ฝนที่ตกหนัก ทำให้เมื่อวานต้องนั่งติดแหงก กับคอมพิวเตอร์ ....2 ทุ่มแล้ว  อืม..ฝนยังตกหนัก เปิด n-blog แวะบ้านเพื่อนซักหน่อย....3 ทุ่มแล้ว อืม..ฝนยังไม่หยุดตก 3 ทุ่มครึ่ง ฝนเริ่มปรอยลงแล้ว กลับบ้านกันเถอะ บอกเพื่อน ก่อนแยกย้ายกันไป ....

15 นาทีแล้ว รถยังไม่มา อืม..25 นาทีแล้ว ฝนเริ่มตกหนักขึ้น  ผมลีบติดหัวแล้ว เสื้อเริ่มชื้น คนที่ป้ายรถเมล์เริ่มน้อยลง 1 คน 2 คน 3 คน ยืนมองคนหายไปทีละคน เพ่งมองราชรถเมล์ของเรา  โอ้..นั่งไง มาโน่นแล้ว รีบโบก...รถเมล์ทำท่าจะจอด แต่แล้วกลับพุ่งทะยานต่อไป ไหงเป็นงี้..คิดในใจมันคนมีคันหลังติดกัน เลยไม่รับเรา นั่งแท็กซี่ดีไหม ไม่เอาดีกว่า รออีกหน่อย เดี๋ยวก็มา ....อืม 10 นาทีแล้ว ฝนตกหนักขึ้น เริ่มหนาว เหลียวมองรอบตัว แต่ละคนมีร่ม บางคนมองมาเป็นระยะ เหมือนจะเห็นใจ แต่..ไม่มีซักคน ที่ชวนเราไปอยู่ใต้ร่มนั้น ...

20 นาทีแล้ว รถยังไม่มา อืม..เอาวะ รอนานขนาดนี้แล้ว เสียงเพลงจากร้านอาหารฝั่งตรงข้าม ช่วยให้ใจเย็นขึ้นได้ อือ..betterman ...kissme...นักร้องหยุดแล้ว นักดนตรีเก็บกีตาร์แล้ว เฮ้อ...

10 นาที มานั้นแล้วไง ขสมก.ครีม-แดง ถลันตัวออกไป แล้วโบก ล้อหยุดหมุนแล้ว ที่นั่งว่าง ดูเงียบเหงา ถนนราชดำเนิน ยังคงประดับไฟสวยงาม แต่คนกลับไม่อยู่ในอารมณืใดๆ รถวิ่งฝ่าฝนได้ไม่นาน ก็มาถึงที่หมาย ...โชคดีจัง ยังมีมอเตอร์ไซด์เข้าบ้าน อ๊ะ.มีแค่คันเดียว ..ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ยังมีละน่า   เราคิวที่ 2 ..นั่งไง มาแล้ว อ้าวผู้หญิงคนนั้นมาจากไหน ตัดหน้าไปเฉยเลย เฮ้ย..แซงคิวนี่หว่า ..คิดช้าไป ช่างเหอะ คงไม่ไปไกล รออีกหน่อยก็ได้  รอมาตลอดแล้วนี่หว่า อืม..10 นาที บ้านมันอยู่ไหนวะเนี่ย ..คราวนี้คิดดัง ท้องเริ่มร้อง ..หิวข้าว ยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้สไปไหน กลัวถูกแซงคิว

รถมาแล้ว ..พี่คะ ไปหมู่..คนขับสวนกลับมา มีคนเรียกก่อนครับ ชะเง้อมอง ชายหนุ่มคนนั้น ดูแข็งแรงดี มาทีหลังฉันอีก รีบขึ้นซ้อนท้ายไป เฮ้อ..ผู้ชาย ไม่กี่อึดใจรถก็กลับมา 

ถึงบ้านด้วยอารมณ์เซ็ง เหนื่อยและหนาว ในบางเวลา คนเรามองไม่เห็นคนอื่น นอกจากตัวเอง บางเวลาคนเราก็ไม่กล้าหยิบยื่นน้ำใจให้แก่กัน ทั้งที่ใจอยาก ถ้าเจอใครยืนกลางฝนตกหนักล่ะก็ อย่าลืมแบ่งปันร่มให้เขาบ้าง  "ฝนตกหนัก มาอยู่ใต้ร่มไหมคะ"