ในบางช่วงของชีวิต ช่างมีเรื่องมากมายมาทดสอบเรา  ความอดทนที่ไม่ค่อยจะมีก็ต้องกัดฟันอดทนเพื่อถนอมน้ำใจคน  ทั้ง ๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่าเราโดนแทงข้างหลัง โดนนินทา ทั้งริษยาและดูถูก แต่ก็ต้องอดทนด้วยเพราะไม่อยากได้ชื่อว่าไม่รู้บุญคุณคน

ได้แต่อึดอัดใจด้วยไม่อยากตอบโต้  เพราะเพียงเขามีอายุมากกว่า และเคยมีบุญคุณต่อกัน  ความเงียบก็ดีไปอย่าง ได้รู้ว่าคนที่เข้าใจเราก็มี บางคนทนไม่ได้เก็บมาเล่าให้ฟังเราก็ได้แต่บอกว่า "ปล่อยเค้าเถอะ คิดว่าเค้าคงไม่มีความสุขหรอก"

ซึ่งก็คงจริง คนเราเมื่อจิตใจมีแต่ความริษยา จะหาความสุขได้อย่างไร เห็นคนอื่นได้ดีกว่าก็อิจฉาจนเก็บอาการไม่อยู่ คนเค้ารู้กันทั่ว ทำสิ่งใดลงไปหวังผลทั้งสิ้น ทำงานเพราะอยากได้หน้าอยากได้ความดีความชอบ พอไม่ได้เกิดอาการแขวะคนที่ได้แม้แต่เด็กก็ไม่เว้น  เลยหมดท่า

ความดิ้นรนเกินขอบเขต

ความริษยาคนที่เค้าไม่เคยริษยาตน

ความคิดชั่วต่อคนที่เค้าหวังดี

ความดื้อรั้นต่อคำเตือน

ทำให้เค้าประสบความยุ่งยากในชีวิต สิ่งที่ควรได้เค้ากลับไม่ได้ ชีวิตที่ดีอยู่แล้วต้องประสบความลำบาก และไม่มีใครคิดอยากให้ความช่วยเหลือเลย ทั้ง ๆ ที่น่าสงสารและน่าเห็นใจมาก  

อย่างนี้เค้าเรียก "แพ้ภัยตัวเองหรือไม่"

แต่ชีวิตคน ไม่ผิดอะไรกับกราฟ มีขึ้น มีลง มีทุกข์ มีสุข มีแพ้ มีชนะ

ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน ยังใช้ได้เสมอ

ที่สำคัญ อย่างประสงค์ร้ายต่อคนอื่น อย่าสาปแช่งคนอื่นเป็นอันขาด จะ"แพ้ภัยตัวเอง"

ขอบคุณภาพน่ารักจากอิตเตอร์เน็ต