วันนี้ก็ตื่นมาใส่บาตรอีกครั้ง ตามด้วยเฝอเป็นอาหารเช้า วันนี้เราจะเที่ยวในเมืองกันต้องวางแผนการเดินดีๆ เพราะเราจะใช้การเดินแทนการขี่จักรยาน พวกเราเริ่มเดินไปที่วัดกลุ่มแรกก่อน ประกอบด้วยวัดวิชุน วัดอาฮาม พระธาตุหมากโม (ทั้ง 3 วัดอยู่ติดกัน ขอบอกว่าติดกันจริงๆ ใช้กำแพงเดียวกันเลย)

จากนั้นก็เดินเรียบแม่น้ำคานลงมา เดินสบายๆ ตอนนี้พึ่ง 7 โมงเช้าเอง ชมวิว ชมแม่น้ำคาน ชมบ้านเรือนแบบต่างๆ เมื่อวานตอนนั่งรถไปเที่ยวน้ำตกได้คุยกับคุณลุงขับรถเค้าบอกว่าที่หลวงพระบางได้เป็นเมืองมรดกโลก บ้านเรือนที่นี่ถ้าจะสร้างใหม่ต้องสร้างตามแบบที่ยูเนสโกกำหนดเท่านั้น เพราะฉะนั้นเราถึงเห็นแต่บ้านเรือนแบบโคโลเนียล-ลาว เรือนแบบเฟรนช์โคโลเนียล ฯลฯ ที่เค้าอนุรักษ์ไว้เท่านั้นค่ะ

เมืองมรดกโลก

องค์การยูเนสโกเข้ามาสำรวจหลวงพระบางตามข้อเสนอให้เมืองนี้ได้เป็นมรดกโลกระหว่างปี พ.ศ.๒๕๓๖-๒๕๓๗ และมีรายงานกล่าวถึงหลวงพระบางว่าเป็นเมืองที่ “รักษาความเก่าแก่ดั้งเดิมเอาไว้ได้ดีที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้” (The best preserved city in South-East Asia) บริเวณเมืองเก่าหลวงพระบางระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำคานบนพื้นที่ ๒ ตร.กม.ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ ๑๙ ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ.๒๕๓๘

การพิจารณาสถานที่ให้เป็นมรดกโลกนั้น มีเกณฑ์การพิจารณา ๖ ข้อ โดยสถานที่นั้นต้องผ่านเกณฑ์อย่างน้อยหนึ่งข้อ แต่เมืองหลวงพระบางผ่านเกณฑ์พิจารณาถึง ๓ ข้อ ได้แก่

เกณฑ์ที่ ๒ หลวงพระบางถือเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรล้านช้างมานับแต่อดีต จวบจนปัจจุบันเมืองนี้ยังนับเป็นศูนย์กลาวทางวัฒนธรรมของประเทศลาวอยู่ และเป็นแหล่งของศิลปะรวมทั้งสถาปัตยกรรมแบบล้านช้างที่โดดเด่นชัดเจน

เกณฑ์ที่ ๔ หลวงพระบางมีความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมยุคโคโลเนียบซึ่งยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์อยู่ ถือเป็นแบบอย่างของเมืองซึ่งประกอบด้วยสถาปัตยกรรมยุคนี้ที่ชัดเจน

เกณฑ์ที่ ๕ ทำเลของเมืองหลวงพระบางแสดงถึงภูมิปัญญาในการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ และสะท้อนวัฒนธรรมในการจัดสรรทรัพยากร ซึ่งยังคงดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องมากระทั้งปัจจุบัน

ที่มา : คู่มือนำเที่ยวหลวงพระบาง – นายรอบรู้

แล้วเราก็เดินมาถึงวัดเชียงทอง เป็นวัดที่มีบริเวณกว้าง และสวยงามจริงๆ วัดนี้สร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช พ.ศ.๒๑๐๒-๒๑๐๓

ผนังทั้งภายในและภายนอกเป็นจิตรกรรมฝาผนังลายรดน้ำ โดยใช้เทคนิคลงรักปิดทองทั้งหมด ผนังภายในวัดเป็นภาพนิทานพื้นบ้าน

ส่วนผนังภายนอกเป็นเรื่องเกี่ยวกับศาสนา เช่น ไตรภูมิ ทศชาติ

อันนี้เป็นภาพด้านหลังวัด เป็นภาพลายต้นทอง

เยื้องไปด้านหน้าจะเป็นโรงเก็บราชรถ หรือชาวลาวเรียกว่า โรงเมี้ยนโกศ เป็นที่เก็บพระโกศของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ สร้างในปี พ.ศ.๒๕๐๔ สมัยเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา ผนังด้านหน้าโรงตั้งแต่หน้าบันจดพื้นสามารถถอดออกเป็นส่วนๆ เพื่อนำราชรถเก็บเข้าและเคลื่อนออกได้ ทั้งหมดนี้ออกแบบโดยเจ้ามณีวงศ์

ด้านหน้าเป็นงานแกะสลักไม้เรื่องรามเกียรติ์ ตอนสีดาลุยไฟ

หอพระม่าน ตัวหอตกแต่งด้วยกระจกสี “พระม่าน” ถือเป็นพระพุทธรูปสำคัญหนึ่งในสามองค์ของหลวงพระบาง อีกสององค์คือ พระบาง และพระเจ้าองค์แสน ชาวลาวเชื่อว่าหากใครมาบนบานขอลูกกับพระม่านก็จะได้ผลทุกรายไป

จากนั้นก็เดินมาที่วันแสนสุขาราม

อันนี้เป็นคนละวัดแล้วนะ แต่จำชื่อวัดไม่ได้ เพราะว่าพวกเราเล่นเข้าทุกวัดที่อยู่บนเส้นทางที่เราเดินเลย สวยๆ ชอบมาก

ขอทานข้าวเที่ยงบวกกับขอพักเหนื่อยหน่อย เมื่อยเหมือนกันนะ ร้อนด้วยเราว่าร้อนกว่ากรุงเทพอีก มันร้อนแบบแดดแรงมาก ไม่ค่อยมีลมเลย กินคั่วข้าวปุ้น แล้วตบท้ายด้วยขนมที่ร้านโจมา ร้านนี้ขึ้นชื่อนะ ขนมอร่อย ต้องชิม

ขอยกไปโพส์อีกตอนนะค่ะ