เห็นใครๆ เค้าก็เขียนถึงบางโอเคเมื่อเค้าอยู่มาได้ 6 เดือน อย่างคุณปฐมก็เฉลิมฉลองด้วยการให้ทายว่าเค้าชอบเรื่องไหนที่เค้าเขียนมากที่สุด แล้วจะมีรางวัลให้...

ส่วนน้องกวนร้ายกว่านั้น คือ ปิดบล็อกของตัวเองซะเลย

อยู่กันมา ดูกันไป ครบหกเดือน ก็ถึงจุดพลิกผัน

ถ้าว่ากันตามจริง มีเพียง 3 บล็อกที่เราติดตาม ก็คือ ku_khuan ... คุณปฐม ... และอีกคนที่ไม่ป๊อบสำหรับคนอื่น แต่ป๊อบสำหรับเราเสมอ นั่นคือ my favourite sister (เป็น my favourite ถึงแม้จะมีอยู่คนเดียว) คือ น้องเดือน (ซึ่งเขียนมาหลายเดือนแล้ว แต่เพิ่งเขียนได้ 3 เรื่องเอง แต่จำนวนคนเข้าชมเพิ่มขึ้นสม่ำเสมอ เพราะพี่สาวคลิ๊กอยู่ทุกวัน...)

ช็อคแรก... เมื่อคุณปฐมพูดถึง การปั่นเม้นท์ การเขียนว่ากันไป-มา เรางงว่า เอ๊ะ... ไอ้การเขียนบล็อกนี่มันต้องแข่งกับใครด้วยเหรอ

ช็อคที่สอง... เมื่อ น้องกวน ปิดบล็อก ก็อย่างที่บอกว่า เราแทบไม่ได้อ่านบล็อกใครเท่าไร (อ่านบ้างนานๆ ครั้ง) และการปิดบล็อกครั้งนี้ของน้องกวนก็เหมือนจะมีความนัย...ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ได้แต่ถามตัวเองในใจว่า... มันมีการเมืองอะไรในนี้ด้วยหรือ

การที่เราไม่ค่อยได้อ่านบล็อกของใคร บางครั้งก็รู้สึกผิดเหมือนกัน เพราะตามมารยาทเมื่อใครมาเยี่ยมเรา เราก็ควรเข้าไปทักทาย เยี่ยมเยียนเขาตอบบ้าง... แต่ก็ขอบอกว่า เราเองก็ไม่เยี่ยมบางคน (นานๆ ที) ที่เขาเขียนดีๆ อย่าง คุณวินเซนต์ คุณตุ้มจิ๋ว ... เข้าไปอ่านก็เพราะอยากอ่าน บางทีก็ไม่ได้คอมเมนต์อะไร แต่ขอบคุณอยู่ในใจ

คุณวินเซนต์นะ เขียนเรื่องสั้นเชิงพรรณนา บรรยายความรู้สึกต่างๆ ได้ดีมากๆ เลย

คุณตุ้มจิ๋วก็เขียนดีมากเหมือนกัน โดยเฉพาะล่าสุดที่อ่านคือ เรื่องของคุณมาโนชตอบคนอกหักที่โทรไปถามในรายการว่า ถูกแฟนบอกเลิก...จะทำไงดี ... ไม่มีคำตอบ แต่มีประโยคหนึ่งว่าไว้ว่า ไม่มีถนนสายไหนที่ไม่มีคนที่เคยผิดหวังเดินผ่าน... ประมาณว่า ความผิดหวัง มันก็เป็นธรรมดาของชีวิต

น้องกวนที่น่ารัก... จากไปก็คงจะคิดถึง แง แง (แวะมาบอกพี่หน่อยนะ ว่าบ้านใหม่อยู่ที่ใด พี่จะตีตั๋วรถไฟ ไปหา... เมื่อเจอหน้า ก็จะพูดว่า... สวัสดีน้องสาว)

คุณปฐม... ติดตามอยู่เสมอ... แต่บางทีก็ไม่ได้คอมเมนท์ ไม่เข้าใจว่าการปั่นเม้นต์คืออะไร และจริงๆ คนเขียนเอง ก็มีสิทธิ์จะพูดคุยกับคนอ่านได้ โดยผ่านการช่องทางนั้น... หลายๆ เรื่องที่คุณปฐมเขียน "น่าประทับใจ" โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับ "เพื่อน"

สำหรับบล็อกของเรา... ก็รู้ตัวว่าไม่ได้เขียนดีเหมือนใคร เขียนไป... บางครั้งก็อายตัวเอง... แต่คิดอย่างไรก็เขียนอย่างนั้น

ตอนนี้คิดว่าบางโอเค... ก็เหมือนเป็นบ้าน

เราก็อยากให้เพื่อนบ้านอยู่กันอย่างมีความสุข (แม้จะไม่ได้เข้ามาอยู่ในบล็อกเพื่อนบ้าน...) ซึ่งรับรู้ว่ามีเพื่อนที่มองไม่เห็นอยู่มากมายในย่านนี้ ที่เราเรียกกันว่า "บางโอเค"