เมื่อวานนี้ วันจันทร์ที่ 24 กันยายน 2550 ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้อง เปิดประตูระเบียงออกไป แดดใส ฟ้าสวย น่าจะเข้าหน้าหนาวแล้วสินะ บรรยากาศยามเช้าสดชื่นจัง แล้วก็เจอะเจอสิ่งดีๆ ผู้คนน่ารักๆ ทั้งวันเลย

     วันนี้ วันอังคารที่ 25 กันยายน 2550 ตื่นขึ้นมา เอ... ทำไมฟ้าถึงหม่นๆ นะ เอ๊ะ แต่ก็มีแสงแดด... ผ่านเวลาแต่ละวินาทีเหมือนกับเม็ดทรายที่ร่วงหล่นจากคอคอดของนาฬิกาทราย...

     บางเรื่องราว เมื่อได้รับรู้แล้วมันเป็นเหมือนการเผชิญหน้า... บางสิ่งที่ซุกเอาไว้ใต้พรม มันก็กลบเกลื่อนเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ก็ไม่รู้นะ ลองเอามาคลี่ดูทีละชิ้นส่วน ราดน้ำยาฆ่าเชื้อลงไป แล้วเพราะเมล็ดพันธุ์ของบางสิ่งบางอย่าง อาจดีกว่าซุกไว้แล้วให้เชื้อรามันขึ้นเองไปตามยถากรรม

     แต่การเผชิญหน้า... มันทำให้หมดเรี่ยวแรง มันเหมือนกับเครื่องแฮงค์ error ไปเลย ต้องใช้เวลาในการ reboot มันขึ้นมาใหม่ ซึ่งบางครั้งสถานการณ์มันไม่มีเวลาให้กับเรามากขนาดนั้น

     เคยมีคนพูดไว้ว่า "ต้องกล้าที่จะเผชิญกับสิ่งต่างๆ" แต่วันก่อนดูทีวี เค้าบอกว่าสิ่งที่คนเป็นภูมิแพ้ต้องทำ คือ หลีกเลี่ยงสิ่งที่แพ้ เช่น แพ้ฝุ่น แพ้เกสรดอกไม้ ฯลฯ ก็หลีกเลี่ยงมันซะ

     การเผชิญหน้า ถ้าเราบอกว่าเราจะเดินหน้าเผชิญ ถ้าข้างหน้าเป็นกองไฟ เราจะเดินลุยไหม? ถ้าข้างหน้าเป็นหุบเหว เราจะเดินตรงไปไหม?

     ใช่แล้ว... วันที่ฟ้าสีหม่น... ก็อยากซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง... แต่ระฆังหมดยก หมดเวลาพัก ก็ดังขึ้นมา... และถึงเวลาต้องเดินหน้าต่อไป แม้ฟ้าจะหม่นก็ตาม... สู้ต่อไป... ไอ้มดแดง... เด็กหน้าจอทีวีที่ยังไม่พร้อมจะร่วมวงต่อสู้ด้วยยังกำลังใจให้เจ้าเสมอนะ... สู้ต่อไป... เพื่อเด็กๆ... และโลกของเรา