คนเราที่ตระหนักว่าการออกกำลัง คือ สิ่งสำคัญ ต้องทำ ต้องขยับแขนขาบ้าง ให้ร่างกายมันได้รีชาร์ตตัวมันเอง

แต่มัน "ขี้เกียจ" จะทำยังไง รู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้

พอรู้สึกผิดก็ไปซื้อเสื่อโยคะมา เลือกสีชมพูแสนสวยที่ถูกใจ ซื้อหนังสือโยคะมาอ่าน เล่มที่ 1 แล้วก็เล่มที่ 2 แล้วก็เล่มที่ 3 ...

ก็ยังไม่ได้ฝึกโยคะหรอกนะ มัน "ขี้เกียจ"

พอเสื่อฝุ่นจับมากๆ ก็เอาเสื่อมาเช็ดถู ทำความสะอาด เก็บใส่ถุง ปิดผนึก (ฝุ่นจะได้ไม่จับ เดี๋ยวสกปรก...) จะได้พร้อมใช้ อยากฝึกโยคะเมื่อไรก็เอาเสื่อออกมาจากถุง ใช้งานได้เลย... แต่เวลาก็ผ่านไป และเสื่อก็ไม่ได้ออกมาจากถุงอีกเลย

แล้วมาถึงช่วงหนึ่ง ก็ปวดขา ปวดหลัง ปวดเมื่อยไปหมด ตอนเช้าก็ไม่อยากลุกจากที่นอน บางวันขยับตัวบิดตัวกระทันหัน ก็เป็นตะคริว นี่ร่างกายมันแย่ขนาดนี้เลยเหรอ

...

เห็นเพื่อนไปวิ่งจ๊อกกิ้ง ก็อยากไป

แต่ไม่อยากจะ "เหนื่อย" แค่เดินไปเดินมาในที่ทำงาน เดินกลับบ้าน ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

ขี้เกียจเปลี่ยนชุดไปวิ่ง ต้องหอบชุดวิ่ง หอบรองเท้ามาจากบ้านอีก

ไม่อยากเสียเวลา ถ้ามีเวลาบ้างก็อยากเล่นเน็ต อยากทำงาน อยากอ่านหนังสือ

...

คิดจะไปเข้าฟิตเนส ก็เสียดายเงิน

ต้องหอบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนเหมือนกัน

ต้องฝ่ารถติดไปฟิตเนสอีกเหรอ ไม่ไหวมั้ง

...

ถึงตอนนี้ จากคนที่ไม่ชอบดูทีวีเลย แต่เวลานั่งอ่านหนังสือมันก็เมื่อย สมาธิก็ไม่ค่อยดี

นอนอ่านก็เมื่อย

ก็เลยเอกเขนกดูทีวีซะเลย กลิ้งไปกลิ้งมา เบื่อก็เบื่อ แต่ก็ขี้เกียจจะทำอะไร

...

นี่เราขี้เกียจก่อน หรือร่างกายมันแย่ มันเลยทำให้เราขี้เกียจนะเนี่ย

...

ความขี้เกียจเป็น 1 ในอบายมุข 6 นะ

ถ้าจะลด ละ เลิก อบายมุข ก็ต้องกำจัดตัวขี้เกียจไปด้วย

วันก่อนฟังธรรมมะของท่านมิตซูโอะ เควสโก้

ท่านบอกว่าเราต้องมีสุขา ในใจ

เพื่อขจัด "ขี้" ทั้งหลาย

ทั้ง ขี้เกียจ ขี้อิจฉา ขี้เมา ขี้น้อยใจ ขี้ ขี้ และขี้ ออกไปจากตัวเรา

ฟังแล้วก็ อืมห์...จะพยายามค่ะ

...

อืมห์ แค่ขยับ ก็เท่ากับออกกำลังกาย

คงต้องขยับจากหน้าคอมฯ แล้วแหละ...เริ่มเมื่อย