การดำรงชีวิตในโลกใบนี้ถูกกำหนดค่าบางประการด้วยคำว่าเวลา
เวลาเป็นสิ่งกำหนดฟื้นฐานร่วมเหมือนกันในโลกสีฟ้าตุ่นๆใบนี้ เป็นสิ่งที่ทุกคนมี แต่ก็เป็นสิ่งที่มีไม่เท่ากัน เราโดนเวลากำหนดค่าไว้ตั้งแต่เริ่มออกจากครรภ์มารดา ว่าเกิดเวลานั้น เวลานี้
ตัวเลขแถวนั้นจะติดกับเราไปจนหมดอายุไขในโลกตุ่นๆ และมีตัวเลขแถวใหม่ให้คนในโลกที่ยังจดจำเราได้ ว่าเราได้จากไปเวลาไหน บางคนอาจมีเวลามากหรือน้อยขึ้นอยู่กับปัจจัยการใช้ชีวิต ถ้าใช้สมบุกสมบันมากไป ไม่ดูแลไม่ว่าจะดูแลร่างกายหรือจิตใจ เวลาของเขาก็จะลดน้อยลง

นอกจากนี้บางคนยังกล้าหาญแสดงตัวว่า เวลาของแต่ละคนมีค่ากว่าคนอื่น ดูเอาเถอะ

ข้าพเจ้ามิบังอาจกล้าเช่นนั้น ไม่ว่าเวลานั้น เวลาของข้าพเจ้าอาจเหลือน้อยนิด แม้นว่าในวันพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะต้องตายจากโลกนี้ไป แต่ยังมีภาระต้องร่ำลาสั่งเสีย คนอีกนับสิบ แต่ก็ไม่บังอาจ กล่าวว่า เวลาอันน้อยนิดของข้าพเจ้าสำคัญกว่าเวลาที่เหลือมากมายของคนอื่นแม้นว่าเขาเหล่านั้นอาจจะแค่ยืนแคะขี้มูกขวางทางข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าก็ไม่อาจกล่าวว่า จงหลีกทางให้ข้าพเจ้าเดินทางโดยสะดวกเพื่อไปสั่งเสียคนที่รักให้ครบถ้วน ก่อนที่เวลาข้าพเจ้าจะหมดไป
 
การเปรียบเทียบเวลาและความสำคัญ มันขึ้นอยู่กับปัจจัยที่คนกลุ่มนั้นกล่าวอ้าง เหตุผลนั้นอาจไม่แม้นแต่จะอยู่ในสายตาของคนบางคน หรือ เหตุผลนั้นอาจเปรียบแค่เศษขี้มูกที่โดนแคะแล้วทิ้ง หายไปกับสายลม

บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้านัดใครบางคน และบ่อยครั้งที่ต้องนั่งทนรอกับการมาสาย พร้อมกับเหตุผลร้อยแปดพันประการ ที่กล่าวอ้าง แต่ไม่เคยสักครั้งที่ข้าพเจ้าบอกเขาว่า ข้าพเจ้าได้จัดสรรเวลาก่อนหน้านี้อย่างไร เพื่อให้มาถึงเวลาที่นัดไว้ และบ่อยครั้งที่ผิดพลาดจนต้องมาถึงก่อน เวลาอันควร การผิดพลาดของการมาสายเราอภัยกันได้ การให้อภัยอาจมีมากขึ้น ถ้าท่านเหล่านั้นได้ใช้อุปกรณ์ช่วยในการดำรงชีวิต เช่นโทรศัพท์ บอกกล่าวขอโทษ และอธิบาย ก่อนหน้าที่ท่านเหล่านั้นจะเข้าเขตการเหยียบย่ำเวลาผู้อื่น การให้อภัยอาจมีมากขึ้น ตามเวลาที่เขาเหล่านั้นบอกกล่าว เช่นจะมาสายสักสองชั่วโมงก็โทรเลื่อนล่วงหน้าก่อนสักสองวัน ข้าพเจ้าอาจเอาเวลาสองชั่วโมงนั้นมาดูแลโพรงจมูกตัวเองให้สะอาด

คนรักข้าพเจ้าคุ้นเคยกับการให้ข้าพเจ้ารอ ความคุ้นเคยนี้เกิดพร้อมกับความรู้สึกคุ้นเคยอื่นๆที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เช่น รอใช้ห้องน้ำ ถ้าท่านจะบอกว่า ให้ตื่นเช้าขึ้น เพื่อจะได้ไม่ต้องรอสิ ข้าพเจ้าอาจผ่านประเด็นแรกโดยการไม่ต้องรอ แต่ยังมีการรอคอยอื่นๆตามมา เช่น รอแต่งตัวเสร็จ รอทานข้าวเช้า รอไปทำงาน ทั้งนี้ไม่นับการรออื่นปลีกย่อย

คนขับรถมาสาย การมาสายทำให้ผู้โดยสารอีกหลายคนต้องยืนรอ ผู้โดยสารบางคนอาจนัดใครอีกหลายๆคน ผู้โดยสารบางคนเวลาอาจเหลือน้อยนิด จนเวลายืนรอนั้นได้ทำให้เขาไม่สามารถทำกิจสำคัญสุดท้ายได้

เหตุผลการมาสายของคนขับรถอาจไร้ค่าสำหรับผู้โดยสารบางคน แต่ยิ่งใหญ่สำหรับคนขับรถเอง และคงยิ่งใหญ่จนทำให้ลืมนึกถึงคนที่รอคอย

เหตุผลของผู้โดยสารอาจไม่มีค่าสำหรับคนขับรถ เหตุผลการมาสายที่ผู้โดยสารบางคนอ้างกับคนที่ตัวเองนัด อาจไม่ถูกอภัยจากคนรอคอย

เมื่อคนๆหนึ่ง ได้ถูกกำหนดด้วยภาระกิจที่กระทำร่วมกับผู้อื่น จึงเป็นหน้าที่ (อ่า…ข้าพเจ้าใช้คำว่าหน้าที่) ต้องเคารพเวลาของผู้อื่นด้วย

ข้าพเจ้ายึดติดกับเวลาหรือ

ไม่ใช่ประเด็นมันมิใช่เช่นนั้น ข้าพเจ้ามิได้ยึดติดกับเวลาแต่อย่างใด ข้าพเจ้าอาจสามารถนั่งเฉยๆประหนึ่งก้อนหิน เป็นเวลานาน โดยไม่รู้สึกเสียดายเวลาแต่อย่างใด เพียงแต่ข้าพเจ้าหวงแหนเวลาของตัวเอง ไม่อยากให้ถูกผู้อื่นเอาไปใช้โดยปราศจากการยินยอม และที่สำคัญคือเอาไปใช้อย่างไม่ได้เห็นค่า หรือไม่เห็นกระทั่งว่าเขาเหล่านั้นกำลังใช้เวลาคนอื่นนอกจากตัวเองอยู่

หมายเหตุ รู้สึกบรรยากาศการขุ่นมัวในการรอคอยจางไปพอสมควร