อากาศในเดือนเมษาปี2550 นี้มันร้อนได้อย่างจับจิต

ข้าพเจ้าว่าปีนี้ร้อนกว่าทุกปี รังสีความร้อนดูแตกต่างจากปีอื่นๆ

ในปีที่ผ่านๆมาอาจจะดูร้อนเมื่อเราออกไปเดินกลางแดด แต่ลมเย็นและกลิ่นบริสุทธิ์ ก็ทำให้ชื่นใจและพาลจะพาหนังตาให้ปิดเมื่อเรามานั่งตากลมในร่ม

ปีนี้ ไม่รู้ว่าด้วยสถานะการณ์การเมือง และสถานะการณ์โลก มีส่วนร่วมด้วยหรือไม่ แต่ความร้อนที่สะสมมันไม่สามารถลดระดับเมื่อมานั่งในร่ม ลมเย็นหรือลมว่าว ก็ไม่สามารถทำให้จิตใจและเหงื่อแห้งไปได้

อาการติดการอาบน้ำอุ่นหมดไป
หกโมงเช้ากับความสดใสที่ยังหลงเหลือบ้างในตอนเช้า กลับกลายเป็นแดดจ้า
จากที่ชอบเปิดพัดลมเวลานอน กลายเป็นความเย็นจากเครื่องปรัปอากาศ
จากห้องโล่งๆ ปกคลุมด้วยกลิ่นต้นไม้ข้างนอก กลายเป็นห้องสี่เหลี่ยมทึบๆเพื่อป้องกันความเย็นหลุดลอดออกไป

ชีวิตประจำวันกลายเป็น

หลุดออกจากรถก็วิ่งเข้าที่ทำงานสูดดมกลิ่นอิออนจากห้องแอร์ 
กลางวันก็รีบทานอาหารเพื่อกลับสู่ห้องแอร์
เย็น- หลังลงรถก็เข้าบ้านเพื่อเปิดแอร์

จนรู้สึกว่าความสามารถในการดำรงชีวิตกับโลกภายนอกลดลงอย่างแรง
ประหนึ่งดังสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ที่ในใจโหยหากลิ่นชีวิตกลางแจ้ง แต่ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่บนนั้นได้นานเท่าที่ใจต้องการ