สวัสดีครับ วันนี้ผมจะขอพักเรื่องราวของการผจญวิบากกรรมในการเป็นเจ้าของกิจการซักวันนะครับ

      วันนี้เป็นวันสบายๆ ผมเองก็พักผ่อน พยายามผ่อนคลายสมอง อย่างน้อยๆ ก็เป็นวันหนึ่งที่สมองจะไม่ต้องทำงานหนัก และได้ใช้สมองไปกับงานอดิเรกของตัวเองบ้าง

      ช่วงนี้ผมกำลังติดตามหนังเรื่อง “อิมซังอ๊ก ยอดพ่อค้าหัวใจทระนง” อยู่ครับ ติดชนิดที่ว่า ไปไหน มาไหนไม่ได้เชียวครับ

      เนื้อหาค่อนข้างสนุก เป็นเรื่องราวของหลายๆ กลุ่มการค้าที่พยายามจะแย่งสิทธิการค้าของแต่ละกลุ่ม ซึ่งการได้มาซึ่งสิทธิการค้านั้น ไม่ได้แตกต่างจากปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย

      มีการติดสินบนเจ้าหน้าที่ของรัฐ มีการฮั้วกัน มีการกู้หนี้ ยืมสิน มีการจำนองทรัพย์สิน

      ที่สำคัญ มีการหักหลังกันไป หักหลังกันมา

      มีทั้งตัวละครที่เลี้ยงไม่เชื่อง และตัวละครที่มีความกตัญญูอย่างล้นหลาม

      การดูละครเกาหลีเรื่องนี้แล้ว ผมรู้สึกว่า ผู้เขียนเรื่องเข้าใจความเป็นไป และเล่ห์เหลี่ยมในการค้าดีมาก ถึงแม้บางเรื่องราวจะเกินจริงไปบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังคงอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง

      ปัจจุบันก็เช่นกัน กลุ่มทุนใหญ่ ต่างก็ไล่ กัด ไล่กิน กลุ่มการค้าย่อยๆ ทั้งหลาย จนล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ โดยผ่านการวิ่งเต้นกับผู้มีอำนาจในรัฐบาลเหมือนใน “อิมซังอ๊ก” ทุกอย่าง

      แต่ก่อน ชนชั้นกลางของประเทศไทยคือ พ่อค้า แม่ค้า แต่ปัจจุบัน ชนชั้นกลางของประเทศไทย กลับกลายเป็นพนักงานกินเงินเดือนเท่านั้น (ที่ทำงานกินเงินเดือน เก็บสะสมเงิน สร้างฐานะมาหลายปีแล้ว นอกนั้นยังจนอยู่)

      พ่อค้า แม่ค้ายุคปัจจุบัน ก็ล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ ลูกหลานที่ส่งเสียให้เรียนสูงๆ ก็จบออกมารับจ้าง กินเงินเดือนกันเสียหมด หาได้ยากมากที่จะจบออกมาเพื่อสืบทอดกิจการของพ่อแม่ต่อไป

      แล้วความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ จะมีใครทัดทาน หรือต่อต้านไม่ให้เกิดขึ้นได้หรือไม่ คำตอบก็คือ “ไม่มีทางครับ” เพราะ กระแสของโลกได้ปรับเปลี่ยนไปหมดแล้ว เงินทุนสามารถโยกย้าย และเคลื่อนไหวไปได้อย่างรวดเร็วเพียงข้ามวันเท่านั้น

      มีอยู่ตอนหนึ่งของละครเกาหลีเรื่องนี้ เป็นเรื่องราวที่กลุ่มการค้าใหญ่ พยายามกว้านซื้อปลาจากชาวประมง เพื่อปั่นราคา ทำให้ของขาดตลาด และทำให้ตัวเองเป็นกลุ่มการค้าที่สามารถกำหนดราคาปลาในช่วงเทศการตรุษจีนได้

      การกระทำแบบนี้ทำให้พ่อค้ารายย่อย และพ่อค้าคนกลางต้องประสบปัญหา ไม่มีของขาย และต้องซื้อปลามาขายต่อในราคาที่แพงมาก

      นับเป็นการกระทำที่ไร้คุณธรรม และไม่สนใจพ่อค้ารายย่อยๆ ที่ต้องประสบปัญหาและต้องปิดตัวลงไปในที่สุด

      คิดๆ ดูแล้ว ก็เหมือนกับค้าปลีกข้ามชาติยักษ์ใหญ่ ที่พยายามสยายปีกครอบคลุมประเทศอยู่ในขณะนี้     

      การค้าขาย หรือการทำธุรกิจนั้น ต้องแบ่งกันกินครับ ไม่ใช่เจ้าใหญ่กินคนเดียวแบบที่เห็นๆ กันอยู่ อย่างเช่น การพยายามทำแบรนด์เป็นของตัวเอง ซึ่งเป็นการกระทำที่ไร้คุณธรรมมากๆ มันคือการเตะตัดขากันชัดๆ

      ทำไมผู้คนหลายต่อหลายคนต้องออกมาต่อต้าน ก็เพราะพวกเค้าเหล่านั้นเดือดร้อน แถมมีแรง มีปัญญาทำได้แค่นั้นครับ พวกเค้าไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินทองมากมายกายกอง ไม่มีคนสนิทเป็นใหญ่เป็นโตในรัฐบาล

ดังนั้นความหวังของเราๆ ท่านๆ และพ่อค้ารายย่อยทั้งหลาย ก็คงมีแต่พึ่งฟ้า พึ่งฝน ก็เท่านั้น

     ส่วนความหวังสุดท้ายที่เป็นความหวังที่ริบหรี่ที่สุดในโลก ที่จะหวังพึ่งนักการเมืองบ้านเรา ก็คงเป็นหวังที่ริบหรี่อยู่วันยังค่ำ!!!!!