โคลง  
                                   ๏ ร้าวเจ็บอีกร้อยเจ็บ           ใจกาย 
                                   อย่าฝ่ออย่าฟูมฟาย           ฝึกกลั้น  
                                   ทางใหม่ย่อมมั่นหมาย       มุ่งต่อ 
                                   กี่ขอบกี่ร้อยขั้น                  ลุกข้ามขันแข็ง 

                                  ฉันท์  
                                    ๏ กี่อุปสรรค จักมิระย่อ 
                                    ท้อก็มิท้อ ถอยพละแรง 
                                    ถึงระยะไกล ใจจะแสดง 
                                    ทุกระยะแฝง ยอมสละพลี 




                                  ฉันท์ 
                                  ๏ เพื่อชนะมาร ต้นหฤโหด  
                                    อันจะอุโฆษ ถ้อยสดุดี 
                                     เอาชนะมึง ซึ่งทรพี 
                                     มีรึจะหนี ผองทุระภัย 

                                    กาพย์  
                                   ๏ มึงโร่มึงโห่ร้อง 
                                   ลำพองชั่วว่าคือชัย 
                                   แหกปากสำรากไป 
                                   สำเริงงับรอรับเงิน 




                                    เปรมปรีดิ์เถิดผีเปรต 
                                   หลงทุเรศเป็นจำเริญ 
                                   แดง ด่างลากหางเดิน 
                                   ดังเลื้อยลากขึ้นจากหลุม 

                                   มึงยิ้มกระหยิ่มเยาะ 
                                   รุมหัวเราะไล่กลุ้มรุม 
                                   พวกกูจะกู้กุม 
                                   แล้วเดินหมากปิดฉากมึง  





                                 กลอน 
                                 ๏ กี่ผิดหวังพลั้งพลาดกี่บาดแผล
                              มันก็แค่พลาดหวังเพิ่มครั้งหนึ่ง
                              แต่เพิ่มย้ำสำนึกให้ลึกซึ้ง 
                              ย้ำลงถึงมิตรทัศน์ถึงศรัทธา 

                              เพิ่มผิดหวังพลั้งพลาดเพิ่มบาดแผล 
                               คงแน่วแน่หนุนเนื่องไปเบื้องหน้า 
                               หากเพื่อนร้อนอ่อนระโหยแรงโรยรา 
                               ประคองมาเพื่อนขึ้นก้าวยืนเคียง 




                                เมื่อเพื่อนลุกทุกเราเป็นเงาร่ม 
                              เป็นสายลมไล่แดดที่แผดเปรี้ยง 
                              เลือดปนเหงื่อเนื้อปนหนังไหลหลั่งเรียง 
                              ก็แค่เพียงผิวเผินเมินมันซะ! 

                               เมื่อพร้อมลุกทุกเราคือเบ้าหลอม 
                               คือเบ้าล้อมมวลรวมไม่หลวมหละ 
                               แม้นหนทางข้างหน้าเต็มภาระ 
                               ทุกเบ้าจะหลอมใจมอบให้เรา? 

                                  ..................................  
                                         คมทวน คันธนู