หลังจากหายเหนื่อยแล้ว เราก็เดินไปกันที่วัดใหม่สุวันนะพูมารามกันอีกครั้งหลังจากที่วันแรกที่มาถึงหลวงพระบางเราก็มากันแล้ว อันนี้เป็นพนังสิม

ต่อไปก็เดินไปที่พิพิธภัณฑ์เมืองหลวงพระบาง แต่เดิมเคยเป็นพระราชวังหลวงที่พำนักของเจ้ามหาชีวิต เมื่อเดินผ่านประตูทางเข้าไปแล้ว ทางด้านขวามือจะเป็น “หอพระบาง” เป็นวิหารขนาดใหญ่ทรงล้านช้าง หอนี้เดิมตั้งใจสร้างเพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระบาง แต่จนกระทั้งปัจจุบันก็ยังสร้างไม่แล้วเสร็จ

วิวจากหอพระบาง มองไปยังพิพิธภัณฑ์

ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์

ด้านในเค้าไม่อนุญาตให้นำกล้องถ่ายรูปเข้าไป จึงไม่มีรูปมาให้ดูนะค่ะ แต่ขอบอกว่าด้านในสวยมากๆ แบ่งเป็น
            ห้องฮับต้อน เป็นห้องรับแขกของเจ้ามหาชีวิต
            ท้องพระโรงใหญ่ เป็นสถานที่ออกต้อนรับราชทูตจากประเทศต่างๆ สุดท้องพระโรงเป็นพระราชบัลลังก์ทำด้วยไม้แกะสลักแล้วหุ้มทองคำอีกชั้น บัลลังก์นี้เตรียมไว้สำหรับพิธีบรมราชาภิเษกเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนาในปี พ.ศ.๒๕๑๙ แต่ประเทศลาวเปลี่ยนแปลงการปกครองเสียก่อน

            ทางปีกซ้ายและขวาของห้องท้องพระโรงเป็นตู้จัดแสดงพระพุทธรูปทั้งทำด้วยทองคำ แก้ว สำริด หรือไม้ตีทองคำหุ้ม
            ห้องพิธีการ หรือท้องพระโรงหน้า เคยใช้เป็นห้องรับรองแขกภายในและคณะทูตานุทูตระหว่างเฝ้ารอรับเสด็จ
            ห้องรับแขกของมเหสี มีตู้จัดแสดงของขวัญจากประเทศต่างๆ ที่ส่วนใหญ่ส่งมาถวายเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนาในวาระที่จะเข้าพิธีบรมราชาภิเษก (มีของไทยด้วย)
            เขตส่วนพระองค์ ได้แก่ ห้องพักผ่อน ห้องบรรทมสำหรับมเหสี ห้องบรรทมเจ้ามหาชีวิต ห้องเครื่องดนตรีของราชสำนัก และห้องเสวย

หลังจากใช้เวลาพอสมควร (จริงๆ แล้วถึงเวลาปิดพิพิธภัณฑ์ ประมาณ ๔ โมงเย็น คนดูแลเค้าก็ไม่ได้มาไล่เรานะ แค่ปิดหน้าต่าง แล้วก็มานั่งรวมกันตรงทางเข้า รอเราเท่านั้นเอง เราเป็นคนสุดท้ายอะ)

ออกมาจากพิพิธภัณฑ์ก็ข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นพระธาตุจอมพูสี พระธาตุจอมพูสี เปรียบเสมือนหลักเมืองของหลวงพระบางมีตำนานกล่าวว่า ฤาษีสองพี่น้องคืออามะละฤาษีและโยทิกะฤาษี ได้เดินทางเสาะหาสถานที่สำหรับตั้งบ้านเมือง เมื่อมาเห็นชัยภูมิที่นี่ดี เป็นที่ราบกว้างและมีเนินเขาอยู่กลาง จึงเลือกเนินเขานี้เป็น “ใจเมือง” บนยอดพูสีเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุจอมพูสี ซึ่งเป็นองค์พระธาตุที่สำคัญที่สุดของเมืองหลวงพระบาง ตั้งแต่ยอดปลีขึ้นไปทาสีทองสุกปลั่ง

แต่อย่าคิดนะว่าจะขึ้นไปบนยอดพูสีได้ง่ายๆ เพราะว่าจะต้องเดินขึ้นบนไดไป ๓๒๘ ขั้นก่อน (เหนื่อยอีกแล้ว)

อาหารเย็นค่ะ

เสร็จแล้วก็เดินซื้อของกันต่อ เพราะอยู่ที่หลวงพระบางเป็นวันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปเวียงจันทร์ต่อค่ะ