19 ก.ย. 50

ถึง...ที่รัก                                                             

วันสำคัญ...ของเรา  ใกล้จะมาถึงแล้ว

การรอคอยบางสิ่งบางอย่าง กำลังจะสิ้นสุดลง

วันที่ 20 ก.ย.   วันสำคัญ  วันที่ทำให้คนคนหนึ่ง ได้ลืมตาดูโลก

 20 ก.ย. ผ่านมาหลายครั้งแล้ว จึงไม่รู้สึกว่าจะมีอะไรน่ายินดีสักเท่าไหร่

 เพราะมันก็คงเหมือนกับปีก่อนๆ แต่ 20 ก.ย. ที่จะถึงนี้ ไม่เหมือนทุกปีที่ผ่านมา 

20 ก.ย. ปีนี้ คือวันสำคัญที่คิดว่าคงยากจะลืมเลือน 

 มันคือ...วันสำคัญของเรา

 เป็นเพราะวันนี้ เราถึงมีโอกาสได้มาเจอกัน

กำหนดการได้ถูกวางไว้ หลายเดือนดีดัก เพราะคิดว่ามันเป็นวัน D- day สำหรับเรา

หลังกำหนดการที่ได้วางไว้ การรอคอยก็เกิดขึ้น

ช่างเป็นการรอคอยที่แสนยาวนาน ในความรู้สึกตอนนั้น

กว่าวันแต่ละวันจะผ่านพ้นไป กว่าจะย่างเข้าเดือนนี้ได้ มันช่างทรมาน

เมื่อถึงวันนี้ การรอคอยกำลังจะสิ้นสุดลง  ก็รู้สึกว่ามันเร็วเหมือนกัน

แต่ก่อนจะสิ้นสุดลง เหมือนฟ้าจะกลั้นแกล้ง

ทำไมอุปสรรคมันถึงถาโถมเข้ามามากมายนัก ก็ไม่รู้ 

เดี๋ยวมีปัญหานั้น เดี๋ยวมีปัญหานี้ ได้ไม่หยุดหย่อน

ฟ้าคงอยากลองใจ ว่าเราจะสามารถฝ่าฟันสิ่งกีดขวางต่างๆได้หรือไม่

แต่ฉันไม่โทษฟ้าหรอก เพราะปีนี้ฟ้าใจดี ส่งของขวัญล้ำค่า ที่อยากได้ที่สุดในชีวิตมาให้

 ในปีนี้ คงไม่มีวันเกิดที่แสนเงียบเหงาอย่างที่ผ่านมาเหมือนทุกปี

วันเกิดปีนี้ ฉันจะมีคนร่วมอวยพร มีคนอยู่เคียงข้างแล้ว

ขอบคุณของขวัญจากฟ้านะค่ะ

เพราะของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด นั้นก็คือ...คุณไงค่ะ  ที่รัก