"... เราไม่รู้หรอกว่าชีวิตของเรา กำลังขึ้น... หรือ กำลังลง... จนเมื่อรู้ตัวอีกที... เราก็กลายเป็นใครก็ไม่รู้... ที่เราไม่รู้จัก..."

วันก่อนดูหนังทางช่องดาวเทียม อย่าถามนะว่าเรื่องอะไร และใครแสดงบ้าง... เพราะดูหนังทางช่องดาวเทียมที่มันมีอยู่ประมาณ 4 - 5 ช่องเนี่ย บางทีก็ดูกลางเรื่อง ปลายเรื่อง แล้ววนมาดูต้นเรื่องทีหลัง ... และเค้าก็ไม่ขึ้นชื่อเรื่องให้รู้บ้างเลย... แล้วสิ่งที่ตกค้างไว้ในใจก็คือประโยคประมาณข้างบนนั่นแหละ

เป็นช่วงที่พ่อเค้าสอนลูกชายที่อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ซึ่งคาดเดาไม่ยากเลย ว่าคำสอนนั้นก็มาจากชีวิตของพ่อนั่นแหละ

มาเห็นจริงว่ามันเป็นอย่างนั้น... ชีวิตน่ะ บางทีเราคิดว่ามันกำลังเป็นไปด้วยดี... แต่จริงๆ มันไม่ใช่...

แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าชีวิตของเรามันอยู่ตรงไหน

ในหนังก็ไม่ได้บอกนะ... แต่ที่พ่อเค้าเตือนลูก... ก็ด้วยว่าไม่อยากให้ลูกทำร้ายชีวิตของตัวเอง จนสุดท้ายจะมาเจ็บปวดเสียใจทีหลัง... การทำร้ายที่ว่าก็คือ การเสพยา การหาเงินมาซื้อยาโดยวิธีที่น่าอดสู การมัวเมาลุ่มหลงกับบางสิ่งบางอย่าง จนสิ่งสำคัญในชีวิตขาดหายไป... เค้าอยากให้ลูกของเค้าอยู่อย่างมี "สติ"

... และเมื่อวานนี้เองก็ดูหนังอีกเรื่อง คราวนี้เป็นลูกสาวที่บอกกับแม่ว่า "ให้แม่มองเห็นตัวเอง เห็นให้เหมือนที่ลูกเห็น ว่าแม่เก่ง แม่น่ารัก แม่อยู่ได้ด้วยตัวเอง ให้แม่เห็นและภูมิใจกับคุณค่าของแม่เอง"

ที่ลูกเค้าบอกแม่อย่างนั้น ก็เพราะแม่ซึ่งแยกทางกับพ่อไปนานแล้ว และคบกับใครก็คบได้ไม่นานก็เลิกกันไป แล้วก็ย้ายบ้านหนี ... เพราะแม่กลัวว่าเมื่อลูกโตขึ้นก็จะไปตามทาง แล้วแม่ต้องอยู่คนเดียวต้องโดดเดี่ยว ก็เลยทำให้แม่แสวงหา... คบกับใครก็ตามที่เค้ามาชอบ ซึ่งโดยทั่วไปก็เป็นพวกผู้ชายที่ไร้สาระ เป็นคนที่อาจจะดีแต่เป็นคนละประเภทกับที่แม่เป็น...

สุดท้ายนะ หนังเรื่องนี้ก็จบแบบแฮบปี้เอนดิ้ง แบบหนังครอบครัวทั่วๆ ไปแหละ คือสุดท้ายแม่ก็นับถือตัวเอง ไม่หนี ไม่ย้ายบ้านหลังจากความสัมพันธ์ยุ่งๆ สิ้นสุด และท้ายที่สุดก็ได้เจอคนแบบเดียวกัน ที่ชอบดอกกล้วยไม้ ชอบเล่นครอสเวิร์ด ชอบทำอาหารเหมือนๆ กัน และมองเห็นดวงจันทร์ที่ไม่ได้เป็นแค่ดวงกลมๆ ลอยอยู่บนฟ้า แต่เป็นสิ่งสวยงามที่มีความหมาย... เฮ้อ... ก็ว่ากันไป

เสียดายที่ชีวิตคน... ไม่สามารถจะดูให้จบในสามชั่วโมงได้ มองชีวิตของคนรอบข้าง มองชีวิตของเราเอง... มองเห็นเพื่อนที่กำลังมีความทุกข์ ก็อยากบอกเพื่อนว่า... ที่เพื่อนคิดว่าชีวิตกำลังลง... กำลังแย่... แท้ที่จริงมันอาจกำลังขึ้นอยู่ก็ได้นะ เป็นความเจ็บปวดชั่วระยะหนึ่ง ซึ่งมีสิ่งดีๆ รออยู่... ถ้าไม่ผ่านความเจ็บปวดครั้งนี้ก็อาจไม่มีวันได้พบกับสิ่งดีๆ สิ่งนี้ก็ได้... แต่เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าการพูดแบบนี้มันเป็นคำปลอบใจที่ไร้ความหมาย... หรือว่ามันเป็นไปได้เช่นนั้นจริงๆ but everything is possible... งั้นสิ่งที่ต้องมีอีกอย่างก็คือ ความเชื่อ...สินะ