เอาละครับ นอกเรื่องมาสองสามตอนแล้ว ผมขอเล่าเรื่องประสบการณ์ในการทำงานของผม ต่อจาก Chapter 8 เลยนะครับ

ช่วงที่ผมดูแลบริหารสายการผลิตทั้ง 4 สายอยู่นั้น ช่างเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานมาก ไม่ว่าจะเป็นความพยายามในการคิดค้นวิธีการทำงานใหม่ๆ เพื่อจะนำมาปรับใช้ในสายการผลิตทั้ง 4

แถมด้วยความสัมพันธ์อันดีเยี่ยมของทีมงาน ทำให้การทำงานเป็นไปด้วยความสนุกสนาน งานเครียดก็ไม่ใช่ว่าไม่มีครับ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยกันอย่างเหนื่อยอยาก แต่ลงท้ายด้วยความสุขของทุกๆ คน ที่เห็นว่าปัญหาได้ถูกแก้ไขแล้ว ไม่ใช่ใครเลยที่ลงมือลงแรง ก็พนักงานนั่นละครับ ดังนั้นความสุข ความปลาบปลื้มยินดี ย่อมตกเป็นของพวกเค้าแน่นอน

มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมนำความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เข้ามาในทีม เรื่องการประชุมครับ

ปกติทุกคนในสายการผลิตทั้ง 4 ทำงานไม่เคยมีการประชุม การทำงานเดินไปได้ด้วยคำสั่งของ ผู้ช่วยผู้จัดการ และผู้จัดการเท่านั้น

บังเอิญผมค่อนข้างเป็นคนที่ใจดี ไม่ค่อยชอบดุด่าลูกน้อง (ยกเว้นมันจะอดไม่ไหวจริงๆ) ดังนั้นจึงไม่ชอบความผิดพลาด โดยเฉพาะความผิดพลาดที่เกิดขึ้นโดยมีเหตุผลมาจากการไม่คิดก่อนทำของลูกน้อง

ดังนั้นผมจึงพยายามทำตัวเป็นโค้ช มากกว่าเป็นผู้จัดการ ยากพอดูนะครับ บางครั้งต้องอัดอั้น ให้ลูกน้องทำไปตามที่ลูกน้องคิด

ก่อนผมจะแนะนำ หรือแนะแนวอะไรไป ผมมักนั่งคิด นอนคิดมาแล้วหลายวัน ถามเพื่อนฝูงบ้าง อ่านหนังสือบ้าง หาข้อมูลจากอินเตอร์เนตบ้าง สุดท้ายได้วิธีการทำงาน วิธีการแก้ปัญหามาแบบหนึ่ง พอนำเสนอลูกน้อง ก็ให้ช่วยกันวิจารณ์วิธีการใหม่

หลังผ่านการวิเคราะห์ วิจารณ์กันมาในที่ประชุม เชื่อหรือไม่ครับ มันไม่ใช่อะไรที่ผมคิดไว้เลยแม้แต่น้อย มันเปลี่ยนไป เหลือแค่เมนไอเดียหลักๆ อยู่นิดหน่อย

แต่ไม่น่าเชื่อครับ มันไม่ใช่เรื่องของวิธีการ มันเป็นเรื่องของทีมเวิร์ค และความตั้งใจที่จะทำ (ผมนี่ก็ motivate คนเก่งพอใช้ได้แฮ่ะ) อะไรๆ ที่ทีมงานคิดกัน เค้าต้องรับผิดชอบกันเอาเอง ดังนั้นผลเลยออกมาดี

เหมือนกับลูกละครับ ถ้าลองได้คลอดออกมาเองแล้ว ยังไงเสีย ก็ต้องดูแลเต็มที่ ต้องเลี้ยงดูให้รอดให้ได้!!!! 

มีทีมงานอยู่ทีมหนึ่ง เป็นทีมช่างครับ บอกได้เลยว่าช่างไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของสายการผลิตมาก่อนเลย ดังนั้นช่างจึงเป็นเป้าหมายแรกที่ผมจะต้องนำมาร่วมทีมให้ได้

ประชุมทุกครั้ง ถ้าไม่มีช่างเข้าร่วมประชุม ผมจะยกเลิกการประชุม “ไม่ประชง ประชุมมันแล้ว คนไม่ครบ!!!!” ดังนั้นช่างต้องเข้าประชุมทุกครั้ง เหมือนถูกบังคับไปในตัว

เมื่อมีปัญหาในสายการผลิต หากผมเห็นว่าปัญหามันไปเฉี่ยวๆ (ไม่ต้องเกี่ยวโดยตรง) ผมก็จะต้องขอความเห็น และวิธีการแก้ปัญหาจากช่าง ได้ผลดีนะครับ ช่างออกความเห็นมาแต่ละอย่าง ดีๆ ทั้งนั้น เมื่อนำมาใช้ช่วยแก้ไขปัญหาไปได้เยอะมาก

ไปๆ มาๆ คนในฝ่ายผลิต พอมีปัญหาก็วิ่งไปหาช่าง ช่างก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นทีมงานของฝ่ายผลิตไปซะแล้ว ฝ่ายผลิตมีปัญหา ก็เหมือนเป็นปัญหาของช่างด้วย ก็เลยต้องช่วยกันแก้

หลังๆ มา ผมมีหน้าที่เป็นประธานในที่ประชุมอย่างเดียว แต่ก่อนต้องคอยป้อนคำถาม เดี๋ยวนี้แย่งกันเสนอความคิดเห็น อา..... ทีมงานในฝันของผม!!!!

ด้วยความสนุกสนานในการทำงาน และปรับปรุงแผนก ผลงานก็ดีขึ้นเรื่อยๆ อานิสงค์ก็มาถึงผมซิครับ เงินเดือนครับ เงินเดือนขึ้น โอ... สวรรค์มีตา