เช้าวันหนึ่ง ณ ที่ทำงานของฉัน....

"เมื่อคืนว่าจะขอไอ้เฟินมาช่วยเขาคีย์งาน มันดันเมา มาไม่ได้"  ไอ้เฟินคือลูกน้อง คนที่บอกคือเพื่อนที่ทำงาน

"อ้าวทำไมล่ะ" ฉันถาม "คีย์งานอะไร แล้วทำไมต้องไอ้เฟิน"

"เฮ่ย เป็นสาวเป็นแส้ ทำไมไปเมาฟระ เมากับใคร"  ฉันยังสงสัยและใส่ต่อ

"ถามไอ้ปอย " เพื่อนบอกต่อ ไอ้ปอยคือลูกน้องอีกคนของฉัน อาวุโสกว่าเฟินทั้งอายุงานและอายุตัวฉันมัวสารวนอยู่กับงานจนลืมถามลูกน้อง จนกระทั่งสาย

"พี่.. ยัยแป๊ด จริง ๆ อย่างที่พี่เคยสงสัย" ปอยเดินมากระซิบบอก ปกติปอยจะไม่ช่างพูด วันนี้มาแปลก

"อะไร ยัยแป๊ดทำไม" สมองฉันยังปรับเปลี่ยนจากงานตรงหน้ามาเป็นยัยแป๊ดไม่ทัน เลยเอ๋อๆ

"ก็ที่ไอ้เฟินมันมาบอกว่าแฟนมันไม่ยอมติดต่อมาน่ะ สงสัยนอกใจมันไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นยัยแป๊ดจริง ๆ "

"เร๊อะ ! ตรูทำไมซื้อหวยไม่ถูกฟระ" เอาเข้าจริงฉันก็ตกใจ ไม่คิดว่าที่เดา ๆ ไว้มันจะจริง

"ใช่พี่ มันเลยเมา มาช่วยเขาคีย์งานไม่ได้ พอดีพี่ ๆ เค้าคีย์งานไม่ทันน่ะ เลยจะหาคนช่วย"

"เหรอ เออเดี๋ยวพี่จะคุยกับไอ้เฟินดู อ้อไปบอกพี่ ๆ เค้าละกันวันมันไม่สบายใจเดี๋ยวหาว่าไม่ให้ความร่วมมือนะ"

"ค่ะพี่" ปอยรับคำแล้วเดินออกไป เฟินเป็นเด็กสาวหน้าตาดี รูปร่างก็ดี เคยน้ำตาคลอเบ้ามาหาฉันบอกว่าที่อุตส่าห์ลางานเพื่อไปพบแฟนน่ะ ปรากฎว่าเค้าไม่ไปตามนัดแถมปิดโทรศัพท์ ติดต่อไม่ได้เลย เสียเวลา เสียงานเปล่า ที่สำคัญเสียใจด้วย ฉันก็ได้แต่ปลอบไป แต่ทิ้งท้ายไปว่า

"เราก็รูปร่างหน้าตาดี งานการก็มีทำ ถ้ามันจะเจตนาไม่มาหา ปล่อยมันไป เราสวยเลือกได้" เฟินยิ้มทั้งที่ตายังแดง ๆ อยู่ "เออ ไอ้เฟินเอ้ย พี่ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่มันไปติดน่ะเป็นยัยแป๊ดนะ" นักวิเคราะห์อย่างฉันทำงานนอกหน้าที่ต่อทันที

 "เห็นที่เราเล่าให้พี่ฟังน่ะ ยัยแป๊ดอยู่เบื้องหลังหลายอย่างนี่หว่า" ยังมีต่อ

 "เป็นเจ้านายลูกน้องกันดันไปค้างต่างจังหวัดตลอด แถมวันหยุดยังมาขลุกอยู่ที่บ้านเฟินอีก ไม่รู้จักเกรงใจปล่อยให้ครอบครัวเค้าได้อยู่ด้วยกัน หนัก ๆ เข้าแทบไม่ไปไหนเลย" จริงนิ เฟินมันเคยมาเล่าด้วยความอึดอัดใจ ยัยแป๊ดเป็นเจ้านายแฟนยัยเฟิน ฝากงานให้จึงได้ไปอบรมกรุงเทพ 3 เดือน

"ไม่รู้สิพี่ จะเป็นไปได้หรือ พี่แป๊ดแก่กว่าตั้งหลายปี" วันนั้นเฟินตอบฉันแบบนี้ แต่ฉันคิด อะไรมันก็ไม่แน่หรอกเฟินเอ๋ย เพราะยัยคนนี้ฟังจากที่เฟินเล่าเค้าทุ่มทุนสร้างนี่นา เริ่มตั้งแต่ให้เงินใช้ไม่อั้น เที่ยวกลางคืนเป็นว่าเล่น ให้โทรศัพท์มือถือ โน๊นบุ๊ค กินเที่ยวไม่ต้องจ่าย ท้ายสุด เลื่อนตำแหน่งงานให้ น่าสงสัย ๆ อิอิ วิญญาณนักวิเคราะห์ไม่เคยห่างหาย ณ วันนั้นฉันเพียงวิเคาะห์ แล้วก็ผ่านไป เพราะงานมากมายเหลือกำลังลาก เลยลืม ๆ ไป ยายเฟินเองก็ทำใจได้ตามที่ลูกพี่บอก อิอิ  สวยเลือกได้ ไม่ต้องไปแคร์ แล้วมองหาคนที่ดีกว่า แต่เอาเข้าจริง ยังไงหว่า ฉันเองยังไม่อยากเชื่อ  เด๋วก่อน งานกอง ๆ ไว้ก่อนนะ ว่าแล้วก็เรียกหาเจ้าเฟิน สักพัก เจ้าเฟินเดินมาหาที่โต๊ะ หน้าตาอิดโรย คงเมาแล้วนอนดึกด้วย

"ไง ไหวมั้ย มีไรจะบอกพี่รึเปล่า" ฉันให้เวลา

"ยัยแป๊ด จริง ๆ พี่ หนูอุตส่าห์ทำใจว่ามันจะไปไหนก็ช่างมัน หนูจะหาใหม่ มันดันเปิดเผยตัวให้หนูช้ำใจเล่น ๆ"เฟินเล่าทั้งน้ำตาคลอๆ เสียงเคลือ ๆ  ปากคอสั่น สีหน้าบอกความเจ็บใจ

"มันเปิดเผยตัวยังไง" ฉันซัก

"มันโทรมาเยาะเย้ย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย บอกว่าที่หายไปน่ะ มันอยู่ด้วยกัน มันเคยรักกันมาก่อนหนูอีก"

"อ้าว" ฉันตกใจ งงด้วย

"ใช่มันหลอกหนูทั้งสองคน มันเคยมีไรกันมาก่อนนานแล้ว เลิกกันไปแล้วกลับมาเจอกันอีก" เฟินทำหน้าเจ็บใจ

"โทรมาเยาะเย้ย แถมส่งข้อความมาเยาะเย้ยอีก พี่จะอ่านมั้ย"

"ไม่หรอก แล้วหนูตอบโต้ยังไง" อิอิ ลุ้นว่าลูกน้องจะได้ใจลูกพี่มั้ย แต่วางท่าเล็กน้อย

"หนูก็ด่ากลับ เอาไปเลยหน้าไม่อายทั้งคู่ เป็นถึงผู้บริหารมางาบลูกน้องเสียศักดิ์ศรี ไม่กลัวหมดตัวก็โง่เต็มที"

"มันยังส่งข้อความมาเยาะเย้ยอยู่ตลอด หนูรำคาญ เจ็บใจ ไม่ได้เสียดายมันหรอก" สีหน้าบอกเจ็บใจจริง ๆ

"เอางี้สิ บอกมันว่า 'ส่งมาอีก ส่งมาเยอะ ๆ นะข้อความ น่าอ่าน น่าสนใจ และเห็นควรเผยแพร่ในหน้าเวบบร์อดของผู้บริหาร เวบที่ทำงานยัยแป๊ด เพื่อเป็นวิทยาทานต่อไป' บอกมันแบบนี้นะ"  ฉันแนะวิธีสงบ

"จริงสิพี่ มันต้องกลัวเรื่องแดงที่มันมางาบลูกน้อง ลูกผัวมันก็มี ไม่อายก็ไม่รู้จะเรียกอะไรแล้ว"  เฟินทำหน้านึกสนุกแล้วขอตัวออกไป ฉันก็ก้มหน้าก้มตาวิเคราะห์งานในหน้าที่ต่อไป.

เช้าวันใหม่....

"พี่ .. ได้ผลแฮะ มันเงียบไปทั้งสองคนเลย ไม่กล้าตอแยหนูอีกแล้วมั้ง คงกลัวตัวเองถูกประจาน"

"เออ ก็ดีแล้วหละ แต่ไม่ต้องไปทำจริง ๆ หรอกนะ เวรกรรมมีจริง ปล่อยเค้าไป แล้วไม่ต้องเสียใจ ถามตัวเองว่าถ้าเค้ากลับมา จะรับคืนมั้ย ตอบตัวเองได้ก็นั่นแหละคือคำตอบ"

"ไม่มีทาง หนูรับไม่ได้ แล้วหนูก็มีคนมาชอบ มาให้เลือกเยอะแยะแล้วพี่" เฟินตอบแบบมั่นใจ

"เอองี้สิฟระ สวยเลือกได้" ว่าแล้วก็ให้อดก้มลงสำรวจตัวเองไม่ได้ จะมีมาให้ตรูเลือกมั่งมั้ยฟระนี่

เฮ้อ....