เมื่อวานมีโทรศัพท์ลึกลับมาหาเราตอนเที่ยงสองสาย

...ปกติไม่โทรกลับใครนะเนี่ย แต่คราวนี้ก็ตัดสินใจว่า แหมตั้งใจโทรกันขนาดนี้ต้องโทรกลับซะหน่อย

"สวัสดีค่ะ... ดาวนะคะ"

"ฮัลโหล เอนะ... เอ กฤษณีน่ะ รูมเมทตอนเรียน มช. ...ดาวอยู่ที่ไหน"

"อยู่กระทรวง แล้วเออยู่ที่ไหน"

"อยู่ มข."

"ทำอะไรอยู่" ....ฯลฯ...ฯลฯ...

"ลูกสาวเราอยู่ ป.1 แล้ว"

...ฯลฯ....ฯลฯ...

"เห็นข่าวที่ อ.หนองขาหย่างบ้านดาว เราคิดถึง ก็เลยเชิร์ทในกูเกิ้ล มีเบอร์โทร อีเมลล์ เราก็เลยโทรมา"

...ฯลฯ...ฯลฯ...

"ไว้คุยกันใน msn นะ"

...ฯลฯ...ฯลฯ...

ต้าย ตาย...เอ จริงๆ หรือนี่

จำไม่ได้แล้วว่าทำไมเป็นรูมเมทกันที่หอพักหลังมอ หอพักเอกชนด้วยนะ แถมอยู่กัน 2 คนอีกต่างหาก

เอเรียนคณะวิทยาศาสตร์ สาขาธรณีวิทยา ส่วนเราเรียนคณะเกษตรศาสตร์ สาขาปฐพีศาสตร์และอนุรักษ์ศาสตร์

วิถีชีวิตก็แตกต่างนะตอนนั้นน่ะ

ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน

เราชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ไปกินข้าวดูหนังคนเดียว

วันนึงก็ไปดูหนังที่กาดสวนแก้ว ด้วยความที่ไปช้าก็เลยเหลือแต่ที่นั่งหน้าสุดต้องแหงนหน้ามองจอจนเมื่อยคอ

พอเหลือบไปมองข้างๆ ...เฮ้ย...เอ...มาไงเนี่ย

...อ้าว...ชอบดูหนังเหมือนกันเหรอ...

อิ อิ คราวหลังก็พากันไปดูหนัง.... เหตุการณ์หลังจากนั้น และก่อนหน้านั้นก็จำไม่ค่อยได้แล้ว

เรามันพวกความจำสั้น

เรียนจบแยกย้ายกันไป...หรือแยกย้ายกันก่อนหน้านั้นก็ไม่รู้ เป็นชีวิตตอนเรียน...เราก็หลับๆ ตื่นๆ ฝันๆ ชอบกล

....เหตุการณ์ผ่านไปๆๆๆๆ....

อยู่มาวันหนึ่งก็มีจดหมาย

...จากเอ....

บอกว่ากำลังทำร้านซักอบรีด.....

.......และก็ผ่านไปๆๆๆๆๆๆ....

อีกเกือบสิบปีนี่แหละที่มีโทรศัพท์

พร้อมกับข่าวดีว่าเพื่อนมีลูกสาวชื่อ "น้องยู" อยู่ ป.1 แล้ว กำลังซนเลย

...อิ่มอกอิ่มใจอย่างประหลาด

เพื่อนเรา...ไม่เจอกันเป็นสิบปี...ไม่รู้สึกเลยว่าเวลามันนานขนาดนั้น

ผ่านไปกี่วัน เดือน ปี ความรู้สึก...ก้อยังเหมือนเดิม