การทำงานของนักพัฒนานั้น

ทุกวันนี้ ทั้งนักพัฒนาภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาชน

เข้ามาทำงานโดยมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกัน

การก้าวเดินที่ต่างกัน มีปัจจัยเอื้อ และอุปสรรค ทั้งข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน

จนไปๆ มาๆ กลายเป็นเสมือนว่าเป้าหมายในการทำงานแตกต่างกันไปด้วย

ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วถ้ามองให้เห็นทั้งหมดด้วยสายตาที่เป็นกลาง เป้าหมายสุดท้ายในการทำงานนั้นไม่แตกต่างกันเลย

ทั้งนี้ต้องไม่พูดถึงความแตกต่างในแง่ของปัจเจกชน ว่าในทุกวงการมีทั้งคนดีคนไม่ดี คนที่ทุ่มเทให้กับการทำงาน และคนที่เป็นแค่ตัวแถม... ในการทำงาน แต่เมื่อถึงวันหนึ่งตัวแถม อาจมีศักยภาพจนสามารถเป็นตัวหลักได้... ใครจะรู้

ถ้าภาคประชาชนเข้มแข็งแล้ว ภาครัฐควรลดบทบาท... เป็นสิ่งจริงแท้อย่างไม่ต้องสงสัย

การทำงานของภาครัฐ ระบบศักดินา (ทั้งๆ ที่อำนาจคนไม่ได้วัดที่การถือครองที่ดินกันแล้ว แต่ก็ยังไม่อะไรที่คล้ายๆ แบบนั้นอยู่) ระบบอุปถัมป์ ... พูดไปก็เป็นเรื่องเดิมๆ

ระบบของรัฐพยายามที่จะเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน พยายามปรับทั้งภายในภายนอก มีการพูดกันถึงค่านิยมใหม่ การปรับระบบซีเป็นระบบแท่ง (จากที่แบ่งยิบย่อยเป็น 11 ซี ก็ปรับเป็น 5 แท่ง (มั้ง)) พูดถึงการใช้ความรู้เป็นฐานในการทำงาน (knowledge worker) ทุกหน่วยงานก็ต้องปรับตัว

ภาคเอกชนใช้ TQM (Total Quality Management) ภาครัฐก็มี PMQA (Public Sector Quality Award) ต่างๆ นานา

ตอนแรกจะพูดถึงอุดมการณ์และจิตวิญญาณของนักพัฒนา แต่ไปๆ มาๆ ก็เป็นเรื่องของภาครัฐไปซะ จากที่เคยคิดว่า เป็นข้า...ที่อาสาจะทำงานเพื่อพัฒนา เป็น "นักพัฒนา" แต่สุดท้ายอาจต้องจำใจยอมรับ กับการเป็น "กลไกของรัฐ" หรือผสมผสานบทบาททั้งสองเรื่องเข้าด้วยกัน

คนต้องปรับตัวให้เข้ากับระบบ... ระบบก็กำลังถูกปรับ... ถ้าไม่เดินไปข้างหน้า ไม่เปลี่ยน ก็ต้องถูกบังคับให้เปลี่ยน...

จะเปลี่ยนเอง... แบบรู้เท่าทัน หรือจะรอให้ถูกบังคับ ความแตกต่างกันมันอยู่ที่การเริ่มต้น และคงต้องปรับเปลี่ยนมุมมองของตัวเองเป็นอันดับแรก

หมายเหตุ : ขออภัยกับการบ่นบ้า เรื่อยเปื่อยไปตามประสา...