ต่อจากตอนที่แล้ว และก็เป็นไปตามคาดจริงๆ ครับ ทุกอย่างลงตัว เข้ารูปเข้ารอยได้ในเวลาเพียง 3 เดือน (ถ้าใช้เวลานานกว่านี้ผมต้องถูกส่งเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ๆ) นับตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้ามาบริหารสายการผลิตที่นี่ ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น ก็คล้ายๆ บางเรื่องก็เหมือนกันกับปัญหาที่เกิดขึ้นที่โรงงาน 8 เสียด้วยซ้ำ เพียงแต่โรงงาน 8 ที่ๆ ผมเริ่มต้นทำงานแรกๆ นั้นไม่ได้เริ่มต้นแย่ๆ ขนาดโรงงานสาขาแห่งนี้

อย่างไรก็ตามความสำเร็จครั้งนี้เป็นเพราะผมเองดวงดี ได้ทีมงานที่ดีเยี่ยมมาไว้ในมือ และได้ร่วมฝ่าฟันด้วยกันมาอย่างยากลำบาก แต่ไม่เคยย่อท้อเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ดังนั้นเรื่องดวงนับเป็นเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งเชียวสำหรับการดำเนินชีวิต ผมจึงขอเตือนสติหลายๆ ท่าน ให้หมั่นทำความดี สร้างบุญสร้างกุศล แล้วอะไรๆ ดีๆ จะเกิดกับคุณแน่นอนครับ”

ปัญหาที่สำคัญ และเหมือนกันกับแผนกที่ผมเคยเริ่มต้น คือ วัฒนธรรมองค์กร ที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการทำงานและการบริหารสายการผลิต ดังนั้นผมจึงไม่ละเลยที่จะศึกษาวัฒนธรรมองค์กรก่อนที่จะปรับตัวเอง และปรับองค์กรให้เข้าใกล้กันมากขึ้น จากนั้นจึงค่อยคิดที่จะทำอะไรจริงจังลงไป

เดือนที่สี่ของการบริหารงานที่ฝ่ายโรงงานสาขาแห่งนี้ ประสิทธิภาพคุณภาพ ของโรงงานพุ่งสูงขึ้นกว่า 50% ทำให้ผลงานของโรงงานขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของบริษัท และสามารถรักษาระดับผลงานได้ดีอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งการรักษาไว้ซึ่งมาตรฐานในการทำงานนี้ ผมขอยกเครดิตให้กับทีมงานระดับมืออาชีพของผม ผมหวังกับทีมไว้มาก และทีมงานที่นี่ของผมก็ทำได้ รักษามาตรฐานการทำงานได้ในระดับที่ดีเยี่ยมยาวนานกว่าสองปี ถึงแม้ในปีที่สองจะไม่มีผมอยู่ก็ตาม .......

ทีมงานนี้เป็นทีมงานที่ผมทั้งภูมิใจ และรักมากทีมหนึ่ง จนกระทั่งถึงทุกวันนี้

เอาล่ะครับ ที่นี้ก็เป็นเรื่องของการตบรางวัล หรือที่เราเรียกกันว่า “โบนัส” การจะปรับเงินเดือน หรือขอโบนัสให้กับพนักงานทุกคนก่อนถึงเวลาปกติของบริษัทนั้น เป็นเรื่องยากมาก

ผมนั่งคิดนอนคิดอยู่นานพอสมควร เพราะใจผมเองอยากที่จะให้รางวัลกับลูกน้องจริงๆ สุดท้ายผมเลือกวิธีการทางการตลาด

งานนี้ถ้าไม่ได้โบนัส ก็ต้องปรับฐานเงินเดือนให้กับทีมงานของผม ที่ทุ่มเททำงาน ทุ่มเทปรับปรุงระบบการทำงานมาจนเป็นรูปเป็นร่าง (เนื่องจากเวลานั้นๆ เงินเดือนของพนักงานที่สาขาน้อยกว่าของพนักงานที่โรงงานแม่อยู่พอสมควร)

ผมจึงตัดสินใจว่าจะป่าวประกาศให้เจ้านายได้รู้ว่า เส้นทางการเดินของโรงงานนี้เป็นอย่างไร ทำไมจึงได้มีผลงานเป็นอันดับหนึ่งของโรงงานได้????

การ Present ผลงานกลางปี เป็นเวทีแรกที่ผมเลือกให้เป็นบันไดขั้นแรกเพื่อให้เข้าใกล้เป้าหมายของผม

ผมคิดว่าผลที่ผมได้ทำไว้ เรื่องเงินเดือนของผม ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะยังไงก็ได้ตาม Performance อยู่แล้ว ปัญหาคือ ลูกน้องผมนี่ซิ!!!!

ผมจึงเลือกที่จะ Present เฉพาะผลงานหลักๆ และข้อสรุปเท่านั้น ส่วนเส้นทางการเดิน หรือการพัฒนาองค์กร ผมเลือกที่จะมอบหมายให้ลูกน้องผมผู้มีส่วนร่วมด้วย เป็นผู้ Present

ผลงานทุกอย่าง หากลูกน้องผมเป็นโต้โผ หรือเจ้าของความคิด ผมจะระบุไว้เลยว่าเป็นความคิดใคร ใครเป็นผู้ผลักดันให้เป็นรูปเป็นร่าง

ลูกน้องผม เมื่อเห็นชื่อของตัวเองบน Power point กลางที่ประชุมใหญ่แล้ว ผมพยายามสังเกตใบหน้าของลูกน้องผม เห็นได้ชัดว่าพวกเค้าภูมิใจในตัวเองกันมากที่เดียว นี่เป็นรางวัลเกียรติยศชิ้นแรกที่ผมมอบให้ลูกน้อง

วันนั้นลูกน้องผมทำการ Present ผลงานได้ดีพอสมควร (ก็ผมบังคับให้ซ้อม Present ต่อหน้าผมบ่อยๆ ครับ)

เสียงตบมือดังขึ้นกึกก้อง และตบท้ายด้วยคำชมจากประธานบริษัท พร้อมกับออกปากขอให้ทุกคนในห้องประชุมปรบมืออีกครั้ง!!!!

ผมว่าลูกน้องผมต้องตื่นเต้น และตื้นตันแน่ๆ เพราะผมเองยังรู้สึกเลยครับ

หลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มดำเนินการขออนุมัติปรับฐานเงินเดือน ให้สมกับความสามารถ และความตั้งใจในการทำงานของพวกเขา

ผมส่ง Email พร้อมกับบรรยายเหตุผล บวกกับตารางประเมินผลงาน และจำนวนฐานเงินเดือนใหม่

ผมรอผล รอ Email ตอบกลับด้วยความกระวนกระวายใจ ใจหนึ่งก็คิดว่าไม่ผ่านแน่ๆ ใจหนึ่งก็หวังเล็กๆ ว่าต้องได้แน่นอน มันเป็นช่วงอารมณ์ที่ยากจะบรรยายจริงๆ

ไม่นานผมได้รับ Email ตอบกลับ พร้อมกับคำว่า “APPROVED”

มันสุดยอดจริงๆ ถึงฐานเงินเดือนจะไม่ได้ตามที่ขอก็เถอะ แต่ทีมงานผมทุกคน ได้รับเงินเดือนที่สูงกว่าเดิมทุกคน หลังจากที่ไม่เคยได้ปรับฐานเงินเดือนมานานกว่าสองปี!!!! 

หลังจากภารกิจนี้สำเร็จ สามเดือนต่อมา ผมตัดสินใจลาออกครับ!!!!!

ไว้ผมจะมาเล่าต่อตอนหน้านะครับ ว่า ทำไม ทำไม ผมจึงลาออก .......