด่นเป็นสง่า คล้ายเป็นจุดขาย
         

          ข้าพเจ้าแกว่งเศษเหรียญไปมาในกระเป๋าและครุ่นคิด ท้ายสุดจึงรู้ว่า ตนเองไม่มีความเห็นใดๆ ต่อเรื่องนี้....