มีคนเคยพูดเอาไว้ว่า

"ถ้าเราผิด เราแก้ไข

ถ้าเราถูก เราอธิบาย"

ตั้งแต่ได้ยินประโยคนี้ครั้งแรก

ก็จดจำไว้ในใจตลอดมา และพยายามทำอย่างนั้น

ถ้าเราผิด เราแก้ไข...

สิ่งที่เจอก็คือ

เมื่อผิดก็ขอโทษ

แต่บางครั้ง เค้าก็ไม่ยกโทษให้

ใครดู เจสัน บอร์น ภาค 3 มั่ง The Borne Ultimatum น่ะ

บอร์นบอกว่า "I remember everything but I forgive nothing"

บางคนก็เป็นงั้นแหละ...ไม่ให้อภัยหรอก

แต่บางคนก็ใจดี (หรือขี้ลืมก็ไม่รู้)...ไม่เห็นจะโกรธหรืออาฆาตมาดร้ายใครซักที

เค้าว่าจะให้ดี ก็คือ จำได้...แต่ก็ให้อภัย

มันก็นานาจิตตังแหละ

เมื่อผิด...พยายามแก้ไข...แต่มันสายเกินไป

เคยได้ยินไหม

ที่เค้าบอกว่ามาแก้ไขตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว ทำไมไม่ทำให้มันถูกตั้งแต่ตอนนั้น

นั่นสิ... แล้วทำไงดีล่ะ

ตายแล้ว...กลับไปแก้อดีต ก็ไม่ได้ซะด้วยสิ

...โดยส่วนตัวแล้วไม่เคยเชื่อว่า...มีอะไรที่มันสายเกินไป...เอ้....หรือว่ามี...

อย่างบางคนฆ่าตัวตาย หรือการวางระเบิด หรือทิ้งระเบิดนิวเคลียร์...อืมห์...ชักไปกันใหญ่

แต่เค้าบอกว่า better late than never (มาสายก็ดีกว่าไม่มา เริ่มต้นช้าดีกว่าไม่เริ่มต้นเลย ฯลฯ)

...

ว่าแต่ว่า...เมื่อรู้ว่ามันผิด แล้วอยากจะแก้ไขรึเปล่าล่ะ...นั่นแหละคำถามสำคัญ

เมื่อเราถูก เราอธิบาย

...เพิ่งรู้เหมือนกันว่าการไม่อธิบาย

และทำให้คนเข้าใจผิดเนี่ย

ไม่ต่างอะไรกับคนทำผิดจริงๆ ซะเลย

เพราะฉะนั้น อย่าขี้เกียจอธิบาย

อย่าขี้เกียจที่จะสร้างความเข้าใจ

...คงไม่ต้องให้การสื่อสารแห่งประเทศไทยยื่นมือมาช่วยหรอกนะ

...

แล้วก็มาสู่ประเด็นที่ว่า

แล้วใครตัดสินล่ะ

ว่าอะไรมันถูก อะไรมันผิด

คงไม่ใช่แบบสีขาว สีดำอะไรงั้นหรอก

แต่อาจเป็นแบบ...

อืมห์... แบบนี้ยอมรับได้

อืมห์...แบบนี้จะเกิดความเสียหาย

อืมห์...แบบนี้คนเค้าจะเดือดร้อน

อืมห์...แบบนี้ตัวเองจะเดือดร้อน

คิดได้แค่ไหนก็แค่นั้นแหละเนอะ

เค้าถึงมีคำว่า "วิจารณญาณ"

ซึ่งจะมีวิจารณญาณได้ ก็ต้องมี "วุฒิภาวะ"

ก็ต้องรู้จักผิดชอบชั่วดี

แล้วอะไรอีกน้า........

...นั่นสิอะไรอีกล่ะ