เหตุเกิดเพราะ...กาจั๋ว...

เหตุเกิดเมื่อคืนนี้เวลาประมาณ ๔ ทุ่มครึ่ง หลังจากกลับจากงานเลี้ยงที่หน่วยงาน ไปร้อง karaoke มา เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว พอเปิดประตูเข้ามา ก็เปิดไฟหน้าประตู ถอดรองเท้า ใส่รองเท้าฟิปเปอร์ เดิน เดิน เดิน เข้าห้องนอน

เออ...รู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ในรองเท้าข้างซ้าย (เราใส่แบบไม่ได้สอดเท้าเข้าไปลึกจนสุด) ทันใดนั้นสมองก็สั่งการว่าต้องเป็นกาจั๋วแน่ๆ เลย (ใครจะเรียกว่าอะไรก็ได้นะ ไม่ว่าจะเป็น แมลงสาบ ปีเตอร์ กาจั๋ว ฯลฯ) กรี๊ด....แตะรองเท้าข้างซ้ายออก มีตัวอะไรวิ่งออกมาจากรองเท้า มองไม่ทัน มันวิ่งไปที่มุมห้อง ที่วางกล่องรองเท้าไว้ กระโดดทีเดียวถึงแผงสวิสต์ไฟเปิดมันหมดทุกดวง มันอยู่ไหน ทำไงดี ทามกลางความเงียบเราก็ได้ยินเสียงพรึบๆ ต้องเป็นเสียงมันกระพือปีกแน่ๆ เลย กรี๊ด...รอบสอง แค่แบบธรรมดาก็แย่พอแล้ว ยังจะบินได้อีก ทำไงดี ทำไงดี

Ok ตั้งสติไว้ ไม้กวาด ไม้กวาดอยู่ไหน เอามาถือไว้ เปิดหน้าต่างไว้ เผื่อมันบินจะได้บินออกไปเลย แต่มันดันอยู่ตรงมุมที่วางกล่องรองเท้าหลังประตูห้องนี่สิ ถ้าจะต้อนมันออกมาก็ต้องปิดประตูห้อง แล้วถ้ามันบินอะ ทำไงดี นี่มันห้องนอนฉันนะ เก็บหมอนก่อนดีกว่า โยนทุกอย่างเข้าตู้เสื้อผ้า เคลียร์ของให้มากที่สุด ตาก็มองว่ามันออกมาหรือยัง ทั้งหมดนี้ก็ประมาณผ่านไปแล้วครึ่งชั่งโมง!!! ๕ ทุ่มกว่าแล้ว ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ สระผมเลย กว่าผมจะแห้งอีก...

เอาละน้าชั้นจะฆ่าแกแล้วนะ โหสิ แกอยากมาอยู่ในห้องฉันทำไมละ เอาด้ามไม้กวาดเคาะกล่องให้มันออกมามันวิ่งออกมาแล้ว กรี๊ด อ้าวมันวิ่งกลับไปที่เดิม เอาวะ ค่อยๆหยิบกล่องรองเท้าออกจนกล่องสุดท้างมันอยู่ตรงนี้แน่ อยู่จริงๆ ด้วย ท่าทางมันก็กลัวเหมือนกัน พยายามมุดอยู่ตรงมุมห้อง แต่ว่าขอเถอะฉันไม่สามารถนอนโดยมีแกเป็นเพื่อนร่วมห้องได้ ไม่งั้นฉันอดนอนแน่ เอาไม้กวาดตะปบแล้วลากมันออกมา เปิดประตูห้องกวาดมันออกไป โฮอินวันเลย แต่เอะ มันดันไปตกแล้ววิ่งเข้าไปอยู่ในห้องน้ำ แล้วสติก็กลับมานึกออกว่า ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนิ โอ้ยฉันต้องไปเอามันออกมาจากห้องน้ำอีก เอาวะก็ยังดีมันไม่ได้อยู่ในห้องนอนฉัน ปิดหน้าต่าง ปิดประตูห้องนอนก่อน เดี๋ยวมันกลับมาอีก

ในห้องน้ำก็เห็นมันวิ่งไปวิ่งมาบนพื้นกระเบื้อง กะดีๆ แล้วก็ฟาดไม้กวาดลงไป ตูม...อ้าว...มันไม่ได้แบนตายแต่มันหงายท้องดิ้นใหญ่เลย ชั่งมันแล้วกันมันคงกลับตัวขึ้นมาไม่ได้เดี๋ยวก็ตายเอง กลับเข้าห้องนอนแล้วเตรียมตัวอาบน้ำดีกว่า ตอนนี้มันก็อีก ๑๕ นาทีเที่ยงคืน เปิดประตูห้องออกกำลังจะเข้าห้องน้ำ มันหายไปแล้ว มันไปไหน มันอยู่ที่ไหน มันออกมาแล้ว โอ๊ย...จะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหน แต่ตอนนี้มันคงมึนแล้วละ มันไม่ได้วิ่งแล้ว ก็เลยตัดสินใจไปหยิบไบกอนมา ฉีด... มันวิ่งไหญ่เลย ทำไงดี ไม้กวาด ปัดมันออกไปทางหน้าประตูใหญ่ มันวิ่งกลับมา ปัดมันออกไป มันวิ่งกลับมา โอ๊ย...มันจะวิ่งกลับมาหา ปะ หรือไง ครั้งที่ ๓ คราวนี้มันวิ่งไปทางอื่นแล้ว ไม่รู้ไปไหน ชั่งมันพรุ่งนี้ค่อยมาหาแล้วกัน ไปอาบน้ำดีกว่า ฉะเอ๋ย ทำไมห้องน้ำฉันถึงเต็มไปด้วยกลิ่นไบกอนอะ เปิดพัดลมระบายอากาศไว้ เอาพัดลมมาพัดในห้องน้ำกลิ่นจะได้หายเร็วๆ  แล้วกลับเข้าห้องนอนไปเปิดโทรทัศน์ดูก่อน กลับมาอีกทีกลิ่นก็ยังอยู่แต่น้อยลงแล้ว ก็เลยตัดสินใจกลั้นหายใจอาบน้ำอย่างเร็วไม่สงไม่สระผมมันแล้ว ตอนนี้มันจะตี ๑ แล้วนะ และแล้วก็ได้เข้านอนตอนตี ๑ กว่าๆ

แต่ก็นอนไม่หลับ เพราะมันตื่นเต้นมากไปไง ร่างกายมันตื่นตัวเลยนอนไม่หลับ แต่ก็พยายามนอนไม่งั้นพรุ่งนี้ตายแน่ แล้วเป็นไงรู้มั๊ยตื่นมาตอนเช้าปวดหัวตุบๆ เลย เมื่อยแขนข้างขวาอย่างรู้สึกได้ ในห้องน้ำยังมีกลิ่นไบกอนอยู่ เย็นนี้กลับมาต้องกลับมาขัดห้องน้ำ ถูห้องนอน แล้วขากลับบ้านจะต้องแวะซื้อน้ำยาฆ่าเชื้อโรคด้วย เอามาราดห้องน้ำ เพราะมันมีกลิ่นไบกอนอยู่ กลัวดมมากแล้วเราตายแทน

ทั้งหมดนี้เหตุเกิดเพราะเจ้า แมลงสาบตัวเดียว จำไว้เลย

ปล. ฟิปเปอร์คู่นั้นโยนทิ้งไปเลย โชคดีมันเก่าอยู่แล้วนะ แล้วก็ยังรู้สึกเหมือนมีมันอยู่ที่ปลายเท้าด้านซ้ายอยู่เลย ฮือ...