เพราะความห่างไกล ทำให้เกิดความกลัวขึ้นหลายๆเรื่อง

ฉันเคยบอกคุณว่า... ฉันอยากจะลองไม่คุยกับคุณดูสักวัน 

เพราะฉันอยากรู้ว่า ฉันจะทนกับความคิดถึงคุณได้หรือเปล่า

แต่ก็ไม่เคยทำได้สักที ว่าง รึไม่ว่าง ก็มักจะเผลอหยิบโทรศัพท์

โทรหาคุณซะทุกครั้งไป

เพราะรัก อยากจะอยู่ใกล้ๆ แต่เพราะความห่างไกล 

จึงไม่สามารถทำได้ 

ดังนั้น เวลาพูดคุยกะใคร หรือไปเจออะไรเข้า ก็อยากเล่าอยากบอก

ไปหมดซะทุกเรื่อง

จนบางครั้ง ฉันรู้สึกว่า ฉันดูเหมือนจะติดคุณมากเกินไป  

กลัวคุณจะรำคาญ และเบื่อในที่สุด

คุณจำได้มั้ย  ฉันเคยถามคุณบ่อยๆ ว่า คุณจะเบื่อฉันมั้ยนะ 

คุณบอกว่า ยังไม่เบื่อหรอก อีกนาน

คำตอบของคุณไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีใจเลยสักนิด 

ถึงแม้ฉันจะรู้ดี ว่ามันคือเรื่องจริงของคนที่เป็นคู่กัน

มันคงมีสักวันที่เกิดความเบื่อหน่าย ต่อกันเกิดขึ้น

คงไม่มีคู่ไหนหรอก ที่รักกันได้ หวานกันตลอด ไม่มีหน่าย

เพราะคำตอบของคุณ ทำให้ฉันเกิดความกลัว 

ว่าเมื่อไหร่นะ คุณจะเบื่อฉัน

หลังจากจบคำพูดของคุณ มันเหมือนการรอคอยได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

แต่การรอคอยครั้งนี้  ฉันกลับไม่อยากให้มันมาถึงเลย  

วันที่คุณเบื่อ  คุณหน่าย  คุณเอือมระอา  หรือวันที่ไม่มีคุณอีกต่อไป

ฉันจะทำอย่างไร  ถ้าวันนั้นมาถึง....

ในวันนี้ สิ่งที่ฉันทำได้ คือ... 

พยายามอยู่กับตัวเองให้มากๆ

พยายามไม่คิดถึงคุณบ่อยๆ

พยายามทำตัวให้เหมือนเมื่อก่อน 

เมื่อครั้งที่ยังไม่มีคุณเข้ามาในชีวิต

และ พยายามลองใช้ชีวิตที่ไม่มีคุณดูบ้าง

เพราะเมื่อวันนั้นมาถึง.....
ฉันจะได้มีชีวิตอยู่ ได้โดยไม่มีคุณ
 
 
ไม่ค่อยแน่ใจ ว่าเราจะฝ่าฟัน ผ่านพ้น ความรู้สึกกลัว 
เหล่านั้นไปได้หรือไม่
ตั้งแต่เมื่อวาน  ฉันอยู่กับความกลัว มาตลอด ...
ผสานกับความน้อยใจ  กลายเป็นความงอนในที่สุด 
ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิงที่มีความรักคนหนึ่ง 
และบรรดาพวกผู้ชายทั้งหลาย มักไม่เข้าใจผู้หญิงอย่างเราซะเลย 
รู้ไว้นะ เพราะรัก  จึงคิดมาก เพราะรัก  จึงกลัว 
เพราะรัก  จึงน้อยใจ  เพราะรัก  จึงงอน
คุณจะเข้าใจมั้ยนะ...
Get this widget 
|
Track details 
|
eSnips Social DNA