ขณะนั้นมีผู้จัดการทั่วไป (เป็นผู้จัดการทั่วไปที่ควบคุมรับผิดชอบสายการผลิตจำนวน 12 สายการผลิต) กำลังมองหาลูกน้องคนที่เหมาะสมคนใหม่มาช่วยงาน แกมองเห็นว่าผมเป็นคนที่ค่อนข้างกระตือรือร้น และคงคิดว่าผมคงจะสามารถเรียนรู้และช่วยงานของเขาได้บ้าง

จริงๆ แล้วผมไม่ค่อยชอบขี้หน้าของผู้จัดการทั่วไปคนนี้เท่าไรนัก สาเหตุก็เนื่องมาจาก ท่านผู้นี้ค่อนข้างจะขี้คุย พูดเสียงดัง และมักจะแสดงว่าตัวเองเก่งเสมอๆ  

ถ้าได้คุยกับแกเผินๆ จะดูเหมือนว่าแกเป็นคนฉลาด พูดเก่ง แต่ถ้าดูไปนานๆ แล้วจะรู้ว่าแกไม่ใช่คนฉลาดเท่าไหร่ เพราะที่พูดส่วนใหญ่ไม่มีอะไรที่แกรู้จริงซักอย่าง

ผมตัดสินใจปฏิเสธแกในครั้งแรก เพราะบอกตรงๆ ว่าค่อนข้างอคติครับ แต่พอได้ลองกลับไปนอนคิดดูแล้วก็คิดได้ว่าต้องย้าย ต้องเปลี่ยนแปลง ต้องไปอยู่ในตำแหน่งที่ใหญ่ และสำคัญกว่านี้

คิดได้แบบนั้นแล้วผมก็เลยเป็นฝ่ายขอแกทำงานละครับที่นี้ ผลคือ ย้ายครับ ย้ายกันวันนั้นเลย

เอาละกลับมาที่การกลับมาเดินบนเส้นทางสายอาชีพของผมกัน ผมได้เลื่อนตำแหน่งไปเป็นผู้จัดการฝ่ายโรงงาน 8 (เปรียบได้กับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการผลิตทั่วๆ ไป) ควบคุมดูแลสายการผลิตจำนวน 4 สายการผลิต ฝ่ายโรงงาน 8 นี้เป็นสายการผลิตใหม่ที่เพิ่งเปิดได้ประมาณเกือบปีเท่านั้น ผู้รับผิดชอบเป็นผู้ช่วยผู้จัดการโรงงาน8 ในขณะนั้นคือพี่น้อย ซึ่งเป็นบุคคลที่ทำให้ผมสามารถพัฒนาตัวเองขึ้นมาได้แบบหน้ามือเป็นหลังมือ ซึ่งจากผลงานทั้งประสิทธิภาพ คุณภาพ และปริมาณโอที ได้มีแนวโน้มสูงขึ้นทั้งหมด ซึ่งเป็นผลให้ผมได้รับพิจารณาปรับเงินเดือนเพิ่มขึ้นอีก 2,000 บาท เบ็ดเสร็จผมรับค่าแรงเป็น 23,000 บาทต่อเดือน

ถ้าจะให้วิเคราะห์ถึงเหตุผลว่า ทำไมผมจึงประสบความสำเร็จอย่างสูงในการบริหารสายการผลิตทั้ง 4 นี้ ที่ผมพอจะนึกออกก็คงมีอยู่ด้วยกัน 10 ข้อข้างล่างนี้ครับ

1.                 จำนวนสายการผลิตที่ผมต้องรับผิดชอบมีเพียง 4 สายการผลิต ซึ่งเป็นจำนวนที่ผมสามารถใช้เวลา เอาใจใส่ดูแลได้อย่างใกล้ชิดแบบวันต่อวัน ชั่วโมงต่อชั่วโมง ง่ายต่อการเรียนรู้สำหรับมือใหม่อย่างผม

2.                 ที่สำคัญผมสามารถมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์ และแก้ไขปัญหาทุกปัญหาของฝ่ายโรงงาน 8 นี้ ด้วยกันกับทุกคนในทีม พูดง่ายๆ ว่าผมทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับมืออาชีพ

3.                 ความเป็นผู้นำที่ผมเอง ที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัยขอนแก่น

4.                 ต่อจากความเป็นผู้นำที่ดีแล้ว ก็ต้องยกความดีให้กับลูกน้องที่ดีด้วยครับ ผมขอยกความดีให้กับพี่น้อย ผู้ช่วยของผม ที่รับฟังความคิดประหลาดๆ ของผมมากมาย อีกทั้งยังให้เกียรติผู้จัดการโรงงานคนนี้อย่างมาก ทำให้ผมเกิดความมั่นใจในการนำเสนอ และนำวิธีการใหม่ๆ เข้ามาปรับใช้กับองค์กรเล็กๆ ของผม จนมีผลงานสุดยอด เข้าตากรรมการจังๆ

5.                 วิธีการทำงาน และความคิดใหม่ๆ ที่ผมตัดสินใจทดลองทำแล้ว ผมจะไม่ลงมือทำเอง แต่จะพยายามผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปยังพนักงานทุกคน และเน้นให้ทำงานอย่างเป็นทีม ซึ่งความมหัศจรรย์ ก็บังเกิดขึ้น ทุกคนสามารถรับผิดชอบงาน และหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงเวลานี้คำชมเป็นสิ่งสำคัญ และเหมาะสมที่สุดแล้วที่ผมจะต้องมอบให้กับลูกทีมของผม

6.                 พนักงานฝ่ายโรงงาน 8 ส่วนใหญ่ เป็นพนักงานใหม่ ไม่ยึดติดกับความคิด วัฒนธรรมองค์กรเก่าๆ และยอมรับความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ เสมอ โดยไม่มีท่าทีต่อต้านเลยซักครั้ง องค์กรไหนมีวัฒนธรรมที่ยอมรับสิ่งใหม่ๆ ได้เสมอ มักจะเป็นองค์กรที่ไม่ตายไปกับกาลเวลาครับ

7.                 ผมมีวิศวกรอุตสาหการสามคนในทีม ทุกคนเป็นเหมือนผ้าขาว แต่ทำงานอย่างจริงจังเสมอ รับความคิดใหม่ๆ ได้เสมอ (จริงๆ แล้วตอนผมเข้ามารับตำแหน่งผมเป็นผ้าที่ขาวซะยิ่งกว่าสามคนนี้อีก) ผมพยายามใส่สีให้ทั้งสามคน แต่มีเงื่อนไขว่า แต่ละคนต้องเลือกสีเอาเอง ทั้งสามคนเป็นความภูมิใจของผม เพราะเป็นลูกทีมที่ผมปั้นมากับมือ และปรากฏว่าทั้งสามคนประสบความสำเร็จในชีวิตการทำงานทุกคนอีกด้วย “มีลูกน้องดีมีชัยไปกว่าครึ่งครับ”

8.                 ผมทำงานได้อย่างอิสระ ทั้งนี้คงเป็นโชคดีอย่างหนึ่งที่หัวหน้าของผม หรือ ผู้จัดการทั่วไปไม่เข้ามายุ่มย่ามกับผมเลยแม้แต่น้อย (ไม่ยุ่งเลยจริงๆ) เพราะปัญหาส่วนใหญ่จะเกิดที่สายการผลิตอีก 8 ที่แกดูแลอยู่มากกว่าสายการผลิตมากกว่า 4 สายการผลิตของผม

9.                 ผมคิดถูกที่ลงทุนไปกับการปรับตัวเองเข้าเป็นเนื้อเดียวกับวัฒนธรรมขององค์กร ก่อนที่จะลงมือพัฒนา หรือเปลี่ยนแปลงสิ่งอื่นๆ ในองค์กร

10.             สุดท้ายสำคัญที่สุด รอยยิ้มครับ การยิ้มให้กับลูกน้อง ยิ้มให้กับคนรอบๆ ข้าง “รอยยิ้มมีพลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะคาดเดา” ครับ

เหล่านี้เป็นเหตุผล และปัจจัยคร่าวๆ ที่ทำให้ผมประสบความสำเร็จที่ฝ่ายโรงงาน8 เท่าที่ผมพอจะนึกออกนะครับ ไว้ผมจะมาเล่าต่อตอนหน้านะครับ ขอบคุณครับ