...โกรธ คือ โง่ โมโห คือ บ้า...

ไม่ได้รู้สึก “โกรธมากๆ” มานานมาก จนจำไม่ได้แล้ว

หรือไม่อยากจำก็ไม่รู้

คนเรามีวิธีการจัดการกับความโกรธไม่เหมือนกัน

ส่วนตัวที่ผ่านมา ก็จะโต้กลับแน่นอน

(เป็นคนนิสัยไม่ดี ประเภทตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่ต้องถึงขีดสุดนะ)

แต่คราวนี้ ในระหว่างที่โกรธ จนเรียกได้ว่ากำลังจะถึงขีดสุด

และได้เวลาโต้กลับแล้ว

เรากลับทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าตัวเองจะทำ ก็คือ

“การพูดจากัน”  ทั้งที่อีกฝั่งหลุดไปแล้ว เค้าเล่นเราแน่นอน

เรากลับสามารถรักษาระดับน้ำเสียง ให้ดูปกติที่สุด (อีกฝั่งตะโกนและยั่วโมโหเราสุดๆ เรียกได้ว่า “หาเรื่อง” ได้เลย) พยายามใจเย็น หุบปาก เงียบหูฟัง ในสิ่งที่เค้าพูด รู้ตัวเลยนะว่าตอนนี้ เสียงสั่นด้วยความโกรธ

เค้าพยายามดึงเราให้เข้าไปเล่นเกมส์นี้ให้ได้ (หลวมตัวในตอนแรกแล้ว) แต่เราไม่ยอมก้าวขาเข้าไปเล่มเกมส์ต่อแน่

เราปักหลักยืนพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ พูดด้วยเหตุผลอีกครั้ง และอีกครั้ง  และอีกครั้ง 

และเราก็มั่นใจว่า ในที่สุดเราสามารถควบคุมเกมส์นี้ได้

ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องจะจบตามที่พูดว่า “จบ” หรือเปล่า

หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ก็กลับมานั่งคิดๆ ดูก็ขำตัวเองเหมือนกันว่าทำไปได้ยังไง ไม่เหมือนเราเลย แต่ก็อย่างว่านะ คิดถึงคำนี้เลย “ความเงียบ สยบความเคลื่อนไหว” เกี่ยวกันมั๊ยนี่