มองภาพรวมของมะนิลา คงต้องบอกว่าความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเรือนและความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินนั้น ดูท่าว่ากรุงเทพบ้านเราจะดูดีกว่าพอประมาณ อย่างยามหน้าร้านพิซซ่ายังพกปืนจริงๆ เลย สรุปว่ายามทุกคนมีปืนจริงพกกันทั้งหมด (ว่าแต่เราไว้ใจยามได้เหรอ ยามในเมืองไทยทำอาชญากรรมออกข่าวบ่อยๆ ไป ล่าสุดก็เป็นฆาตกรต่อเนื่อง...ซึ่งยังไม่คอนเฟิร์มว่าเป็นโรคจิตหรือประสงค์ทรัพย์ เพราะถ้าประสงค์ทรัพย์เป็นครั้งๆ เราก็คงไม่เรียกว่าฆาตกรต่อเนื่องหรอก)

     อย่างที่บอกว่า เมโทรมนิลาเป็นย่านเศรษฐี ได้นั่งระผ่านคฤหาสถ์ของสุลต่านบรูไน ซึ่งเค้าว่าราคาประมาณ 5,000 ล้านเปโซ (วันเดินทางแลกเงินจากธนาคารทหารไทย ที่สนามบินสุวรรณภูมิ 90 บาท แลกได้ 100 เปโซ แต่จะบอกว่าถ้าไปเที่ยวอย่าแลกเปโซไปเยอะ เพราะว่าอัตราแลกเปลี่ยนแย่มาก คือถ้าเรากลับมาขายเปโซซื้อบาท 100 เปโซ ซื้อได้ 54 บาทเอง มันต่างกันเกือบครึ่งเลยน่ะนั่นน่ะ แต่พี่อีกคนบอกว่าแลกเงินแถวร้านที่สะพานควาย ซื้อ 100 เปโซ 78 บาท และขาย 100 เปโซ 75 บาท ต่างกันสามเปโซเอง... เงินที่เหลืออยู่เลยว่าจะไปแลกกลับที่สะพานควายดีกว่า)

     ย่านเศรษฐีก็หรูหรามากๆ จากนั้นก็ผ่านย่านโรงแรมห้าดาวซึ่งก็หรูหราเช่นกัน แล้วก็ผ่านย่านศูนย์ราชการ อ้อ เค้าบอกว่าเค้าไม่มีกระทรวง (Ministry) หรอก มีแต่กรม (Department) แต่ลักษณะงานก็เหมือนกระทรวงแต่ไม่ยิบย่อยเท่า เพราะว่าเค้าเป็นระบบประธานาธิบดี

      นักพัฒนาที่ทำงานกับมหาวิทยาลัย เค้าบอกว่า หลายๆ ส่วนราชการที่น่าจะมีเพิ่มอีก เช่น ส่วนราชการที่ทำงานเกี่ยวกับการประมง เพราะเค้ามีชาวประมงเยอะ แต่ไม่มีส่วนราชการดูแลเลย เค้ามีกรมการเกษตร แต่มันกว้าง และส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับเรื่องข้าว เจอพี่-เพื่อนจากกรมประมงที่ไปดูงานฟิลิปปินส์เห็นบอกว่าที่ฟิลิปปินส์มีกรมการข้าวด้วย อ้อ..พี่-เพื่อน กรมประมงไปดูงาน แล้วสรุปได้ว่าการประมงบ้านเราก้าวหน้ากว่าฟิลิปปินส์เยอะเลย

     อีกส่วนราชการหนึ่งที่เค้าบอกว่าน่าจะมีก็คือ Community Development Department แหะ แหะ ไม่รู้ว่าเค้าจะเอาใจเรารึเปล่า ถึงบอกว่างั้น

     ที่เป็นเอกลักษณ์อีกอย่างของฟิลิปปินส์ก็คงจะเป็น จิ๊ปนี่ รถประจำทางที่ดัดแปลงมาจากรถจี๊ปทหารของอเมริกัน ทั่วเมืองก็มีแต่รถแบบนี้ ไม่มีรถบัสหรอก และก็ไม่มีแบบปรับอากาศด้วย สำหรับมอเตอร์ไซด์(สองล้อ)รับจ้างก็ไม่เห็นมี สงสัยฝนตกบ่อยมั้ง มีแต่สามล้อ ที่เค้าเรียกไตรไซเคิล (Tricycle) ในเมืองมะนิลาเองก็จะเป็นจักรยานสามล้อ มีมอเตอร์ไซด์สามล้อบ้างเล็กน้อย แต่เมืองห่างออกไปหน่อยก็มีแต่มอเตอร์ไซด์สามล้อ เข้าวินกันคับคั่งน่าดู

     ตามท้องถนนก็ไม่ค่อยมีทางม้าลายนะ คนข้ามถนนก็วิ่งจู๊ดข้ามไปแบบเสี่ยงชีวิตมาก ตอนเราจะข้ามไปเบย์วอร์ค (Bay Walk) เรารอเกือบ 10 นาที คนฟิลิปปินส์วิ่งไป 3 ชุดแล้วเรายังก้าวขาไม่ออก และเวลาเค้าวิ่งเราก็ต๊กกะใจร้องลั่นทู๊กที