พิมพ์หน้านี้
|
หลังจากประสบความสำเร็จในการทำงานในโรงงาน ทุกอย่างมันดูราบเรียบ สงบสุข การทำงานเป็นไปแบบลื่นไหล ไม่ติดขัด ไม่มีปัญหา หรืออะไรให้ผมได้ทำมากนัก ลูกน้องทำเอง ประชุมเอง ตามที่ผมเคยสอน เคยสั่งให้ทำ ตอนนี้เองผมพบว่า ตัวผมเองเป็นพวกแสวงหางานหนัก แสวงหาสถานที่ทำงานที่มีปัญหา มีอะไรให้ผมได้คิด ได้ทำ สุดท้ายด้วยความเบื่อต่อความสงบเงียบนี้เอง ผมตัดสินใจลาออก เพื่อมาประกอบกิจการส่วนตัว นับเป็นความคิดที่ไร้การไตร่ตรองอย่างรอบคอบ ซึ่งการตัดสินใจแบบหุนหันพลันแล่นนี้เอง ทำให้ผมประสบกับความวุ่นวาย และผิดหวังอย่างรุนแรงในเวลาต่อมา สรุปรวมเวลาในการทำงานในตำแหน่งผู้จัดการโรงงานเป็นเวลา 12 เดือนพอดิบพอดี มีหลายต่อหลายคนพยายามทักท้วง พยายามพูดเพื่อไม่ให้ผมลาออก แม้แต่ประธานบริษัทก็ออกปาก และเตือนผมว่าทางที่ผมจะไปนั้นไม่ใช่ง่ายๆ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่แล้วละครับ ผมเองก็พอทราบว่า หากผมลาออก ลูกน้องผมทุกคนคงรู้สึกเสียขวัญ เพราะขาดผู้นำที่เข้าใจ ระบบ และวิธีการทำงานต่างๆ ที่ร่วมกันสร้างทำมา ดังนั้นผมใช้เวลาสองถึงสามอาทิตย์ เพื่อสอบถามพูดคุยกับพนักงานฝ่ายบริหารหลายคนในโรงงานแม่ สุดท้ายผมก็หาพบ คนที่ใช่ คนที่สามารถสื่อสารกับลูกน้อง และเจ้านายได้รู้เรื่องในเวลาเดียวกัน เมื่อพูดคุยตกลงเรียบร้อยแล้ว ผมจึงเสนอชื่อต่อประธานบริษัท เอาละครับ สุดท้ายก็ไม่มีใครทัดทานผมได้ คิดไป คิดมา ผมนี่ช่างเป็นคนที่ดื้อ และอีโก้แรงเหมือนกัน ไม่ถึงกับไม่ฟัง แต่ฟังแล้วนำมาคิด คิดๆ แล้วก็คิด คิดเท่าไหร่ก็ไม่เห็นจะชนะความคิดของตัวเองได้ ความคิดของผมเองดูเป็นเหตุเป็นผลเสียหมด ดูดีไปเสียหมด ผมเองคิดว่าประสบการณ์ และความสำเร็จของผมเพียงเล็กน้อยนั้นเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา ตามประสาเด็กๆ ที่หลงไปกับความสำเร็จกิ๊กก๊อกๆ ตอนนี้เอง ผมฝันหวาน คิดว่าการประกอบกิจการเป็นเรื่องง่าย เพียงแค่คิดและทำให้เป็นเหตุเป็นผล ทำอย่างจริงจัง จะทำให้ผมประสบความสำเร็จได้เหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา ผมเองไม่แปลกใจที่ทำไมเจ้าของกิจการบางคนถึงกับจะฆ่าตัวตาย ในช่วงเวลาเครียดๆ ห้วงเวลาหนึ่ง มันเป็นเวลาที่สุดแสนจะทรมาน หากใจไม่สู้ และไม่รู้จักมองโลกในแง่ดีแล้ว ก็มีแต่ต้องยอมแพ้ต่อชะตากรรมไปในที่สุด!!!! แล้วผมจะมาเล่าให้ฟัง ถึงเส้นทางการเดินทางสู่การเป็นเจ้าของกิจการ ที่แสนจะลำบาก แสนจะยากเย็น แสนจะเจ็บปวด และความผิดพลาดอะไร ต่อมิอะไรอีกมากมาย ที่น่าจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้อ่านที่คิดจะประกอบกิจการส่วนตัว ผมเองไม่ได้หมายความว่าการตั้งตัวเป็นเจ้าของกิจการนั้นเหมือนตกนรก เพียงแต่ว่าการนำเงินไปลงทุน เพื่อเป็นเจ้าของกิจการโดยที่มีข้อมูลน้อยนิดนั้น มันบ้าดีเดือดเกินไปครับ!!!! |
| ภาพหนีเที่ยวตรังสมัยเรียนมหาวิทยาลัยขอนแก่นครับ | ||
ตอนนั้นหนีเที่ยวตรัง ไม่ค่อยมีเงินเท่าไรนัก เลยจัดทัวร์ประหยัด ไปกัน 5 คน ไปรถไฟชั้นประหยัดครับ สุดยอดทรมาน แต่ทนได้เพราะยังหนุ่มอยู่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า |
||
|
View All |
||
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||