หลายๆ เหตุผล ที่ไม่อยากขึ้นรถเมล์

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสใช้บริการรถสาธารณะ นั่นคือ “รถเมล์” นั่นเอง จริงๆ แล้วมันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการขึ้นรถเมล์ก็ได้ แต่เรามองว่า ก็เพราะแบบนี้แหละ คนถึงหันไปซื้อรถยนต์ส่วนตัวกัน แล้วทำให้รถติด แล้วก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า “ทำไม” รถเมล์ถึงไม่สามารถปรับปรุงบริการให้ดีกว่านี้ได้ ? 

เริ่มจากเรื่องของเมื่อวานก่อนแล้วกัน จะไปทำธุระที่สยามไม่อยากขับรถไป เพราะมันใกล้แค่นี้เอง ก็ได้ขึ้นรถปอ.๑๑๓ จ่ายเงิน รถแอร์บ้าอะไร ร้อนจัง ดีนะนั่งแค่ใกล้ๆ นั่งไกลๆ ต้องเป็นลมแน่ๆเลย คือมันไม่ได้ร้อนอย่างเดียวนะ มันอับด้วย ป้ายหน้าลงมาบุญครองแล้วฝ่าไฟแดงตามระเบียบ อ้าว... ทำไมมันตบไฟออกขวาละ มีเราลงคนเดียวด้วย (แน่ดิตั้งแต่เราขึ้น มันไม่จอดซักป้าย) แล้วมันก็เปิดประตูให้เราลงตรงเลนขวาสุด น่ารักมั๊ย ไหนบอกว่าไม่เปิดรับ-ส่งคนนอกป้ายไง เราต้องโบกให้รถหยุดเพื่อข้ามไปให้ได้ แถมเจอแท๊กซี่บีบแตรไล่ด้วย พอยืนอยู่บนฟุตบาตได้ ก็หันไปมองถึงบางอ้อเลย...ที่แท้ที่มันไม่จอดซักป้าย แล้วก็ออกเลนขวาสุดเพราะว่ามีปอ.๑๑๓ อีกคันตามมานั่นเอง ให้มันได้อย่างนี้ดิ แถมขากลับตอนขึ้นรถเมล์ก็ต้องวิ่งไปขึ้นเลน ๒ ตัดหน้ารถเมล์คันอื่น โชคดีวิ่งกันหลายคน มันคงไม่กล้าชนหลอกนะ หวังว่า...

ขอสาย ๑๑๓ อีก เมื่อก่อนสมัยเรียนต้องขึ้นสายนี้ไปเรียน แล้วมันก็ขึ้นได้สายเดียวด้วย วิ่งหัวลำโพง-มีนบุรี (อะไรมันจะวิ่งไกลขนาดนั้น) รอ...รอ...รอ...ไปเถอะ ทำไมรถมันน้อยอย่างนี้นะ แล้วครั้งนึ่งก็มีโอกาสได้ไปขึ้นต้นสายที่หัวลำโพง ก็ถึงบางอ้ออีกแล้วว่าทำไปเราถึงยืนรอแล้วมันไม่มา ก็มันเล่นวิ่งเข้าซอยลัดแล้วไปโพล่ตรงถ.บรรทัดทองนั่นเอง ง่ายๆ วิ่งออกนอกเส้นทางนิดนึง คนรอก็รอไป...เฮ้อ...

ส่วนสาย ๑ นั้นขอบอกว่าไม่รู้ว่าคนขับมันจะรีบไป ตา...ไหน (อันนี้เป็นรถเมล์เล็ก สีเขียว) สายนี้เคยแหกโค้งทะลุเข้าไปอยู่ในบ้านคน ๓ ครั้งแล้ว นี่เท่าที่รู้นะ ลงข่าวหน้า ๑ เลย เวลาจะขึ้นจะรอรถเมล์คันใหญ่ของ ขสมก. รอนานแค่ไหนฉันก็จะรอ ฉันไม่เอาชีวิตฉันไปฝากไว้กับตีนแกหรอก ครั้งแรกที่ขึ้น ไม่มีที่นั่งต้องยื่น ก็จับราวข้างบน ปรากฎว่า มันก็ขับซิ่งมากจนมันเบรกกระทันหัน คนไปกองอยู่หน้ารถเลย ส่วนเราเกาะอยู่แต่มือเราที่จับราวไว้ “เลือดออก” โดนราวที่จับบาดมือ ครั้งที่สอง หัวไปกระแทกเสาตรงประตู หัวโนเลย ครั้งที่สามและเป็นครั้งสุดท้ายที่ขึ้นก็คือ ครั้งนี้ได้นั่งแต่ด้วยความที่รถมันเล็กไง พอมันเบรกแรงๆ หัวเข่าเราก็จะชนเบาะ กลับบ้านเข่าเขียนทั้งสองข้างเลย...

สมัยเรียนมหาวิทยาลัยต้องเข้าเรียน ๘.๒๐ ต้องตื่นตี ๕ ออกจากบ้านตี ๕.๔๐ ไปขึ้นรถเมล์ที่หัวลำโพง สายปอ.๒๙ หาที่นั่งได้ก็หลับค่ะ ตื่นอีกทีก็ ๘ โมง ถึงมหาลัยพอดี ๒ ชั่วโมง จากหัวลำโพงถึงมหาลัย ฉันขับรถไปพัทยาก็ ๒ ชั่วโมงนะ ทำแบบนี้ได้ปีนึ่งก็ขอบาย ขอไปอยู่หอหน้ามหาลัยเป็นอันจบเรื่อง

ยังมีอีกเยอะเรื่องของรถเมล์ เป็นลมก็เคย อ้วกก็เคย เด็กช่างกลตีกันตอนเรานั่งอยู่ด้วยก็เคย เฮ้อ...เกิดเป็นคนกทม.นี้แสนลำบาก จะพึ่งพารถสาธารณะก็ไม่ค่อยได้ โชคดีมีรถเป็นของตัวเอง ถึงอย่างนั้นก็เถอะยังไงเราก็ต้องใช้รถเมล์บ้าง จะให้ใช้รถส่วนตัวตลอดได้ไง ขอท่านผู้มีอำนาจในการจัดการ กรุณาลดตัวลงมานั่งรถเมล์ดูบ้าง จะได้รู้ว่าต้องแก้ไข ปรับปรุง อย่างไร อย่ามั่วแต่นั่งเทียนแก้ปัญหาเลย...สาธุ…จะมีโอกาสเหมือนเมืองนอกบ้างมั๊ย รถเมล์มา ๘.๐๙, ๘.๑๗...แบบว่ามาตรงเวลาไง ขอเถอะ

ของแถม...นั่งแท็กซี่ก็ใช่ว่าไปโดน เวลาคนส่วนใหญ่นั่งแท็กซี่ก็เพราะไม่รู้จักทางใช่ป่าว โดนแท็กซี่พาอ้อมมาแล้ว แต่ไม่น่าเจ็บใจเท่าโดนแท็กซี่ทิ้ง อันนี้จำไม่ลืมเลย ไปเที่ยวกลับมาจากจีนถึงเมืองไทย เที่ยงคืนกว่าจะออกมาก็เกือบตี ๑ เห็นว่ามันดึกก็เลยไม่ได้เรียกใครมารับ ก็เรียกแท็กซี่ของสนามบินมาส่ง เราต้องจ่ายให้เพิ่มอีก ๕๐ บาทนะ ปรากฎว่าพอมันขับมาถึงน่าจะยังไม่ถึงแจ้งวัฒนะ มันก็เอารถเข้าข้างทางแล้วบอกว่ารถมีปัญหาวิ่งต่อไม่ได้ ตอนนั้นกลัวมากไม่รู้ว่าจะโดนปล้นหรือเปล่า แถมแถวนั้นก็มืดมาก มันไม่ใช่เป็นบ้านคนไง เราก็พยายามยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามมันตลอด มือก็กดมือถือหาเพื่อน พูดดังๆ ให้มันรู้ว่ามีคนรู้นะว่าเราอยู่ไหน เกิดอะไรขึ้น ทะเบียนรถอะไร (เพื่อนไม่ได้รับสายหรอกนะ) เราก็รีบเรียนรถแท็กซี่อีกคัน แต่ขอบอกว่ากว่าจะได้ พี่คนขับรถแท็กซี่อีกคันก็บอกว่า คิดว่ารถเค้าไม่ได้เสียหรอก แต่เค้าอยากกลับไปรอรับที่ดอนเมืองใหม่ คิดได้ไงแล้วแกมาปล่อยฉันข้างทางตอนตี ๑ นี่นะ ถ้าจะไม่ไปทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกละ…

บ่นจบแล้วค่ะ