อาการขี้หลงขี้ลืมไม่รู้ว่ามันสืบทอดมาทางพันธุกรรม ทางยีนบ้างหรือเปล่า เพราะแม่บอกว่า แม่มีอาการสมองว่างเปล่า ความจำได้หมายรู้หายไปเฉยๆ เช่น นั่งรถที่กำลังแล่นอยู่ดีๆ ก็ตกใจว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน หรือว่านั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ในหมู่บ้านมีคนมาทักก็ไม่รู้จักเขา ทั้งๆ ที่เป็นคนรู้จักที่สนิทกันมาก

ฟังอาการของแม่แล้ว ก็ชักกังวลว่าแม่จะเป็นอัลไซเมอร์จริงๆ หรือเปล่า เชิร์ทเน็ตดู เค้าบอกว่าอัลไซเมอร์เป็นโรคที่ยังรักษาไม่หาย หลังจากที่เป็น จะมีชีวิตอยู่ได้แค่ 8 - 10 ปี อาการก็จะเริ่มจากการหลงๆ ลืมๆ ต่อไปก็จะมีอาการฉุนเฉียว ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ จากนั้นก็จะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพราะจำไม่ได้ว่าวิธีการมันเป็นยังไง เช่น จำวิธีการอ่านหนังสือไม่ได้ ก็เลยจะกลายเป็นอ่านหนังสือไม่ออก และแน่นอน จำคนรอบข้างไม่ได้ แม้แต่คู่ชีวิต หรือลูกๆ ของตัวเอง

วันก่อนถามแม่ว่า สตางค์ของลูกอยู่ที่แม่ 2 หมื่นใช่ไหม แม่บอกว่าไม่ใช่ แล้วแม่ก็หัวเราะ ฮ่า ฮ่า แต่ตอนหลังรู้ว่าแม่จำได้ แต่แกล้งลูก ตอนนี้ก็เลยเลิกกังวลอาการของแม่แล้ว...แต่เราเองกลับมีอาการมากกว่าแม่ซะอีก

อย่างไรก็ตาม "อะไรที่เกิดขึ้นแล้ว...ย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ" นั่นแหละจะช่วยเราฟื้นความทรงจำได้ อย่างเช่น เมื่อวาน กลับถึงที่พักได้แป๊บนึง ก็ฉุกคิดว่า เอ๊ะ... เราล้างมือหรือยังนี่... จำไม่ได้... ก็ยกมือขึ้นมาดม ปรากฏว่ามีกลิ่นสบู่ ก็ เฮ้อ...ล้างมือแล้ว แล้วก็คิดถึงคำว่า "จับมือใครดมไม่ได้" ถ้าทำอะไรมันก็ต้องมีร่องรอย มันก็ต้องหาตัวการ จับใครซักคนมาให้ได้ซิ จับมือใครดมไม่ได้เนี่ย มันเป็นข้ออ้างรึเปล่าน้า...

พอสองทุ่มครึ่งก็งงอีกรอบ ว่าเรากินวิตามิน (อาหารเสริมที่อยู่ในรูปของเม็ดยา) เรากินไปหรือยังนะ... คราวนี้แหละที่เริ่มตระหนักว่า หาร่องรอยไม่ได้แฮะ ขวดยาก็ยังอยู่ที่เดิม แต่ปกติถึงกินแล้วเราก็จะวางขวดยาไว้ตรงนั้นตลอด... เริ่มคิดว่า บางสิ่งบางอย่างอาจเกิดขึ้นแล้ว และเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยก็ได้นะ อืมห์... ไม่ทุกอย่างสินะที่จะทิ้งร่องรอยไว้

หลังจากนั้นซักครึ่งชั่วโมง ก็ได้เวลาปล่อยน้ำออกจากร่างกาย (เรียกภาษาหนังสือว่าปัสสาวะ เรียกอย่างเด็กๆ ว่าฉิ้งฉ่อง เรียกแบบเราๆ ว่าฉี่) ปรากฏว่า โอ้โห... ออกมาเป็นสีของวิตามินเลย... ใช่แน่นอนแล้ว...เรากินวิตามินไปแล้วนั่นเอง

อย่างนี้เราจะสรุปเป็นทฤษฎีได้หรือยังนะว่า "อะไรที่เกิดขึ้นแล้ว...ย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ" เพียงแต่บางครั้งก็ปรากฏชัด บางครั้งก็ต้องค้นหา บางครั้งก็ต้องพิสูจน์ และบางครั้ง...ต้องรอคอย (จึงจะได้เห็น...ความจริง)