ภาพแรกที่เห็นของสิงคโปร์คือ สนามบิน ชางฮี เค้าจัดอันดับกันว่าเป็นสนามบินอันดับสองของเอเชีย รองจากฮ่องกง (ไม่รู้ว่าใครจัดอันดับไว้) และอีกอย่างคือ เค้ากำลังจะเปิดอาคารที่สามที่จะจอดเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งสิงคโปร์สั่งซื้อไว้หลายลำ... ก็ไม่รู้สิว่ามันโดดเด่นยังไง เพราะไปสนามบินไหนๆ มันก็เหมือนๆ กันหมด (ถ้าเป็นสนามบินนานาชาตินะ... ถ้าเป็นสนามบินท้องถิ่นก็ว่าไปอย่าง คราวที่แล้วไปอุดรธานี เค้าให้ลงบันไดกลางสนามเลย ไม่ต้องมีงวงอะไรเลย... แถมวันนั้นฝนตกอีกต่างหาก)

ความประทับใจแรกก็คือ ความเป็นระเบียบ เรียบร้อยของบ้านเมือง ความกลมกลืนของสถาปัตยกรรมทั้งเก่าและใหม่ มีการวางผังเมืองที่ดี โครงการก่อสร้างของเค้าวางแผนระยะยาว 5 – 10 ปี แต่ส่วนใหญ่จะสร้างเสร็จก่อนกำหนด เพราะวัตถุดิบในการก่อสร้างต้องนำเข้า ยิ่งสร้างเสร็จเร็ว ความเสี่ยงก็ลดลง เมื่อไม่นานมานี้การนำเข้าทรายราคาสูงมาก บริษัทก่อสร้างต้องขาดทุน แต่รัฐก็จะช่วยโดยจ้างให้บริษัทเดิมทำอีกในโปรเจ็คใหม่ และเนื่องมากจากราคาของวัสดุก่อสร้าง ตึกที่สร้างใหม่จึงมักใช้กระจกเพราะต้นทุนต่ำกว่าคอนกรีต

นั่งมองตึกรามบ้านช่องข้างทาง ขณะที่รถแล่นไปบนถนนที่บางช่วงก็เป็นเนินสูงต่ำ ดูสวยงามสบายตา บางครั้งก็แว่บนึกถึงกรุงเทพที่เราอยู่ทุกวันนี้ ไม่รู้ว่ากรมการผังเมืองบ้านเราจะต้องทำงานหนักสักแค่ไหน ถ้าจะลุกขึ้นมาให้ความสำคัญกับการผังเมืองอย่างเอาจริงเอาจัง เพราะโครงสร้างสาธารณะหลายอย่างทั้งรถไฟฟ้า ทางด่วน อาคารสูง ย่านการธุรกิจการค้า ย่านที่อยู่อาศัย เหล่านี้ล้วนส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคน โดยเฉพาะปัญหารถติดนั้น ย่อมมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใดอย่างนี้กับการวางผังเมือง

            ตอนค่ำของวันแรกไปไนท์ซาฟารีกัน กลับมาก็พากันไปเดินดูของที่ บูกิส สตรีท ซึ่งขายของหลากหลายในราคาย่อมเยา (คุณภาพก็บางเบาไปด้วย) คล้ายๆ กับสวนจตุจักรบ้านเรา แต่เล็กกว่ากันมาก เจอของถูกใจ ได้นาฬิกามาเรือนนึง ราคา 5 เหรียญสวยมากๆๆๆๆๆ ยังบอกใครๆ ว่าใช้ได้ 100 วันก็คุ้มแล้ว ถือเสียว่าจ่ายตังค์วันละบาทกว่าๆ แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นก็คือ พอกลับถึงเมืองไทย ปรับเวลาให้เป็นเวลาของประเทศไทย ตัวล็อคการตั้งเวลามันก็เจ๊ง ต้องทุบกันอยู่พักใหญ่ ตอนนี้ก็กลับมาเดินได้เป็นปกติแล้ว (รอดพ้นจากความพิการมาด้วยหวุดหวิด) แต่ก็ต้องลุ้นกันตลอดเวลาว่ามันจะเดินตรงหรือเปล่า หรือจะหยุดเดินเมื่อไร

ที่ขาดไม่ได้สำหรับคนที่ไปเที่ยวสิงคโปร์คือ ต้องไปถ่ายรูปที่เมอร์ไลออนส์ อันเป็นสัญลักษณ์ของเกาะแห่งนี้ และเดี๋ยวนี้ก็มีเอสพลาเนด (ไกด์บอกว่าคนสิงคโปร์เรียกว่า เอสพลาเนด แต่คนไทยที่ไปเที่ยวมักจะเรียกว่าเอสพลานาด ไกด์คุยกับคนไทยก็ต้องเปลี่ยนมาเรียกเอสพลานาดตามคนไทย... เราก็ว่า อ้าวไหงงั้น แต่กลับมาเปิดเน็ตดู ฝรั่งก็อ่านว่าเอสพลานาดนะ แต่ยังไงเราก็น่าจะออกเสียงตามเจ้าถิ่น เจ้าของที่สร้างขึ้นมาแหละมั้ง) เอสพลาเนดตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเมอร์ไลออนส์ เวลาดูจากรูปถ่ายเหมือนเป็นสิงโตตัวใหญ่มาก แต่พอไปถึงจริงๆ ก็ไม่ใหญ่เท่าไร (กระนั้นก็หนักถึง 70 ตัน) เพราะอย่างนี้ละมั้ง เค้าเลยไปสร้างเมอร์ไลออนส์สูงเท่าตึกกี่ชั้นก็ไมรู้ ที่เกาะเซนโตซ่า เมอร์ไลออนส์ยักษ์นี้ ที่บนหัวและปากซึ่งกำลังอ้าเห็นไรฟันอยู่นั้นก็ใช้เป็นจุดชมวิวได้ด้วย 

ค่ำวันที่สองหลังกลับมาจากเกาะเซนโตซ่า เราก็พากันเดินกางแผนที่กันไป ความตั้งใจคือจะไปที่โบ้ตคีย์ ซึ่งอ่านหนังสือไว้ก่อนว่า เป็นที่ๆ ชาวสิงคโปร์และนักท่องเที่ยวไปนั่งดื่มกิน พักผ่อนหย่อนใจกันยามค่ำคืน อีกจุดที่มีลักษณะคล้ายกันก็คือ คลาร์กคีย์ แต่เนื่องจากตอนเช้าเราไปสวัสดี และถ่ายรูปกับอนุสาวรีย์ เซอร์สแตมฟอร์ด ราฟเฟิล ที่อยู่ตรงข้ามกับโบ้ตคีย์ เราก็เลยตั้งใจกันมากว่าเลือกไปโบ้ตคีย์ดีกว่า เดินไปเรื่อยๆ ตามถนนวิคตอเรีย สตรีท ผ่านไฮ สตรีท แล้วก็กะว่าจะเลี้ยวซ้าย แต่กลายเป็นว่าตรงหน้าเยื้องไปทางขวา ก็เจอคลาร์กคีย์ซะก่อน ก็เลย... เอาละ... จะโบ้ตจะคลาร์ก ก็โอเค เพราะไงๆ ก็เป็นที่ๆ เราเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน (มีตังค์บินมาคราวหน้า... ค่อยไปเดินโบ้ตคีย์ละกันเนอะ)

โดยทั่วไปก็คล้ายๆ กับผับ บาร์ ที่เราเห็นทั่วไป จะมีพิเศษก็คือเครื่องเล่นที่คล้ายกับหนังสติ๊ก ที่ยิงคนขึ้นไปบนฟ้า ดูน่าหวาดเสียวมากๆ ขึ้นได้คราวละ 3 คนๆ ละ 40 เหรียญ แต่ดูท่าว่าจะเสื่อมความนิยมไปบ้างแล้ว เพราะนานๆ ถึงจะยิงขึ้นไปซักที เราอยู่แถวนั้นกันประมาณหนึ่งชั่วโมง มีคนถูกยิงขึ้นไปแค่ 2 ครั้งเอง

ความประทับใจที่สองก็คือ การผสมกลมกลืนในการอยู่ด้วยกันของคนหลากหลายเชื้อชาติในสิงคโปร์ ทั้งคนจีน (70%) มาเลย์ อินเดีย ฝรั่ง วันก่อนตอนดูโชว์ที่ไนท์ซาฟารี สาวแขกเป็นเอนเตอร์เทรนเนอร์ตัวหลัก ซึ่งเค้าก็ทำได้ดีมากๆ เค้าเชิญคนดูร่วมกิจกรรมบนเวที เด็กชายฝรั่งคนหนึ่งก็ขึ้นไป สาวแขกก็ถามว่า “คุณมาจากไหน” เด็กชายตอบว่า “สิงคโปร์” 

ไม่ว่าคุณจะมีเชื้อชาติ ศาสนาอะไร คุณก็สามารถอยู่ได้อย่างกลมกลืนในประเทศสิงคโปร์ โดยเฉพาะเรื่องศาสนา ที่สิงคโปร์จะไม่มีการถามว่านับถือศาสนาอะไร เพราะเขาไม่อยากให้เกิดความแตกแยกอันเนื่องมาจากความเชื่อทางศาสนา ซึ่งเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน

ที่ญี่ปุ่นก็เป็นเช่นนั้น เพื่อนเป็นคนญี่ปุ่นของเราคนหนึ่งก็ไม่ได้นับถือศาสนาอะไร และบอกว่าที่ญี่ปุ่นก็ไม่ค่อยถามกันว่านับถือศาสนาอะไร และเพื่อนอีกคนเป็นชาวอังกฤษก็ไม่ได้นับถือศาสนาอะไรเช่นกัน แต่เค้าก็ศึกษาเรียนรู้เรื่องราวปรัชญาของเกือบทุกศาสนานะ จะว่าไปถึงเค้าบอกว่าไม่นับถือศาสนา แต่เค้าสามารถเล่าเรื่องราวของคริสต์ศาสนาให้เราฟังได้อย่างละเอียดเชียวแหละ

คนไทยเรา อยู่กันมาแต่โบราณมีหลากหลายเชื้อชาติ แต่ต้องยอมรับว่าบางครั้ง บางคนก็ไม่ยอมรับกับความแตกต่างหลากหลายในสังคม ยังมีการแบ่งแยกมากมายที่เรามองเห็น ตามยศฐาบรรดาศักดิ์บ้าง ตำแหน่งบ้าง ความร่ำรวย-ยากจนบ้าง จิปาถะถ้าคนเราจะแบ่งแยกกัน คงต้องพยายามสร้างความเป็นไทยภายใต้ความหลากหลายบ้าง (แต่อย่าให้ถึงกับชาตินิยมเลยนะ เดี๋ยวจะพลอยไปต่อว่าชาติอื่นเข้าอีก)

การเปรียบเทียบ ก่อให้เกิดความรู้สึกเป็นหมู่เป็นพวก คล้ายๆ ชาตินิยมเหมือนกัน มีตัวอย่างจากบรรยากาศของรถคันที่ 2 ที่เรานั่ง ด้วยความที่คุณปีเตอร์กับคุณหน่อยคนนำเที่ยว ได้ชื่นชมกับความมีวินัยของสิงคโปร์มาก พร้อมกับเปรียบเทียบกับความไร้ระเบียบของประเทศไทยและคนไทย ซึ่งการพูดแบบนี้บางทีก็เป็นดาบสองคม เพราะปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นก็คือ.. พวกเราบางคน ก็ชอกช้ำกับการที่คนไทยถูกต่อว่า.. ก็เราก็คนไทยนี่... บางคนก็ว่าสิงคโปร์ดีก็ดีไปทำไมต้องเอามาเปรียบเทียบกันด้วย เลยกลายเป็นว่าพวกเราบางส่วนก็นั่งจับผิดสิงคโปร์กัน... "เฮ้ย... ไฟคนข้ามยังแดงอยู่เลยนั่นไง ข้ามถนนไปแล้ว ไหนว่ามีวินัยไง" ... "นั่น นั่น ใครบีบแตร แป๊นๆ ไหนว่าคนสิงคโปร์ไม่บบีบแตร หยั่งจีนกับเวียดนามไง"... "อูย ไหนว่าไม่มีขยะ นั่นอะไรน่ะ กระป๋องน้ำอัดลมข้างทาง นั่นน่ะ"

     เชื่อเหอะว่าให้ดีขนาดไหน ถ้ามีคนจับผิดละก้อ เสร็จทุกราย เพราะ Nothing perfect ไง...