เขียนบล็อกครั้งที่แล้วตั้งแต่ 4 เมษา ก่อนสงกรานต์โน่น แล้วก็พูดถึงความขี้เกียจ... คิดขึ้นมาทีไรก็อยากจะปรับปรุงตัวเองทุกที... ขนาดขี้เกียจขนาดนี้นี้แล้วยังทำนั่นนี่ไม่หยุด ถ้าขยันกว่านี้คง... ไม่รู้ดิ อาจดีขึ้น หรือแย่ลง เพราะคนเราต้องเดินทางสายกลางใช่ไหมคร๊าบ พ่อ แม่ พี่ น้อง คร๊าบ

คนเรานี่น้า ตอนทำอะไรใหม่ๆ ก็เบอร์ห้า บ้าเห่อ สมัครเขียนบล็อกใหม่ๆ ก็เขียนมันเกือบทุกสัปดาห์ เขียนเสร็จเรื่องนึง ก็ตื่นเต้นว่า จะมีใครมาเม้นท์เรามั่งไหมหนอ... ดูเดี๋ยวนี้ดิ คนที่สมัครเขียนรุ่นราวคราวเดียวกัน ก็อพยพย้ายบ้านกันมั่ง เลิกเขียนกันไปมั่ง อย่างนี้แหละหนอ เค้าถึงว่าใหม่ๆ ก็จุ๋มจิ๋มดี เก่าๆ มันก็เป็นสนิม... เป็นอนิจจังอีกอย่างหนึ่ง นั่นแหละ

สงกรานต์เหรอ...ก็กลับบ้าน แล้วก็รีบกับมา กทม. เพื่อไปทำงานที่โคราชต่อ ซึ่งก็เป็นเหตุ ให้ได้แวะที่เขื่อนลำตะคอง ได้ขึ้นไปดูอ่างเก็บน้ำ ที่เค้าเอาไว้ทำกระแสไฟฟ้าน่ะ

แล้วก็ได้ไปชื่นชมธรรมชาติที่สวนเมืองพร วิวดี อาหารอร่อย (ราคาก็พอสมควร) มีดนตรีที่เข้ากับบรรยากาศมาก เสียงขลุ่ยมาพร้อมกับลำนำป่า ซึ่งเขาบอกว่ามีดนตรี เฉพาะศุกร์ - เสาร์ ก็ถือเป็นโชคที่ได้เห็นแบบ full option

ต่อจากนั้นก็ไปค่ายลูกเสือศรีราชา ร่วมจัดค่ายเยาวชนต้านยาเสพติด น้องๆ มาจาก 75 จังหวัด ทั่วประเทศ จังหวัดละ 2 คน.... ลำบากมากๆ แต่ก็ได้ประสบการณ์แปลกใหม่ดี

ขึ้นเดือนพฤษภา มีแต่วันหยุด 3 วันติดต่อกันนิ เฮ้อ... เมื่อไรจะเลิกชดเชยก็ไม่รู้ หยุดสองวันต่อสัปดาห์ก็เหลือเฟือแล้ว อย่างนี้ประเทศชาติมันจะเจริญได้ไง ทำงานแค่เนี้ย แต่รับเงินเดือนเต็มจำนวนน่ะ แต่ว่าไปก็คงไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เพราะข้าวของมันก็แพงขึ้น อยู่บ้านก็เปลืองไฟนิดหน่อย แต่ไม่ต้องเปลืองค่าเดินทางกับอื่นๆ จิปาถะ

ต้นเดือนมี work shop เรื่องการจัดการเรียนรู้ของชุมชน แล้วก็ไปดูมิวเซียมสยามที่เพิ่งเปิด ตั้งอยู่ที่กระทรวงพาณิชย์เดิม ตรงข้ามกับโรงเรียนวัดราชบพิธ ติดๆ กับปากคลองตลาด... ชอบมากเลย ดูมันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต เหมาะที่จะพาลูกหลานไปเที่ยวนะ

แล้วก็ลงพื้นที่ในชุมชนที่สุพรรณบุรี ไปคุยกับแกนนำขาวบ้าน อบต. ข้าราชการในพื้นที่ ตั้งประเด็นไปอย่างนึง กลับมาได้เรื่องอื่นมาอีกเพียบเลย

ไหนๆ ก็ไปสุพรรณแล้วก็ต้องแวะชมเมือง ขึ้นหอบรรหาร-แจ่มใสกันหน่อย และอีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ ตลาดร้อยปี ที่ อ.สามชุก ซึ่งออกจากตัวเมืองไปแค่ 30 กม.เอง เดี๋ยวนี้เราโหยหาอดีตกันนะ แต่ที่ตลาดร้อยปี มันเป็นวิถีชีวิตที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ไม่เสแสร้ง ไปแล้วก็ชอบ ต้องหาโอกาสไปเยือนอีก...

ชีวิตกับการเดินทาง... มันคงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ใกล้ ไกล บางที่ก็เดินทางอยู่กับที่ บางที่ก็เดินทางไปกับความคิดที่มันได้เห็นมุมมองอะไรใหม่... แม้จะไม่ได้ก้าวเท้าไปไหน... เกิดมา เติบโต และตายไป แต่ระหว่างนั้น ช่างมีอะไรมากมายซะจริงๆ นะคร๊าบ พี่ น้อง คร๊าบ