กลับบ้านวันแม่

พูดเหมือนอยู่ไกลแต่จริงๆ แล้วก็อยู่ในกรุงเทพฯนี่แหละค่ะ ห่างกันตั้ง 2 กิโล เดินไปมาหาสู่กันได้ ตั้งใจกลับไปกินข้าวบ้าน พอถึงบ้านปุ๊ป ก็ถามมะม้าเลยว่ามีอะไรกินบ้าง (ฮิฮิ ไม่ค่อยเลย) หิว ก็มีแกงส้ม มะระผัดไข่ ของโปรดเลยนะเนี้ย ตอนแรกมะม้าจะนึ่งปลาให้กินอีกอย่างแต่รู้สึกว่ายุ่งยาก รอนาน ก็เลยไม่เอาบอกให้ทำกินเป็นมื้อเย็นแล้วกัน ระหว่างที่กินข้าวเที่ยง มะม้าก็นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้ทานด้วยเพราะทานแล้วค่ะ ก็นั่งดูโทรทัศน์ไป มะม้าฉันนั่งดู AF แล้วก็บ่นว่า รู้งี้เมื่อคืนไม่อยู่ดูจนดึกหรอก ถ้ารู้ว่าวันนี้จะเอามาฉาย เราก็งงเลยดิ เพราะเมื่อคืนเราก็ผ่านเปิดไปดูเหมือนกัน จำได้ว่ามันจบเกือบเที่ยงคืนครึ่งกว่าเลยแหละ เพราะมีรายการจุดเทียนชัยทำให้รายการมาดึก

เป็นไงค่ะมะม้าฉัน ทันสมัยมั๊ย เราก็บอกมะม้าว่าเอาไว้ไปกินข้าวนอกบ้านวันอื่นนะวันนี้คนเยอะ (เคยพาไปกินหลายปีก่อนที่ดอนหอยหลอด ปรากฎว่าช้ามาก มะม้าบ่นเลย) แต่ไม่ต้องเป็นห่วงมะม้านะ ปีนี้ก็ต้องกินจนอ้วนอีกแล้ว เมื่อวานพี่ก็พึ่งพาไปทานมาแล้ว ก็แค่ต้องกินอีก 5 มื้อแค่นั้นเอง มะม้ามีลูก 6 คนค่ะ (แต่อาจจะมีการรวมกันหารก็ได้) แล้วพอดีเจอร้านบะหมี่อร่อยอยู่ร้านหนึ่งที่ central world แต่ห้ามบอกราคานะต้องโดนด่าแน่ๆ เลย ก๋วยเตี๋ยวบะหมี่เกี๋ยวกุ้ง ชามละ 120 แต่อร่อยจริงๆ นะ จำได้ตอนไปกินฟูจิครั้งแรก มะม้าถามอยู่นั่นแหละว่า “เท่าไร” “นี่เท่าไร” พอถามว่าอร่อยมั๊ย ก็ “งั้นๆ แหละ” พอคิดบิล ก็ถามอีก “เท่าไร” บอกว่า 800 บอกแพง จริงๆ แล้ว 1,400 ฮิฮิ

ขออีกเรื่องแล้วกัน เวลากลับบ้านแล้วไส่เสื้อผ้าชุดใหม่ กระเป๋าใบใหม่ รองเท้าคู่ใหม่ ตัดผมทรงใหม่ มะม้าต้องถามทุกครั้งเลยว่า “ซื้อมาเท่าไร” คำตอบที่จะตอบก็เอาราคาหาร 3 หาร 4 บ้าง ไม่ก็ 199 ไปเลย โถ...เสื้อ Jaspal ฉันตัวละ 900 เหลือ 200-300 เอง เวลาพาไปเที่ยวไหนก็ไม่ยอมไป บอกจะเฝ้าบ้านท่าเดียว แต่เคยพาไปฮ่องกงได้ครั้งนึง บอกไปเลยว่าซื้อตั๊วแล้ว ไม่ไปก็ชั่งมันแค่หมื่นกว่าบาท ทิ้งไปก็ได้ สำเร็จค่ะ แต่กว่าจะสำเร็จก็ต้องโดนบ่นก่อน ฮิฮิ ชินแล้วค่ะ

แม่บ่นแค่นี้เรื่องเล็กน้อยค่ะ กว่าจะคิดได้แบบนี้เมื่อก่อนก็ไม่เข้าใจ เบื่อมากทำไมชอบบ่นจัง บ่นทุกเรื่อง ไม่อยู่บ้านก็บ่น อยู่บ้านก็บ่น จนมีอยู่ครั้งนึ่งทะเลาะกันเลยแหละ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเรื่องอะไร ไม่พูดกันเลยหลายวันด้วย จนปะป๊ามาคุยด้วย จำมาจนทุกวันนี้ค่ะ “ไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่ยังไงมะม้าแกก็ยังเป็นมะม้าแกอยู่ดี ไม่ว่าเค้าจะทำอะไรผิด หรือไม่ถูกใจแกก็ไม่มีสิทธิ์โกรธ กว่าเค้าจะเลี้ยงแกจนโตมาทุกวันนี้เค้าต้องเสียสละอะไรตั้งเยอะ แล้วฟังเค้าบ่นแค่นี้ทำไม่ได้หรอ” ประมาณว่ามะม้าฉันถูกเสมอ ถ้าผิดกลับไปดูข้อ 1, ให้เว้นไว้ซักคน ตอนนั้นก็มีเถียงปะป๊าไปเหมือนกันนะ แต่ก็คิดได้ทีหลังตั้งแต่นั้นมาไม่เคยเถียงมะม้าเลย เชื่อเปล่า ทำให้ใจเย็นลงเยอะลง ฟังมะม้าบ่นก็สนุกดี ฮิฮิ บ่นแบบคนแก่ไง

จำได้ตอนเรียนมหาลัยปีแรกแล้วต้องกลับบ้านดึก (เด็นม.กรุงเทพค่ะ) นั่งรถเมล์กลับกว่าจะถึงบ้านก็เกือบ 4 ทุ่ม แล้วต้องเดินเข้าซอยอีกมันก็มืดไง แต่เราก็ชินแล้วละ พอกลับมาถึงบ้านปะป๊าก็ถามว่าไม่เจอมะม้าเหรอ เค้าเห็นว่าแกกลับดึกก็เลยไปรอแกอยู่หน้าปากซอย อึ้งเลยค่ะ จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่กลับดึกวันนี้วันแรกนะ แต่วันนี้ดึกสุด ก็งง สรุปก็ต้องเดินออกไปหน้าปากซอยใหม่เพื่อรับคุณแม่กลับบ้านค่ะ เจอนั่งอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวคุยกับเจ้าของร้านอยู่

ว่าจะเขียนนิดเดียวนะ แต่ไหงเขียนไปเขียนมามันยาวขนาดนี้ละนี่ ถึงแม้จะไม่เคยพูดว่ารักมะม้า แต่ก็รักมะม้าเสมอนะ...

มีรูปพลุที่จุดเมื่อวานมาให้ดูด้วยค่ะ

อันนี้สว่างมากๆ เลย

อันนี้ จะมีเรือล่องแม่น้ำเจ้าพระยามาดูพลุด้วย

ข้างหน้าจะเป็นสะพานพุทธ แล้วก็ไม่แน่ใจว่าเป็นวัดอรุณฯ หรือเปล่า

ข้างขวาเป็น central world ข้างซ้ายเป็นตึกใบหยก ข้างล่างเป็นทางด่วน

อันนี้เป็นหัวลำโพ ที่หายไปโดนตึกบังค่ะ

อันนี้สะพานพระราม ๕ ดูออกกันหรือเปล่า

ลองซูมดู สะพานพุทธ