เมื่อคราวที่เดินทางไปฟิลิปปินส์ 5 วัน ขากลับก็นั่งเครื่องของคูเวตแอร์ คนที่นั่งข้างๆ ก็เป็นคนไทย ปกติคนเค้าก็ไม่ค่อยคุยกันระหว่างเดินทางแค่ไม่กี่ชั่วโมง และเราก็คิดว่าอย่าหันไปมอง นั่งแล้วก็หลับดีกว่า ยังไม่ทันได้หลับเพราะมัวคุยกับคนในคณะว่า เอ๊ะ...คิดสตางค์ผิดรึเปล่า อะไรทำนองนั้น นึกไปนึกมาก็ อือใช่ พี่จ่ายค่าโน่นนี่ไปจริงๆ สบายใจแล้ว

นั่งไปแป๊บเดียวคนนั่งข้างๆ ก็ถามว่ามาทำอะไรกันที่ฟลิปปินส์ ก็เล่าให้ฟัง คนนั่งถัดไปก็บอกว่า เค้าเคยไปร่วมโครงการตั้งต้นที่ญี่ปุ่นเหมือนกัน... แล้วก็ย้อนอดีตกันไปพักหนึ่ง แล้วก็นั่งคุยเรื่องการเมืองกับคนนั่งข้างๆ ที่ดูภูมิฐานยังกับอธิบดีฯ แน่ะ เค้ามาจากกรมประมงกัน อ้าว เราก็เด็กเกษตรนะเนี่ย แล้วก็เล่าประวัติว่าเด็กเกษตรไหงมาทำงานพัฒนาชุมชน

ซักพักก็คุยเรื่องการเมืองที่กำลังร้อนระอุ... ระบบราชการไทย ฯลฯ เครียดน่าดู อะไรกันเนี่ย

พอถึงเวลากินข้าว คนนั่งถัดไปซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับเราก็คุยเรื่องสนุกสนาน อำกันไปกันมา (ตอนนั้นนึกว่าเป็นเลขานุการของผู้บริหาร) แต่คุยกันแบบขำกลิ้งจนบรรลุว่าคงไม่ใช่ผู้บริหารกับเลขานุการหรอก เพราะดูจะสนิทกันมาก พอคุยกันไปนานๆ จากคนแปลกหน้าที่กังวลเรื่องสถานะทางสังคม การกลายเป็นเพื่อนร่วมทาง เพื่อนร่วมงานในฐานะของคนที่ทำงานเพื่อประชาชนเหมือนกัน เพียงแต่วิชาชีพต่างกัน

แล้วก็มาเถียงกันว่าทำไมเครื่องบินต้องบินอ้อมภูเขาของประเทศเวียดนาม ตั้งสมมติฐานกันไปต่างๆ นาๆ ว่าเป็นเรื่องความมั่นคง เป็นเรื่องความสูงของภูเขา ถึงกับอ้างอิงระยะความสูงของการบิน หรือว่าเป็นเรื่องแรงดันลม สารพัดสารพัน ที่จะหาเรื่องมาถกมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน

เป็นการเดินทางที่สนุกมาก

สรุปสุดท้าย ไม่รู้ว่าใครชื่ออะไร และไม่คาดหมายว่าจะได้เจอกันอีก

เพราะชีวิตของคนเราคงจะไม่บังเอิญกันขนาดนั้น

ยัง ยังก่อน ยังไม่ได้บังเอิญเจอกันอีกครั้งเมื่อวานนี้หรอกนะ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าชื่ออะไร และอยู่ตรงมุมไหนของโลก ทำอะไรกันอยู่บ้าง เพราะพอลงที่สนามบินสุวรรณภูมิก็เดินสวนกันไป สวนกันมาหลายรอบ จนมีใครคนหนึ่งพูดว่า เอ๊ะ...มีนามบัตรเหลือนะเนี่ย เอาไปหนึ่งใบละกัน แล้วคุณมีเหลือบ้างมั้ย ขอสักใบนะ (ประมาณนี้)

...สุดท้ายก็เป็นเพื่อนกัน

และหวังว่าพวกเราจะบังเอิญ...เดินสวนกัน อีกซักครั้งนะ (แต่ตอนนี้เริ่มจะจำหน้ากันไม่ค่อยได้แล้วสิ)

แต่ถึงจะไม่ได้เจอกันอีกก็ไม่แปลกหรอกนะ...เพราะ...มิตรภาพยิ่งใหญ่ (ในใจ) เสมอแหละ