จากไปฟิลิปปินส์ 5 วัน กลับมามองดอกไม้ที่ริมระเบียง ก็เห็นว่าเด็ปกระเป๋าที่เฝ้าฟูมฟัก มันทั้งเหลืองทั้งเหี่ยว แต่กล้วยไม้ยังทำเฉย...

     ไปธุระต่างจังหวัด 5 วัน กลับมาก็พบว่า เด็ปกระเป๋ามันทำท่าจะกลั้นใจตาย หนีหายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่กล้วยไม้ นอกจากจะอึดแล้ว ยังแทงช่อดอกมาให้เชยชมอีกต่างหาก

     รักมันเท่ากันแหละ ทั้งเด็ปกระเป๋าและกล้วยไม้ แต่มาวันนี้ วิถีชีวิตแบบเรา กล้วยไม้คงจะเป็นกำลังใจที่ดีกว่า

     เห็นเด็ปกระเป๋าเหี่ยว แล้วมันแค้นใจตัวเอง ทำไมเราถึงต้องไปไกลๆ ด้วย ทำไมไม่ดูแลมันให้ดีกว่านี้ ยิ่งตอนกลับจากฟลิปปินส์นะ แทบจะร้องให้ เพราะเพิ่งปลูกมันได้ 2 -3 สัปดาห์ และมันเริ่มออกดอกเล็ก ๆ น่ารัก ซึ่งเรามองเช้ามองเย็น เห็นแล้วก็ชื่นใจ กลับมาดอกมันเหี่ยว ใบมันเหลือง และจนเดี๋ยวนี้มันยังไม่โผล่ดอกมาให้เห็นอีกเลย

     เจ้ากล้วยไม้เล่า เวลาอยู่เราก็รดน้ำเช้าเย็นเหมือนกัน เมื่อเราจากไปมันก็คงใช้รากอากาศหาความชื้นที่ร่องลอยในอากาศกินเอง แล้วเหมือนรู้ว่าเจ้าของไปทำธุระที่แสนสาหัส เหนื่อยล้าเต็มที... กลับมา เห็นดอกของเจ้า ความเศร้าก็คลาย เจ้าช่างมีความหมายต่อข้าได้ถึงเพียงนี้... 

     เห็นแล้ว พบแล้ว ว่าวิถีชีวิตแบบนี้ ควรปลูกดอกอะไร ไม่ใช่ดอกอะไรดีกว่า หรือดอกอะไรสวยงามกว่า แต่ดอกอะไรเล่าที่เหมาะกับวิถีแห่งข้า... นั่นแหละคือ คำตอบ