๒. 
ซึ้งอักษรกลอนสารมานานแสน 
ทั้งไห้ห่วงหวงแหนทั้งหดหู่ 
ทั้งฉ่ำชื้นชื่นชุ่มทั้งอุ้มชู 
เฝ้าสมสู่สมสร้างไม่ห่างทรวง 

หลายเฉิดฉันชั้นเชิงสำเริงใช้ 
จนเหนือชัยเหนือชั้นเหนือฉันช่วง 
ถักพรมแดแพรดาวอันพราวดวง 
เพื่อเรียงสร้อยร้อยสรวงเป็นรวงซ้อน 

ต้องมนตร์ขังคลั่งคล้ายมิหายเคลิ้ม 
ยิ่งฮึกเหิมโอหังคือสังหรณ์ 
ด้วยใจแกร่งแข็งกล้าเหมือนบ้ากลอน 
จะนั่งนอนมิอิ่มหนำในสำนึก 

เฝ้าค้นเรียนเขียนรับปรับรอยร่อง 
สร้างครรลองไหลล้นจนตกผลึก 
ยิ่งลึกหลอมล้อมไหลยิ่งใฝ่ลึก 
ยิ่งดื่นดึกยิ่งด่ำยิ่งสำแดง 

ครั้นวัยวันฝันวัยกลับไหวหวั่น 
ไม่เห็นวันเห็นวัยใคร่แสวง 
เห็นทรามสิ่งสิงแทรกชำแรกแทรง 
ศิลป์ที่ต้องแต้มแต่งมาตีบตาย 

งานสั่วสั่วมั่วใส่แถมไร้ศิลป์ 
จึงมีกินชื่อก้องเงินกองก่าย 
งานสูงสรรวรรณศิลป์ดังหินทราย 
เข็นออกขายก็ไร่ค่ามีราคี 

สงสารศักดิ์อักษรต้องซอนซอก 
ถูกของนอกถีบกระหน่ำจนจำหนี 
ด้วยยุคมันทันสมัยเลยไม่มี 
ใครไหนที่ศรัทธาคุณค่า “ไทย” 

จึงเห็นกันฉันท์กาพย์ตายราบก่อน 
ยากจะย้อนยุดเขยิบหวนเติบใหญ่ 
ยิ่งครรโลงโคลงถลันสิ้นครรไล 
ทั้งหัวใจเจ็บเจียนเขาเฆี่ยนประจาน 

.................................. 
คมทวน คันธนู 
(รุ้งสายอันรายสรวง)  
 
หมายเหตุ : ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต