เมื่อสิบปีที่แล้ว

ตอนเรียนมหาวิทยาลัย

ต้องทนอ่านหนังสือจนดึกดื่น หัวจะระเบิด ก็บอกตัวเองว่า

อดทนวันนี้ ...เพื่ออนาคต...

แต่บางทีก็สงสัยว่า

เราจะเรียนคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี สถิติ

อย่างคณิตศาสตร์ ต้องเรียนแคลคูลัส

อะไรที่มันลึกเกินกว่าที่เราต้องใช้ในชีวิตประจำวัน

เรียนไปทำไมเนี่ย...

ต้องจำชื่อเชื้อโรค ส่องกล้องดูหน้าตาของมัน

จำไปทำไมเนี่ย...

ไปฝึกงานในไร่ แทนที่จะรู้จักต้นไม้ กลับมานั่งพิจารณาว่าข้าวโพดฝักนี้มันเป็นโรคอะไร

ไม่ยักรู้จักชื่อต้นไม้... ต้องถามชาวบ้านเอาว่ามันต้นอะไร...บางทีก็อายเหมือนกันเวลาเขาบอกว่า...อะไร ไม่รู้จักเหรอ? ต้นไม้พื้นๆ อย่างนี้น่ะ

เอ็อ...แล้วก็มานั่งตำดินหยดสารเคมี ดูมันเปลี่ยนสี แล้วมาวิเคราะห์ว่าในดินมีสารอาหารอะไรบ้าง

เอ้...ถ้าอยู่ในไร่นาตามบ้านนอก จะเอาอุปกรณ์พวกนี้ไปใช้กับชาวไร่ ชาวสวน ชาวนา ได้เร้อ

....

โอ้ย ตะละอย่างโครตจะยาก (โดยเฉพาะแคลคูลัส ฟิสิกส์ และสถิติ...สำหรับเรานะ)

...

ทั้งที่เรียนอยู่เชิงดอย ธรรมชาติสวยงาม มีอะไรให้เรียนรู้ตั้งเยอะแยะ

(แต่จริงๆ ก็คือ ก็ไม่ค่อยได้ไปเรียนหรอก... มัวเรียนรู้นอกห้องเรียนอยู่

ก็อ่านการ์ตูน ดูหนัง เที่ยวตามดง ตามดอย)

...

สรุปว่า ตอนนั้น สิ่งยึดเหนี่ยวใจก็คือ

"อดทน เพื่อวันข้างหน้า"

...ทำวันนี้ เพื่อวันหน้า...

...

พอมาทำงาน มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากมายขึ้น

ก็มีอะไรให้คิดให้ทำเยอะแยะ

แต่ก็รู้เป้าหมายในชีวิตของตัวเองว่าคืออะไร

"ไม่หวังรวย ไม่หวังชื่อเสียง แค่อยากทำสิ่งดีๆ ร่วมกับใครๆ อีกหลายคน"

ตอนนั้นก็เลยคิดว่า

"ต้องอยู่กับปัจจุบันสิ มีความสุขทุกวัน สนุกกับงาน ทำสิ่งที่ต้องทำ และทำให้ดี"

...ทำวันนี้ เพื่อวันนี้...

...

พอถึงวันนี้ บางสิ่งขาดหายไป

พาตัวเองผ่านพ้นแต่ละนาที ชั่วโมง ผ่านแต่ละวันก็แสนยาก

ถามตัวเองว่า เราจะเดินไปไหน

รู้แต่ว่า "ทำให้ดี...ต่อไปก็ให้อนาคตมันกำหนดเรา.

ในเมื่อเราบังคับอนาคตให้เป็นอย่างใจไม่ได้นี่นะ

...

ทำให้ดี... ต่อไปก็จะดีเอง... หรือถ้ามันยังไม่ดีอีก... ก็ช่างหัวมัน