"ถ้าน้องหมายป่ายปีนไปเก็บดาว

จะกี่ก้าวกี่ขั้นอย่าหวั่นไหว

ถือเอาทางช้างเผือกเป็นบันได

ค่อยๆ ไต่เอื้อมดึงให้ถึงดาว"

     เราพูดกันเสมอเรื่องของ "จุดหมายปลายทาง" เป้าหมาย จุดมุ่งหมาย ความใฝ่ฝัน ผลลัพธ์ที่ต้องการ สิ่งที่เราอยากเห็นเมื่อเราได้ทุ่มแททำอะไรลงไป และอีกมิติหนึ่งก็คือ "ระหว่างเส้นทาง" วิธีการเดินทาง เพื่อนร่วมทาง สัมภาระที่จำเป็น แล้วก็จะมีการเปรียบเทียบว่าอะไรสำคัญกว่า ระหว่างเป้าหมายกับวิธีการ ระหว่างจุดหมายปลายทางกับเส้นทางที่เดิน

     เคยอ่านเรื่องของโรเบิร์ต ฟอลคัม สก็อต ที่เขาและเพื่อน ได้ไปถึงขั้วโลกใต้และตายตอนเดินทางกลับ... เพียงแค่ไปยืนอยู่ตรงนั้นแป๊บเดียว ที่ซึ่งอาจจะมีความหมายหรือไม่มีความหมายอะไรสำหรับใครคนอื่นๆ แต่จนถึงเดี๋ยวนี้เราต่างยอมรับว่ามันมีความหมาย เป็นสิ่งที่มองเห็นได้ด้วยตาและด้วยหัวใจว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเดินทางไป และเชื่อว่าถึงแม้เขาจะตายตอนที่เดินทางกลับ เขาก็คงไม่เสียใจกับสิ่งที่ได้เลือกทำลงไป นอกจากนี้เขาน่าจะภาคภูมิใจกับมันด้วยซ้ำไป

     แล้วถ้าเดินทางไปขั้วโลกใต้ หรือยอดเขาเอฟเวอร์เรตโดยวิธีการอื่นล่ะ ถ้ามีเครืองบิน มีกระเช้าลอยฟ้า ฯลฯ คนที่นั่งกระเช้าไปถึง จะมีความภาคภูมิใจในแบบเดียวกันไหม บางคนอาจบอกว่า "ไม่"

     ถ้าไม่มีจุดหมายปลายทาง ก็ไม่มีแรงผลักดัน แรงอึด ความมุ่งมั่น ทิศทางเดิน แต่ระหว่างทางนั้น เราต่างปรารถนาจะมีเพื่อนร่วมทางที่มีความหมาย ให้กำลังใจ ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่วมหัวเราะและร้องไห้ แม้จะผ่านสถานการณ์ที่ขมขื่น แต่เราก็จะยังยิ้มได้เมื่อพูดถึงมันในภายหลัง และยังจะมี ทุ่งหญ้าโล่งกว้าง ดอกไม้ที่สวยงาม ขอบฟ้าสีคราม น้ำทะเลเป็นประกาย หิมะขาวกระจ่างตา เทือกเขาเขียวหม่น สายลมพัดต้นหญ้าแกว่งไกว

     เหล่านี้และเหล่านั้น จุดหมายปลายทางและระหว่างเส้นทาง... เดินทางไปอย่างมีจุดหมาย (แม้จะมองไม่เห็น) การเห็นคุณค่าของ "การไป" ลืมตา...และมองเห็น... เห็นแม้ความงามของความมืดมิดยามราตรี... รวมทั้งไม่รังเกียจกับการรอคอย เพราะเส้นทางใช่ว่าจะราบเรียบเสมอไป...

หมายเหตุ : อีกครั้งที่จำได้บทกลอนได้ แต่จำชื่อคนแต่งไม่ได้... ขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ