บาดาลใจ 17-18  
 นิตยากับปุริมานมาช้อปปิ้งด้วยกัน วรมิตรซึ่งบังเอิญมาหาซื้อของห้างนั้น เห็นน้องสาวยืนรอปุริมานที่หน้าร้าน ก็เดินจะเข้ามาหา แล้ววรมิตรก็ตะลึงตาค้าง เมื่อเห็นปุริมาน วรมิตรรีบเดินตามไป วรมิตรแอบตามมาไกลๆ แล้วนิตยาก็หันไปเห็นเงาสะท้อนของผนังกระจกของห้าง เห็นว่าวรมิตรเดินตามมาก็ตกใจ นิตยารีบกระซิบบอกปุริมาน ปุริมานตกใจ กลัวแผนแตก แล้วนิตยาก็รีบพาปุริมานเดินหลบเข้าร้านเสื้อ วรมิตรเห็นรีบเดินตามไปห่างๆ
 วรมิตรเดินเข้ามาในร้านเสื้อก็เห็นนิตยากำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่คนเดียว นิตยาทำเป็นเงยหน้าขึ้นมาเห็นวรมิตรแล้วแปลกใจที่เจอกัน วรมิตรถามว่านิตยามากับใคร นิตยาอ้างว่าเพื่อนที่ทำงาน วรมิตรมองหา ถามว่าอยู่ที่ไหน นิตยาแกล้งมองหา แล้วทำท่างงๆ ว่าจู่ๆ หายไปไหนก็ไม่รู้ เมื่อกี้ยังดูเสื้อผ้าอยู่ด้วยกันอยู่เลย ว่าแล้วก็เฉไฉชวนวรมิตรเลือกเสื้อผ้า เพื่อไม่ให้เห็นปุริมานที่หมอบกับพื้น ค่อยๆ คลานออกจากร้าน เจอพนักงานพอดี
 พนักงานร้องทักถามว่าทำอะไร ปุริมานตกใจรีบดึงตัวพนักงานลงมา วรมิตรได้ยินเสียงหันไปมองแต่ก็ไม่เห็นใคร นิตยาโล่งอกวรมิตรทำท่าจะเดินไปดู  นิตยาดึงแขนไว้ ถ่วงเวลา แล้วปุริมานก็รีบมุดหลบออกจากร้านไป พนักงานมองตามงงๆ
 วรมิตรกับนิตยาเดินออกจากร้านเสื้อ นิตยาเพิ่งกดวางสายโทรศัพท์ แล้วแสร้งทำหน้าหงุดหงิด วรมิตรยังไม่วายมองหารอบๆ นิตยาแกล้งบ่น ว่าจู่ๆเพื่อนก็โทรมาบอกว่าปวดท้อง ขอกลับบ้านไปก่อน วรมิตรคว้าโทรศัพท์นิตยามากดดู เห็นหน้าจอขึ้นชื่อมด  วรมิตรถอนใจ ถามว่านิตยาไม่มีอะไรปิดเขาแน่นะ นิตยาแกล้งตีหน้าซื่อ ถามว่าปิดเรื่องอะไร วรมิตรส่ายหน้า บอกว่าไม่มีอะไร แล้วนิตยาก็ลากวรมิตรเดินไป ปุริมานโผล่ออกมาจากที่ซ่อนมองตามวรมิตรไป ในใจรู้สึกผิดต่อวรมิตรมาก
 สักการกำลังกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ปุริมานอยู่ พอลุกขึ้นยืนก็ชะงัก เห็นแก้วเดินออกมาจากโบสถ์พอดี สักการร้องทัก แก้วแกล้งหันมาทำท่างงๆ ถามว่าสักการมาทำอะไร สักการบอกว่ามาทำบุญครบ 100  วันให้ภรรยา
 “ดีใจที่ได้เจอคุณซักที เพราะติดต่อไม่ได้เลย” สักการบอก
 “ฉันต้องไปทำงานให้คุณพ่อที่เชียงใหม่น่ะค่ะ นี่ก็กำลังคิดว่าหลังจากทำบุญเสร็จ จะโทรไปนัดคุณคุยงานอยู่พอดีเลยค่ะ”  
 “ถ้าวันนี้คุณแก้วว่าง งั้นเชิญไปคุยกันที่โรงแรมของผมเลยดีกว่านะครับ จะได้เริ่มงานกันสักที”
 “ก็ดีเหมือนกันค่ะคุณสักการ”
 “เรียกผม “ต้อ” ก็ได้ครับ”
 “ค่ะ งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ ฉันเริ่มร้อนแล้ว อากาศเมืองไทยนี่ร้อนจังเลยนะคะ ฉันยังไม่ค่อยคุ้น เลยต้องอยู่ในห้องแอร์ตลอด ไปเถอะค่ะ”
 สักการมองหน้าแก้วอย่างนึกแปลกใจที่แก้วเริ่มมีอะไรที่ไม่เหมือนปุริมานให้เห็น 
 สักการเดินมาส่งแก้ว พลางชวนคุยว่าเขาจะติดต่อแก้วได้ยังไง ในเมื่อแก้วไม่เคยทิ้งเบอร์ไว้ให้เลย แก้วบอกว่าแล้วเธอจะติดต่อมาเป็นระยะๆ เอง แก้วชวนคุย ถามว่าถ้าเธออยากจะช้อปปิ้ง ควรจะไปที่ไหนดี เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับเมืองไทย แถมยังไม่มีเพื่อนคอยช่วยเป็นเพื่อนช้อปปิ้งด้วย สักการเลยอาสาจะไปเป็นเพื่อน แล้วถามว่าจะไปวันนี้เลยไหม แก้วเล่นตัว บอกว่าเอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่า แล้วเธอจะโทรหา แล้วแก้วก็ตัดบทลา เดินออกไปเลย สักการมองตาม รังสิตาเดินเข้ามาพอดี สักการงง ถามว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าถึงมาที่นี่ รังสิตาทำงอน
 “ก็เมื่อวานพี่ต้อบอกว่าจะไปช่วยอ้อมเลือกซื้อรถไงล่ะคะ”
 สักการงง “รถ อ๋อ จริงด้วย”
 รังสิตาทำน้อยใจ “แค่นี้ก็ลืมแล้วหรือคะ ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องของอ้อมมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ รบกวนพี่ต้อเปล่าๆ อ้อมไปคนเดียวก็ได้”
 รังสิตาทำท่าจะเดินหนี สักการจับแขนเอาไว้
 “พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น น้อยใจไปได้ ไปก็ไปสิจ๊ะ”
 รังสิตายิ้มแฉ่ง สักการเดินนำรังสิตาออกไป
0000000000000000000000000000
 ที่เต้นท์รถมือสอง สักการกับรังสิตาดูรถกัน มีคนขายแนะนำอยู่ใกล้ๆ ขณะที่รังสิตาเลือกรถได้แล้ว กำลังจะทดลองขับ โทรศัพท์ของสักการก็ดังขึ้น สักการรับสาย
 “ครับ อ๋อ คุณแก้ว มีอะไรครับ”
 รังสิตาหันขวับมามอง
 “ได้สิครับ เจอกันตอนเที่ยงก็ได้ คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่ให้ผมไปรับที่บ้าน ครับๆ พรุ่งนี้เจอกัน สวัสดีครับ” สักการวางหู 
 รังสิตาไม่พอใจแต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ แล้วถามอย่างอยากรู้
 “คุณแก้วนี่เป็นใครเหรอคะ”
 “คุณแก้วเป็นลูกสาวของคุณลุงวิชัย เพื่อนสนิทของคุณพ่อพี่เอง เขาจะมาร่วมหุ้นส่วนทำรีสอร์ทกับบริษัทของพี่ ตกลงจะไปลองขับรึเปล่า”
 “ค่ะ” รังสิตาเดินขึ้นรถ  แต่หน้างอไม่พอใจ
 ที่คอนโด รังสิตาเดินเข้าห้องมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ลงนั่งบนโซฟา ครุ่นคิด  
 “ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านังคุณแก้วนี่มันเป็นใคร ทำไมมันถึงมีอิทธิพลกับพี่ต้อมากถึงขนาดนี้”
 รังสิตาหน้าตาหมายมาด
 ถึงวันที่แก้วกับสักการไปเดินซื้อของในห้างฯด้วยกัน ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า อาฬวีกับแพะมาซุ่มดักรอสักการกับแก้วอยู่ เพื่อคอยแก้ปัญหาให้หากเกิดอะไรขึ้น อาฬวีพอเห็นสักการเดินมากับแก้วก็ร่าเริงมากดีใจที่เห็นหน้าตาพี่ชายดูมีชีวิตชีวาขึ้น แล้วอาฬวีก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นรังสิตาแอบสะกดรอยตามสักการกับแก้วอยู่ แพะเองก็ตกใจไม่น้อย ถามว่าจะเอายังไงดี แล้วอาฬวีก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
 รังสิตาเดินสะกดรอยตามสักการกับแก้วมาก็พยายามชะโงกดูหน้าแก้ว แต่ก็ไม่เห็นสักที แล้วรังสิตาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปจะประชิดตัวสักการกับแก้วให้ได้ แต่ขณะที่รังสิตากำลังเดินไปจะประชิดตัวแก้วนั้น อยู่ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งเอาไอศครีมมาชนใส่เสื้อรังสิตาเลอะเทอะไปหมด รังสิตาตกใจ ก้มมองเห็นเสื้อตัวเองเลอะเทอะก็โกรธมาก รังสิตาจะเข้าไปหยิกเด็ก  แต่เด็กกระโดดถอยหนีแล้วแลบลิ้นใส่รังสิตาแล้ววิ่งหนีไป รังสิตาโมโห จะวิ่งตามไป แต่แล้วนึกขึ้นได้  รีบหันไปมองทางสักการกับแก้วก็เห็นว่าทั้งคู่หายไปแล้ว รังสิตาท่าทางแค้นใจมาก อาฬวีกับแพะแอบมองอยู่อย่างสะใจที่รังสิตาโดนจัดการไปได้
 000000000000000000000000
 สักการชวนแก้วไปกินขนม แต่แก้วอ้างว่าไม่อยากอ้วน ชวนไปดื่มกาแฟแทน แถมปุริมานยังดื่มกาแฟดำที่ขมปี๋ ทำเอาสักการจ๋อย เพราะเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับปุริมานทุกอย่าง ด้วยปุริมานชอบทานขนม ไม่ชอบดื่มกาแฟ เพราะดื่มแล้วนอนไม่หลับ ทั้งคู่นั่งกันอยู่สักพัก อาฬวีกับแพะเดินเข้าร้านมา ทั้งคู่แสร้งตกใจที่เจอแก้วกับสักการ
 อาฬวีแนะนำให้แก้วรู้จักกับแพะ แก้วหันไปไหว้แพะ แพะรับไหว้ แล้วมองแก้วเหมือนพึ่งเคยเห็น แพะทำอึ้งบอกว่าแก้วหน้าตาเหมือนน้องสาวเขามาก แก้วขำที่ตัวเองหน้าโหล สักการแนะนำว่าแพะคือพี่ชายของภรรยาเขาเอง แก้วทำทีเข้าใจ แล้วเชิญอาฬวีกับแพะนั่งด้วยกัน สักการจับตาดูปฏิกริยาของแก้วกับแพะ แต่ไม่มีพิรุธ สักการอึดอัดใจ
 วิวสะพานพระราม 8 ตอนกลางคืน บรรยากาศสวยงาม สักการกับแก้วยืนดูวิวกัน สักการคอยสังเกตพฤติกรรมของแก้ว
 “ที่นี่ตอนกลางคืนสวยมากนะครับ คุณชอบมั๊ย”
 “นานๆ มาหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์อย่างนี้สักทีก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่ฉันยืนตรงนี้นานๆ ไม่ได้หรอกค่ะฉันกลัวความสูง” แก้วยิ้มแหย
 สักการงง “กลัวความสูง”
 “ค่ะ กลัวอย่างแรงเลย ไปเที่ยวภูเขาไม่ได้เด็ดขาด พอขึ้นไปยืนที่สูงๆ แล้วใจมันหวิวๆ ขาอ่อนจะเป็นลมให้ได้เลย”
 สักการหน้าตาผิดหวัง “อย่างนั้นเหรอครับ ผมคิดว่าคุณจะชอบที่นี่ซะอีก”
 “เรากลับกันเถอะค่ะ ฉันชักใจหวิวๆ แล้ว ไปรอในรถก่อนนะคะ”
 แก้วรีบเดินไปยืนรอใกล้รถของแก้ว สักการมองตามถอนใจยาว เดินกลับไปหาแก้วที่รออยู่ กำลังมองรอบๆ ตัวอย่างสนใจ สักการตัดสินใจเรียกชื่อปุริมาน
 “เพิ้ง”
 แก้วไม่หันมามอง ท่าทางเหมือนไม่ได้ยิน แล้วสักครู่แก้วหันมา ชะงักเมื่อเห็นสักการมองอยู่
 “คะ คุณพูดกับฉันเหรอ”
 สักการถอนใจ “คุณเหมือนภรรยาของผมมากจริงๆ มากเสียจนบางทีผมก็อดคิดว่าเป็นคนๆเดียวกันไม่ได้”
 แก้วนิ่งไป ท่าทางระวังตัวขึ้นมาทันที พูดเสียงเข้ม
 “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ คนเรา หน้าตาอาจจะคล้ายกันได้ แต่หัวใจคน ไม่มีใครเหมือนใครหรอกค่ะ”
 สักการอึ้งไปทันทีเหมือนกัน
 “ภรรยาของคุณชื่ออะไรเหรอคะ”
 “เพิ้งครับ“
 แก้วหัวเราะชอบใจ “ว๊า ชื่อเชยจังผู้หญิงอะไรคะชื่อเพิ้งฟังแล้วดูเชยๆ เหมือนยายเพิ้ง ยังไงก็ไม่รู้”
 สักการอึ้งไปเลย แก้วตัดบท
 “ดึกแล้ว ฉันว่าฉันกลับบ้านก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่งคุณกลับไปเอารถ”
 “ไม่เป็นไรครับ ผมกลับไปเองได้”
 “คุณแน่ใจเหรอคะ”
 “ครับ คุณแก้วกลับเถอะ”
 “งั้นฉันไปนะคะ บาย”
 แก้วขึ้นรถแล้วขับไป สักการมองตามอย่างครุ่นคิด
 0000000000000000000000000000
 เพิ่มรดน้ำต้นไม้อยู่ ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นต้นไม้ที่ปุริมานปลูกเหี่ยวเฉาใกล้ตาย ก็รีบไปบอกสักการ สักการตะลึงที่เห็นต้นแก้วกำลังเหี่ยวจะตาย สักการตวาดเพิ่ม ถามว่าทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ เพิ่มบอกไม่รู้ เพราะเขาก็รดน้ำทุกวัน ก็ปกติดี สักการบอกว่าให้หาคนมาทำให้เป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้ เพิ่มบอกว่าเหี่ยวใกล้ตายแบบนี้ ก็คงไม่มีใครช่วยได้ สักการไม่ยอมแพ้ วิ่งไปลงมือเข้าไปขุดช่วยต้นแก้วด้วยตัวเอง เพิ่มยืนมองสักการอย่างสงสารจับใจ ทันใดนั้นเสียงออดก็ดังขึ้น เพิ่มงงว่าใครมา
 เพิ่มเปิดประตู เห็นแก้วหน้าเหมือนปุริมานก็ตกใจสุดขีด แต่ก็พาแก้วมาหาสักการ ที่กำลังปลูกต้นไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย สักการถามเพิ่มโดยไม่มองหน้าว่าใครมา เสียงแก้วดังขึ้น ว่าลืมนัดของเธอแล้วหรือไง สักการแปลกใจเมื่อเห็นแก้วมาถึงบ้าน แก้วมองไปรอบๆ บ้าน ออกปากชมที่บ้านสักการสวยสมที่เป็นบ้านสถาปนิก
 แล้วแก้วก็หันไปเห็นต้นแก้วเหี่ยวเฉากำลังจะตาย รอยยิ้มค่อยๆ จางลง แก้วนิ่งไป แล้วถามสักการเสียงเรียบ
 “ต้นไม้นี่มันเฉากำลังจะตายอยู่แล้วนี่คะ ท่าทางคุณคงจะไม่ค่อยได้ดูแลสินะคะ  ไม่ถอนทิ้งไปเลยล่ะ”
 สักการบอกทันที “ไม่ได้หรอกครับ เพราะต้นไม้นี้เป็นต้นไม้ที่ภรรยาผมเป็นคนปลูกเอาไว้ ผมต้องรักษามันไว้ด้วยชีวิต”
 “รักษามันด้วยชีวิตแล้วทำไมถึงได้ทำมันเหี่ยวขนาดนี้ล่ะคะ”
 “ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องทำให้มันกลับมาเหมือนเดิมให้ได้ ถึงต้องตายก็ยอม”
 แก้วอึ้งไปเลย แล้วตัดบทถามทางไปห้องน้ำ เพิ่มพาไป แก้วรีบเดินตามเพิ่มไป สักการมองตามอย่างสงสัย
 ในห้องน้ำเห็นแก้วล้างมือ เอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือ แล้วมองกระจก พูดกับตัวเอง
 “เขาแค่รู้สึกผิดกับเพิ้งเท่านั้น เขาไม่ได้คิดถึงอะไรนักหนาหรอก อย่าใจอ่อนสิเพิ้ง”
 แก้วสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ก่อนเดินออกจากห้องน้ำ ลืมผ้าเช็ดหน้าวางไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ
 แก้วออกมาบอกสักการที่นั่งรออยู่พร้อมแบบแปลน
 “คุณสักการคะ ฉันต้องขอโทษนะคะ คือ อยู่ๆ ฉันก็ปวดหัวขึ้นมาน่ะค่ะ สงสัยไมเกรนจะกำเริบ ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”
 สักการงง “อ้าว แล้วเรื่องแปลนนี่”
 “ฉันขอดูวันหลังก็แล้วกัน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ”
 แก้วรีบเดินออกไปทันที  สักการงงอ้าปากค้าง  
จบตอน 18

บาดาลใจ 19  //  **  26783447  **
 รังสิตาเดินเข้ามาในห้องน้ำที่บ้านของสักการ แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าของแก้ววางอยู่ รังสิตาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาดูอย่างสงสัย
 "นี่มันผ้าเช็ดหน้าผู้หญิงนี่ ของใครกัน"
 รังสิตาขมวดคิ้ว รีบถือผ้าเช็ดหน้าออกไปทันที
 รังสิตาเดินเข้ามาหาสักการที่นั่งซึมอยู่ แล้วชูผ้าเช็ดหน้าให้สักการดู ถามว่าของใคร เพราะเธอเจอวางอยู่ในห้องน้ำ สักการงง แล้วคิดได้ว่าอาจจะเป็นของแก้วที่ทำหล่นเอาไว้ แล้วสักการก็รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าจากมือรังสิตาไป
 "ขอบใจนะอ้อม เดี๋ยวพี่จะเอาไปคืนให้เขาเอง เดี๋ยวพี่ลงมานะ ตามสบายนะจ๊ะ"
  รังสิตามองสักการที่เดินท่าทางอารมณ์ดีขึ้นบ้านไป ที่หาเรื่องไปพบแก้วได้อีกแล้ว รังสิตากำมือแน่นด้วยความโกรธ
 "ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านังแก้วคนนี้มันเป็นใคร"
 ปุริมานนั่งซึมอยู่ แล้วปริมก็เดินเข้ามาหา
 ปุริมานกำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ปริมเดินมาเห็นเข้า ก็เข้าไปหา ถามว่ามีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ปุริมานตัดสินใจถามปริม
 "แม่คะ ถ้าแม่รักใครสักคน แม่จะดูแลและเก็บรักษาของรักของเขาไว้ด้วยชีวิตไหมคะ"
 "แน่นอนซิจ๊ะ เพราะมันเปรียบเสมือนตัวแทนของคนที่เรารัก แม่ก็ต้องเก็บมันไว้ให้ดีที่สุดอยู่แล้ว"
 "แล้วถ้าของอันนั้นเป็นของของคนที่ไม่ได้รักล่ะค่ะ"
 ปริมขำ "ถามได้ แม่ก็เอาไปทิ้งสิ เก็บเอาไว้ก็รกบ้านรกใจเปล่าๆ ถามทำไมเหรอลูก"
 ปุริมานส่ายหน้าแล้วกอดปริมไว้ด้วยท่าทางครุ่นคิด
0000000000000
 รังสิตานั่งคิดเรื่องแก้วอยู่อย่างหมกมุ่นอารมณ์เสีย หัวหน้าเดินเข้ามาทวงงานเพราะเลยกำหนดส่งแล้ว รังสิตาอึกอัก บอกว่ายังทำไม่เสร็จเลย หัวหน้าชักสีหน้าไม่พอใจ ที่รังสิตาไม่รับผิดชอบ ครั้งที่แล้วก็เลื่อนมาทีหนึ่งแล้ว เลยถามว่าอยากจะทำงานที่นี่ต่อหรือไม่ รังสิตาหน้าเสีย รีบขอโทษและบอกว่าจะทำเดี๋ยวนี้ หัวหน้าส่ายหน้าอารมณ์เสียแล้วเดินไปเลย
 รังสิตาท่าทางอารมณ์เสียมากกว่าเดิมอีก วรมิตรท่าทางเป็นห่วงจึงเข้ามาหาถามว่ามีอะไรให้เขาช่วยหรือเปล่า รังสิตาตอบแบบขอไปทีว่าไม่มีอะไร แต่วรมิตรยังหวังดี เลยพูดต่อ
 "ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ ..."
 วรมิตรยังไม่ทันจะพูดจบ รังสิตาก็คว้างที่เย็บกระดาษใส่ผนังทันที
 "หนวกหูน่า ฉันว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิ"
 วรมิตรอึ้งไปเลย เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองอย่างเงียบๆ ส่วนรังสิตายังนั่งอารมณ์ไม่ดีอยู่คนเดียว วรมิตรมองรังสิตาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากเคย
 วรมิตรกำลังครุ่นคิดเรื่องรังสิตาอยู่ นิตยาเดินเข้ามาชวนพี่ชายทานข้าวเย็น
 "คนเรานี่ก็แปลกนะนิต บางทีก็เหมือนเป็นคนดี แต่ลงท้ายก็ร้ายจนได้"
 "พี่มิตรพูดถึงใครเหรอ" นิตยางงที่อยู่ๆ พี่ชายก็เอ่ยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
 "ก็อ้อมนะสิ ทีแรกเขาก็ดูดีอ่อนหวานใครๆ ก็ชอบ แต่หลังๆ เขามีอะไรแปลกๆ หลายอย่าง ตั้งแต่ตอนไปปราณนั่นแล้ว พี่ว่าพี่คงดูเขาผิดไปจริงๆ"
 "นิตบอกพี่มิตรแล้วว่าเขาไม่ใช่คนดี คนบางคนตีหน้าได้หลายหน้า แต่สุดท้ายแล้วเขาก็จะค่อยๆ เผยธาตุแท้ออกมาให้เราเห็นเองแหละค่ะ" วรมิตรนิ่งคิดไป
 สักการนัดแก้วว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืน แต่ปุริมานในคราบของแก้ว ถูกแพะทักว่าเจอสักการบ่อยอย่างนี้ระวังจะถูกจับได้ แก้วเลยได้รับการช่วยเหลือ อาฬวีที่หาคู่หมั้นกำมะลอมาให้
 ขณะที่สักการนั่งรอแก้วอยู่ด้วยท่าทางอารมณ์ดี สักการก็ต้องชะงัก เมื่อแก้วพาชายคนหนึ่งเดินเข้ามา พลางแนะนำว่าชื่อ "นนท์" คู่หมั้นของเธอ ทำเอาสักการตะลึงงัน แต่ก็จำต้องทักทายนนท์อย่างเสียไม่ได้ ทั้งหมดทักทายกันเสร็จแล้ว สักการก็หยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้แก้ว 
 "นี่ครับ ผ้าเช็ดหน้าที่คุณแก้วทำหล่นเอาไว้"
 แก้วรับมายิ้มแย้ม "ขอบคุณค่ะ โชคดีจริงๆ ที่ไปหล่นที่บ้านคุณ ถ้าไปหล่นที่อื่นแล้วหายไปละก็ ฉันคงเสียดายแย่ เพราะผ้าเช็ดหน้าผืนนี้พี่นนท์เขาซื้อให้ค่ะ"
 นนท์รับลูกทันที "นี่ยังดีนะที่ได้คืนมาก่อน ไม่งั้นพี่ต้องนึกว่าแก้วเอาไปให้ผู้ชายที่ไหนใช้แน่ๆ"
 "แหมพี่นนท์ แก้วไม่เคยมีใครที่ไหนเลยนะคะ"
 "โอ๋ พี่พูดเล่นน่ะจ๊ะ อย่าเพิ่งโกรธนะ"
 สักการแอบดูทั้งคู่สวีทกันก็หน้าจ๋อยๆ ไป ในใจรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก
 ปุริมานเดินท่าทางอารมณ์ดีเข้ามาในบ้าน เจอกับแพะและปริมที่นั่งหน้าเครียดรออยู่ แพะเดินพรวดเข้ามาหาเพิ้งทันที
 "เป็นยังไงบ้างยายเพิ้ง แล้วคนที่มาแสดงเป็นคู่หมั้นของเราเป็นใคร ไว้ใจได้หรือเปล่า"
 "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พี่นนท์เป็นคนดี รับรองว่าไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์" ปุริมานบอก
 "พี่ไม่สบายใจเลยที่คุณตู้สร้างเรื่องคู่หมั้นกำมะลอ ขึ้นมาเพื่อปั่นหัวคุณต้อเขาแบบนี้น่ะ" แพะถอนหายใจ
 ปริมเห็นด้วยกับแพะ "เพิ้ง แม่ว่าตอนนี้แผนมันชักจะเลยเถิดไปใหญ่แล้ว อย่าลืมนะลูก เรื่องจิตใจของคน มันกำหนดกฏเกณฑ์อะไรไม่ได้ เราคาดเดาไม่ได้หรอกนะว่าตาต้อจะคิดอะไร หรือรู้สึกยังไงอยู่ หัวใจของคน ไม่มีใครกำหนดได้หรอกนะ"
00000000000000000000
 นนท์มาหาอาฬวีที่ห้องทำงาน อาฬวีชมนนท์ที่ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ขนาดปุริมานยังเอ่ยปากชม นนท์เก๊กท่าแมนให้ดูทั้งๆที่ตัวเองเป็นแต๋ว ทำเอาอาฬวีขำ ระหว่างนั้นเลขาโทรมาบอกว่าสักการมาขอพบอาฬวี อาฬวีกับนนท์ตาเหลือก รีบหาที่ซ่อนให้นนท์กันใหญ่ สุดท้ายอาฬวีเลยจับนนท์ยัดไปที่ตู้ทำงาน
 สักการโผล่เข้ามา บอกอาฬวีว่าเขาจะติดต่องานกับแก้วและวิชัย ผ่านทางอาฬวี เพราะเขารู้สึกว่าแก้วไม่เป็นมืออาชีพ บางทีคุยงานก็ต้องพาแฟนมาด้วย แต่อาฬวีรีบห้าม บอกว่าถ้าอย่างนั้นจะทำให้แก้วและวิชัยเข้าใจผิดได้คิดว่าสักการรังเกียจ สักการถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะกลับไปทำงานของตนเองต่อ พอสักการออกไปแล้ว อาฬวีก็รีบเปิดตู้พานนท์ออกมา นนท์หอบแฮ่ก
 อาฬวีเดินควงนนท์ออกมา นนท์แอ๊บแมนอีกครั้ง อาฬวียิ้มแย้ม  
 "ดีนะที่พี่ต้อกลับบ้านเร็ว ไม่อย่างนั้นนายไม่มีทางได้กลับง่ายๆแบบนี้หรอก"
 "วันหลังจะไม่มาหาเธอที่โรงแรมอีกแล้วล่ะ เข็ด หลบๆ ซ่อนๆ ยังกับเป็นโจรขโมยเพชรงั้นแหละ" นนท์นิ่วหน้า
 "โอ๋ อย่าเพิ่งโกรธนะ เดี๋ยวไม่สวยนะยะจะบอกให้" อาฬวีกอดแขนเพื่อนไว้อย่างประจบ
 นนท์หัวเราะ แล้วทั้งคู่ก็เดินควงกันมาเจอแพะที่มาหาอาฬวีพอดี แพะมองอาฬวีกับนนท์อึ้ง อาฬวีไม่ทันสังเกตอาการของแพะ
 "อ้าว คุณ มาหาฉันเหรอ"
 แพะมองอาฬวีที่ควงแขนนนท์อยู่ก็หึง "อืม แต่คุณคงมีแขกอยู่ ไว้ผมมาใหม่ก็แล้วกัน"
 "ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่คนอื่น คนกันเองกันทั้งนั้น" อาฬวีแนะนำ "นี่นนท์ คนที่รับเล่นบทคู่หมั้นของแก้วไง"
 อาฬวีหันไปทางนนท์ "แล้วนี่ก็คุณแพะ พี่ชายของคู่หมั้นเธอไง"
 นนท์รีบยื่นมือไปให้แพะทันที พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อม "ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
 "เช่นกันครับ" แพะจับอย่างเสียไม่ได้
 นนท์จับมือแล้วมองหน้าแพะตาเป็นประกาย แต่แพะยังไม่เก็ทว่านนท์เป็นเกย์
 นนท์หันไปลาอาฬวี แล้วทั้งคู่ก็เอาแก้มชนกันเป็นการจูบลาแบบฝรั่ง แพะมองตาโตท่าทางไม่พอใจ นนท์เดินไป อาฬวีโบกมือให้จนนนท์ขึ้นรถขับออกไป แพะแอบมองอาฬวีไม่พอใจเพราะแอบหึง อาฬวีหันมาเห็นก็งง
 "เป็นอะไรไปเหรอคุณ อารมณ์เสียมาจากไหนถึงได้หน้าหงิกหน้างอแบบนั้น"
 แพะทำเป็นไก๋ แต่ตอบเสียงห้วน "หน้างอที่ไหน ไม่มีอะไรนี่"
 "แล้วคุณมาหาฉัน มีอะไรเหรอ"
 "คุณแม่ผมท่านเป็นห่วงที่อยู่ๆ เรื่องคู่หมั้นของยายแก้ว ก็เลยให้ผมมาถามคุณว่าคุณต้อเป็นยังไงบ้าง"
 อาฬวีถอนใจ "ก็คงจะแย่เหมือนกันนะ นี่เมื่อเช้าก็มาขอดีลงานกับแก้วผ่านทางฉัน คงเพราะไม่อยากเจอยายแก้วโดยตรงอีกแล้วน่ะ แต่ฉันไม่ยอม ทุกอย่างก็เลยต้องเป็นไปเหมือนเดิม"
 "คุณนี่จอมวางแผนจริงๆ แต่ระวังให้ดีเถอะ เผลอๆ วัวมันจะพันหลักนะคุณ"
 อาฬวีมองงงๆ  ไม่เข้าใจว่าแพะหมายถึงอะไร 
 สักการเดินเข้าบ้านมาท่าทางเหนื่อย แล้วสักพักมือถือของสักการก็ดังขึ้น สักการรีบรับ เสียงปลายสายคือแก้ว ที่บอกว่ายังไม่ได้คุยเรื่องรายละเอียดการจัดประมูลผู้รับเหมาเลย สักการเลยบอกว่าให้มาคุยที่บ้านเขา แต่แก้วทักถามว่าที่บ้านสักการอีกแล้วเหรอ สักการเลยบอกว่าถ้าไม่สะดวก เขาไปหาแก้วที่บ้านก็ได้ แก้วรีบบอกทันทีว่าไม่เป็นไร อีกหนึ่งชั่วโมงเธอจะไปถึงที่บ้านสักการ เสร็จสรรถแก้ววางสายยิ้มๆ
 "ให้มันรู้ไปสิว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ"
 000000000000000000000
 แก้วมาถึงที่บ้านสักการพร้อมกับของกิน สักการพาแก้วเข้าไปในครัว แก้วบอกว่าเธอไม่ค่อยถนัดเรื่องเข้าครัวเท่าไหร่ ทำเป็นหยิบข้าวของเก้ๆ กังๆ สักการจับตามองแก้วที่หยิบข้าวของ เก้ๆ กังๆ เหมือนไม่เคยเข้าครัวนี้มาก่อน สักการกำลังจะเทน้ำใส่แก้วให้แก้วดื่ม แก้วหันมาพอดี ชนเข้าเต็มแรง น้ำหกเสื้อสักการ แก้วรีบขอโทษ สักการบอกไม่เป็นไร แล้วขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อ สักการเดินออกไป แก้วมองตามสักครู่ แล้วเริ่มมองรอบตัวอย่างคิดถึง อาลัยอาวรณ์
 แก้วออกมาเดินเล่นที่สวนหน้าบ้านสักการ แก้วเดินไปมองที่สวนดอกไม้ที่ตนเคยปลูก เห็นต้นแก้วที่ตัวเองเคยปลูกเหี่ยวเฉาตายไปแล้ว แต่มีต้นใหม่เข้ามาปลูกแทนที่ แก้วมองหน้าหมองลง
 ขณะนั้นวรมิตรนั่งวาดรูปอยู่คนเดียวที่ระเบียง แล้วมองไปทางบ้านสักการทางด้วยสายตาเศร้าๆเพราะกำลังคิดถึงปุริมานอยู่ แล้ววรมิตรก็ต้องตกใจ แปรงระบายสีร่วงหล่นจากมือ
 "น้องเพิ้ง"
 แก้วที่ยืนมองนั่นมองนี่อยู่ หันไปเห็นวรมิตรมองผ่านหน้าต่างมาเห็นตนก็ตกใจแก้วรีบหลบเดินเข้าไปในบ้านทันที
 วรมิตรที่ยืนอึ้งอยู่ ตั้งสติได้จึงรีบวิ่งออกไป แต่เจอกับนิตยาพอดี
 "มีอะไรเหรอคะพี่มิตร ทำไมทำหน้าตาตื่นอย่างกับเห็นผีอย่างงี้ละคะ"
 "พี่เห็นน้องเพิ้งอยู่ที่บ้านคุณต้อ"
 นิตยาอึ้งไปครู่หนึ่ง "เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ยายเพิ้งตายไปแล้ว จะมาอยู่ที่บ้านคุณต้อได้ยังไง นิตว่าพี่มิตรตาฝาดมากกว่า"
 "ไม่ พี่ไม่ได้ตาฝาด พี่เห็นน้องเพิ้งจริงๆ แล้วนี่พี่ก็กำลังจะไปดูให้เห็นกับตาแน่ๆ อีกที"
 "ไม่ได้นะคะพี่มิตร"
 "หลีกไปยายนิต พี่ต้องไปดูให้ได้"
 พูดจบวรมิตรก็วิ่งออกไปทันที นิตยารีบวิ่งตามไปรั้งตัวเอาไว้
 ด้านแก้ววิ่งเข้ามาหยิบกระเป๋าถือของตัวเองในบ้าน แล้วบอกเพิ่มว่าให้บอกสักการด้วยว่าเธอมีธุระด่วน พรุ่งนี้อย่าลืมนัด ที่ร้านเฟอร์นิเจอร์ล้านนาแถวสุขุมวิท แก้วสั่งเสร็จก็รีบวิ่งออกไปทันที
 ปุริมานรีบขับรถออกมา แต่พอถึงประตูรั้วบ้านสักการก็เป็นจังหวะที่วรมิตรกับนิตยาวิ่งมาถึงพอดี วรมิตรเห็นปุริมานที่ขับรถออกไปแว๊บๆ วรมิตรบอกนิตยาว่านั่นไงปุริมาน นิตยารีบบอกว่าวรมิตรจำผิดคนแล้ว วรมิตรไม่เชื่อ บอกจะไปถามสักการให้รู้เรื่อง นิตยารีบท้วงไว้
 "ไม่ได้นะคะพี่มิตร ถ้าพี่มิตรเข้าไปถามคุณต้อเรื่องยายเพิ้งอีก คุณต้อเขาจะเข้าใจผิดพี่มิตรได้นะคะว่าขนาดเมียเขาตายไปแล้ว พี่มิตรยังไม่เลิกรัก เลิกคิดถึงเมียเขาอีก"
 "แต่พี่ ..."
 นิตยาสวนกลับทันที "หรือพี่มิตรอยากให้คุณต้อเข้าใจผิดอีกคะ"
 วรมิตรนิ่งไป แล้วหันขวับไปหานิตยา "นิตไม่เห็นผู้หญิงคนที่ขับรถออกไปนั่นเหรอ หน้าเหมือนน้องเพิ้งยังกับแกะเลยนะ"
 "เห็นค่ะ แต่ไม่ใช่ยายเพิ้งหรอกค่ะ" นิตยาหลบตา
 วรมิตรมองนิตยาด้วยสายตาสงสัยมากขึ้น นิตยารีบลากวรมิตรกลับบ้าน
 รังสิตาเดินหอบถุงอาหารสดเข้ามาในบ้าน แล้วชะงักที่เห็นบนโต๊ะเพิ่มจัดอาหารที่แก้วซื้อมาเอาไว้แล้ว
 "อ้าว นี่อะไร เก็บไปเถอะเพิ่ม ฉันซื้อของมาตั้งเยอะแยะเลย"
 เพิ่มบอก "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณ คุณแก้วซื้อมาเยอะกว่าของคุณซะอีก"
 สักการเดินลงมาพอดี รังสิตาเรียก แต่สักการไม่สนใจ ถามเพิ่มว่าแก้วอยู่ไหน เพิ่มบอก
 "คุณแก้วกลับไปแล้วครับ เห็นบอกว่ามีธุระด่วน แต่ฝากให้ผมเตือนคุณต้อด้วยว่าอย่าลืมนัดที่ร้านเฟอร์นิเจอร์ล้านนาแถวสุขุมวิทวันพรุ่งนี้"
 "ทำไมอยู่ๆ ก็กลับไปอย่างนี้ล่ะ แกไปทำอะไรเขารึเปล่า" สักการงง 
 "เปล่าครับนาย ผมจะกล้าทำอะไรเขา"
 สักการหงุดหงิดเดินไปหยิบโทรศัพท์มาโทร รังสิตามองสักการอย่างโกรธๆ ที่ไม่มีใครสนใจหรือแม้แต่มองตัวเองเลย
 000000000000000000
 รังสิตากำลังนั่งครุ่นคิดอะไรอยู่ ชำเลืองมองวรมิตรที่นั่งทำงานอยู่ แล้วรังสิตาก็ยิ้มหวานเดินเข้าไปหาถามเสียงอ่อนเสียงหวาน ว่ารู้จักร้านเฟอร์นิเจอร์ล้านนาแถวสุขุมวิทไหมว่ามีกี่ร้าน พอเห็นวรมิตรมองมาอย่างสงสัย รังสิตาก็รีบโกหกหน้าตายทันที 
 "พอดีหัวหน้าสั่งให้อ้อมไปดูตัวอย่างเฟอร์นิเจอร์ล้านนาไปตกแต่งบ้านลูกค้าน่ะค่ะ แล้วลูกค้าอยู่แถวสุขุมวิท มิตรพอจะรู้จักบ้างมั้ย"
 "แถวสุขุมวิทเหรอ ก็มีสักประมาณสามถึงสี่ร้านได้มั้ง เดี๋ยวผมจะเขียนแผนที่ให้แล้วกัน"
 "อ้อมดูแผนที่ไม่ค่อยเก่งน่ะ มิตรไปเปนเพื่อนอ้อมได้มั้ย นะจ๊ะ นะจ๊ะ"
 วรมิตรถอนใจเซ็งๆ "ก็ได้"
 "มิตรใจดีที่สุดเลย งั้นเราไปกันเลยนะคะ อ้อมอยากเห็นเร็วๆ"
 วรมิตรพยักหน้างงๆ ที่รังสิตารีบร้อนมากขนาดนี้ รังสิตารีบเดินออกไป สีหน้ามุ่งมั่นจะตามไปดูหน้าแก้วให้ได้
 ภาพสักการกำลังเดินดูเฟอร์นิเจอร์รอแก้วอยู่ แล้วแก้วก็เดินเข้ามา
 "สวัสดีค่ะคุณต้อ ขอโทษนะคะที่มาสาย"
 "คุณแก้ว  เมื่อวานทำไมอยู่ๆถึงรีบกลับไปล่ะครับ โทรไปหาก็ปิดโทรศัพท์ซะแล้ว"
 แก้วหาข้อแก้ตัว "เอ่อ พอดีแก้วมีธุระด่วนเข้ามาน่ะค่ะ ดูเฟอร์นิเจอร์กันดีกว่าค่ะ เอ้อ คุณต้อคะ ตั่งตัวนั้นสวยไหมคะ"
 แก้วรีบเดินไป สักการจำใจต้องเดินตาม
 แก้วกำลังเดินดูเฟอร์นิเจอร์กับสักการอยู่ สักการหน้าตาเคร่งขรึมกว่าเคย แล้วนนท์ก็เดินเข้ามาโอบเอวแก้วหน้าตาเฉย
 "ขอโทษหมื่นครั้งนะจ๊ะที่มาสาย"
 สักการเห็นนนท์ก็อึ้งไป นนท์หันไปหาสักการ
 "สวัสดีครับคุณต้อ ผมกะว่าจะมาช่วยแก้วดูเฟอร์นิเจอร์ด้วยน่ะครับ คุณต้อคงไม่ว่าอะไรนะครับ"
 สักการยิ้มเคร่งขรึม แสร้งทำท่าทางเหมือนไม่รู้สึกอะไร "ผมจะไปว่าอะไร ดีเสียอีกครับ มาช่วยกันดูหลายๆ คน จะได้ช่วยกันออกความเห็นน่ะครับ แล้วอีกอย่างคุณนนท์ก็คงจะรู้รสนิยมของคุณแก้ว มากกว่าผมอยู่แล้ว"
 แก้วอึ้งไปเมื่อเห็นสักการท่าทางเหมือนไม่รู้สึกอะไร สักการเดินไปอีกด้านของร้าน แก้วกระซิบนนท์ให้ไปกันอีกทาง แต่สักการยังคงดูเฟอร์นิเจอร์อยู่เหมือนไม่สนใจอะไร
 สักการเดินมาดูเฟอร์นิเจอร์อีกมุมหนึ่ง ก็เจอแก้วกับนนท์กำลังทะเลาะกันรุนแรง
 "พี่นนท์ต้องเข้าใจแก้วนะคะว่ามันคืองาน" เสียงแก้วดังขึ้น
 นนท์นิ่วหน้า "ผมก็อยากจะเข้าใจนะ แต่ทำไมงานของแก้วต้องยุ่งอยู่กับผู้ชายทั้งนั้นเลย แก้วเลือกเอาแล้วกันนะว่าจะเลือกอะไร ระหว่างงานกับผม" นนท์เดินไปเลย
 "พี่นนท์ พี่นนท์คะ พี่นนท์" แก้วร้องไห้ออกมา
 สักการตกใจรีบเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แก้วยังไม่ตอบ แต่แสร้งวิ่งร้องไห้ออกไปอีกทาง สักการวิ่งตามไป
จบตอน 19

บาดาลใจ 20  
 แก้วนั่งร้องไห้ปรับทุกข์กับสักการอยู่
 "พี่นนท์เขาเป็นคนหึงไม่มีเหตุผลค่ะ เขาเริ่มไม่พอใจที่ฉันไปไหนมาไหนกับคุณบ่อยๆ ที่เขาตามมาด้วยวันนี้ก็เพราะเขาจะตามมาคุมฉันน่ะค่ะ"
 สักการขรึม "ทำไมไม่อธิบายให้เขาฟังละครับว่าเราแค่ต้องทำงานด้วยกันเท่านั้น ไม่ได้มีอะไร"
 "ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะที่จะไปอธิบายอะไรให้เขาฟัง นนท์เขาไม่ฟังหรอกค่ะ  แล้วคนเรา"
 แก้วพูดพลางมองหน้าสักการนิ่ง คล้ายจะพูดใส่หน้าสักการโดยเฉพาะ
 "ในเมื่อไม่เชื่อใจกันแล้ว ให้พูดยังไงเขาก็ไม่เชื่อเราหรอกค่ะ"
 สักการอึ้ง นึกถึงปุริมาน สักการพูดสีหน้าซึมๆ ไป
 "ผมว่าคุณน่าจะอธิบายให้คุณนนท์ฟัง รอให้เขาหายโกรธก่อนก็ได้ ผมไม่อยากให้คุณต้องเป็นเหมือนผม ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิดภรรยาของผมแบบนี้เหมือนกัน ผมเสียใจมาก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะเชื่อใจเธอ เราจะได้ไม่ต้องจากกันทั้งๆ ที่ยังเข้าใจกันผิดแบบนี้"
 สักการรู้สึกผิดและเศร้ามาก แก้วมองอึ้ง
 รังสิตากับวรมิตรไปร้านแถวสุขุมวิทเกือบทุกร้าน แต่รังสิตาก็ยังไม่ได้งานเสียที จนวรมิตรงง กระทั่งถึงร้านสุดท้าย รังสิตากำลังเดินตรงเข้ามาที่แก้วกับสักการนั่งอยู่ ขณะนั้น แก้วขอตัวสักการไปเข้าห้องน้ำ พอแก้วลุกเดินไป สักการมองตามอย่างเศร้าใจ แล้วรังสิตากับวรมิตรก็เดินมาเจอกับสักการที่นั่งอยู่อย่างเฉียดฉิวกันพอดี ทำให้รังสิตายังไม่เห็นแก้ว รังสิตาเรียกขึ้น
 "พี่ต้อ"
 "อ้าว อ้อม" สักการหันไปเห็นวรมิตร "สวัสดีครับคุณวรมิตร มาดูเฟอร์นิเจอร์เหมือนกันเหรอครับ"
 "ใช่ครับ" วรมิตรมองรังสิตาอย่างเข้าใจทันทีว่ามาที่นี่ทำไม
 รังสิตารีบถามทันที "เอ๊ะ ไหนพี่ต้อบอกว่าจะมากับหุ้นส่วนยังไงละคะ นี่เขาไม่ได้มาด้วยเหรอคะ"
 "อ๋อ เขาไปเข้าห้องน้ำน่ะ อ้อมจะทำไมเหรอ"
 "อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร ตายจริง อ้อมลืมสมุดจดงานไว้ในรถ เดี๋ยวขอตัวสักครู่นะคะ" รังสิตารีบหาเรื่องเดินออกไปทันที
 สักการกับวรมิตรมองหน้ากัน สักการเชิญวรมิตรให้นั่ง วรมิตรลงนั่งอย่างอึดอัดเล็กน้อย
 ในห้องน้ำรังสิตาเดินเข้ามาก็เปิดดูห้องน้ำทุกห้องก็ไม่มีคนอยู่ แต่เหลือเพียงห้องเดียวที่มีคนอยู่ข้างใน รังสิตายืนรอหน้าห้องน้ำอย่างใจจดใจจ่อ เพราะอยากเห็นหน้าแก้วมาก แล้วสักพักก็มีคนเปิดประตูออกมาเห็นเป็นป้าแก่ๆ เดินออกมา รังสิตาหน้าเหวอไปเลย แล้วก็โมโห
 "อะไรกันเนี่ย มันอยู่ไหนเนี่ย"
 รังสิตารีบเดินออกไปทันที
 แก้วเดินมาถึงที่สักการรออยู่ ก็เห็นวรมิตรนั่งอยู่กับสักการ แก้วตกใจรีบหลบ  งงว่าวรมิตรมาได้ยังไง แก้วก็รีบเดินออกไป แล้วรังสิตาก็เดินมาอีกทางหนึ่ง ฉิวเฉียดกันไปอีก รังสิตาเดินเข้าไปหาสักการก็ลืมตัวถามทันที  
 "ในห้องน้ำไม่เห็นคุณแก้วเลยนี่คะพี่ต้อ"
 วรมิตรงง "อ้าว อ้อมไม่ได้ไปเอาของที่รถเหรอ"
 รังสิตานึกได้ "เอ่อ คืออ้อมไปเอามาแล้วก็เลยแวะเข้าห้องน้ำน่ะ แต่ไม่เห็นมีใครในห้องน้ำเลยนี่คะ"
 สักการสงสัย "อ้าว แล้วคุณแก้วไปไหนล่ะ" สักการนึกเป็นห่วง
 แล้วเสียงมือถือของสักการก็ดังขึ้น เป็นแก้วที่โทรมาบอกว่ามีธุระด่วนขอกลับก่อน แก้วยังพูดไม่ทันจบเดินลงจากถนน รถคันหนึ่งจะเลี้ยวเข้าที่จอดเลยเฉี่ยว แก้วร้องกรี๊ดแล้วล้มลงไปเลย คนขับรถคันนั้นเปิดกระจกลงมาดู เห็นแก้วฟุบไปกับถนนก็ตกใจ รีบเร่งเครื่องขับหนีไปเลย  สักการได้ยินเสียงปลายๆสายร้องกรี๊ดก็ตกใจ สักการตัดสินใจวิ่งออกไปดูที่หน้าร้าน รังสิตากับวรมิตรรีบวิ่งตามไป
 สักการรีบวิ่งออกมาถึงหน้าร้านเฟอร์นิเจอร์ก็ไม่เห็นใคร รังสิตากับวรมิตรรีบวิ่งตามออกมา สักการท่าทางงงมากที่อยู่ๆแก้วก็หายไป พยายามโทรหาก็โทรไม่ติด วรมิตรแนะให้ลองโทรหาเลขาฯหรือญาติ สักการนึกได้ เลยพยามจะโทรหาวิชัย พ่อของแก้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน
 แท้ที่จริงแล้ว แพะและอาฬวีมาช่วยปุริมานได้ทันท่วงที เพราะเห็นปุริมานนัดกับสักการถี่ก็กลับเกิดเรื่อง เลยตามมาห่างๆ ทั้งคู่รีบพาปุริมานไปรพ.
00000000000000000000000000
 ปุริมานปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก แต่ชุลีโทรศัพท์มาบอกว่าสักการกำลังจะไปที่บ้าน เพื่อขอที่อยู่ของวิชัย ปุริมาน แพะ และอาฬวีตกใจมาก อาฬวีเลยอาสาบอกว่าจะไปช่วยจัดการเรื่องของสักการให้
 ด้านสักการไปหาดำรงกับชุลีที่บ้าน เพื่อขอที่อยู่ของวัช ดำรงกับชุลีมองหน้ากันท่าทางอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไง เลยอ้างว่าที่ติดต่อวิชัยไม่ได้ เพราะวิชัยไปต่างประเทศ สักการบอกว่างั้นเขาอยากจะได้ที่อยู่บ้านวิชัย เพราะอยากรู้ว่าแก้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า เพราะจู่ๆ ก็หายตัวไป แล้วพอโทรกลับมา ก็มีน้ำเสียงตกใจมาก แถมติดต่อไม่ได้อีก กลัวจะเกิดเรื่อง ทันใดนั้น อาฬวีเดินเข้ามาทันเสียก่อน เลยแกล้งหัวเราะขำ บอกว่าแก้วเดินซุ่มซ่าม ทำมือถือหล่นพัง สักการตกใจ สงสัยว่าอาฬวีรู้ได้ยังไง อาฬวีบอก 
 "คือคุณแก้วเธอจำเบอร์มือถือพี่ต้อไม่ได้น่ะค่ะ เลยหาเบอร์โรงแรมของเราแล้วก็โทรไปบอกตู้ที่โรงแรม เพราะเธอกลัวว่าพี่ต้อจะตกใจว่าเธอเป็นอะไรไปรึเปล่า"
 "แล้วเธอไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม" สักการห่วง
 "อู๊ย ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าต้องบินไปธุระที่สิงคโปร์ด่วนน่ะค่ะ"
 รังสิตาสงสัย " ไปกับคุณลุงวิชัยหรือเปล่าคะ"
 อาฬวีงงหันไปมองหน้าชุลีกับดำรง ชุลีรีบตอบ
 "ก็ใช่ซิจ๊ะ เขาต้องไปด้วยกันอยู่แล้ว ก็เขาเป็นพ่อลูกกันนี่"
 "เหรอครับถ้างั้นเรากลับกันเถอะอ้อม ผมลานะครับคุณพ่อคุณแม่" สักการลา
 รังสิตาไหว้ลาดำรงกับชุลี พอทั้งคู่ก็เดินออกไป ชุลีก็หันไปถามอาฬวีทันที ว่าปุริมานอาการเป็นยังไงบ้าง อาฬวีว่าปลอดภัยดี ไม่ต้องห่วง ดำรงสงสัยว่าทำไมรังสิตาต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวอะไรด้วย ทั้งสามคนพ่อแม่และลูกท่าทางสงสัย
 สักการไปส่งรังสิตาที่คอนโด ด้วยท่าทางเหม่อๆ รังสิตาสังเกตเห็น
 "ท่าทางพี่ต้อยังเป็นห่วงคุณแก้วอยู่นะคะ"
 "อืม ห่วงซิ พี่คิดว่า ท่าทางยายตู้มีพิรุธยังไงไม่รู้ พี่ไม่ค่อยแน่ใจเลย"
 "ทำไม่พี่ต้อต้องเป็นห่วงคุณแก้วอะไรนั้นมากขนาดนี้ค่ะ เขาก็แค่หุ้นส่วนทางธุรกิจคนนึงไม่ใช่เหรอ"
 สักการถอนใจ "เขาเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจก็จริง แต่อ้อมรู้มั้ย เขาหน้าตาเหมือนเพิ้งมาก จนบางครั้งพี่ยังเผลอคิดไปว่าเขาคือคุณเพิ้งเลย" รังสิตาอึ้งไปเลย
 ที่โรงงานของแพะ ส่วนรับแขก แพะเดินออกมาแล้วชะงักตกใจ เมื่อพบรังสิตามารออยู่ รังสิตาแกล้งตีหน้าเศร้า
 "คือ อมตั้งใจจะมาแสดงความเสียใจเรื่องน้องเพิ้งน่ะค่ะ  ความจริงแล้วอ้อมก็อยากจะมาตั้งนานแล้วนะคะ แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ว่าน้องเพิ้งเสียแล้วจริงๆ อ้อมเสียใจน่ะค่ะที่อ้อมเคยทำอะไรไม่ดีกับน้องเพิ้งไปบ้าง อ้อมอยากจะขออโหสิกรรมกับเค้า"
 รังสิตาแกล้งเช็ดน้ำตา แต่ความจริงแล้วแอบสังเกตดูปฏิกิริยาของแพะต่างหาก
 แพะอึ้งๆ "ก็ เอ่อ ก็ต้องขอบคุณน่ะครับ ถ้ายายเพิ้งเขารู้ก็คงจะดีใจ ความจริงเรื่องเกิดแก่เจ็บตายมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ตอนนี้พวกเราก็ทำใจได้บ้างแล้วล่ะครับ"
 "ดีจังน่ะค่ะที่ทำใจได้เร็ว มิน่า คุณถึงดูไม่ค่อยเศร้าเสียใจเลย แต่ก็ดีค่ะ น้องเพิ้งเธอจะได้ไปสบาย หมดห่วงไปผุดไปเกิดเร็วๆ ถ้างั้นอ้อมต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ"   
 "ขอบคุณครับ"
 แพะลุกขึ้นยืนส่งรังสิตา สีหน้าคลางแคงใจ พอรังสิตาออกไป แพะก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอาฬวีทันที เพื่อบอกเรื่อง อาฬวีเลยนัดแพะให้ไปเจอที่โรงพยาบาลที่ปุริมานพักอยู่ แพะรีบออกไปตามนัด โดยไม่รู้ตัวว่ารังสิตาสะกดรอยตามไป
 แพะเดินเข้ามาในโรงพยาบาล โดยไม่รู้ตัวว่ารังสิตาแอบสะกดรอยตามมา จนแพะเดินมาถึงที่ห้องพักผู้ป่วยของปุริมาน แล้วก็เดินเข้าไป รังสิตาเดินตามมาหยุดที่หน้าห้องเห็นป้ายชื่อผู้ป่วยหน้าห้องเขียนว่า "ปุริมาน ธนศักดิ์" รังสิตาตกใจ
 "นี่มันชื่อนังน้องเพิ้งนี่"
 ประตูห้องเปิดรังสิตารีบหันหลังหลบ พยาบาลเดินออกมา ช่วงประตูกำลังจะปิดรังสิตามองเข้าไป เห็นแพะเดินไปหาปุริมานที่นอนบนเตียงผู้ป่วยอยู่ รังสิตาอึ้ง
000000000000000000000000
 แพะกำลังดูอาการของปุริมานอยู่ ปริมนั่งอยู่ข้างเตียง แพะถามหาอาฬวีเพราะอาฬวีนัดให้เขามาเจอ ปุริมานยังไม่ทันตอบ อาฬวีกับนนท์ก็เดินออกจากห้องน้ำมา ทั้งคู่หัวเราะเพราะแย่งกันยกชามผลไม้เข้ามา แย่งกันไปแย่งกันมาเหมือนเด็กๆ แพะมองอย่างไม่พอใจเพราะแอบหึงอาฬวี นนท์เห็นแพะก็รีบสำรวมเก๊กแมนทันที อาฬวีเห็นแพะก็ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แพะตอบห้วนๆ เพราะหึง
 "นานแล้ว ถ้าคุณไม่มัวแต่สนใจอะไรอยู่ ก็คงได้ยินว่าผมมาแล้วละ"
 ปริมกับปุริมานมองหน้ากันอย่างสงสัยอาการของแพะ แต่อาฬวียังไม่เก็ท
 "แหม มาช้าแล้วมาทำฟอร์มอารมณ์เสียใส่นะคุณนะ ฮึ เอ้อ แล้วเรื่องยายคุณอ้อมน่ะ  ตกลงเขาไปหาคุณทำไม"
 "เขาก็มาแสดงความเสียใจเรื่องยายเพิ้งน่ะ แต่ก็พูดจาแปลกๆ"
 "หมั่นใส่ มาแสดงความเสียใจอะไรเอาป่านนี้ ท่าทางไม่น่าไว้ใจเลยแฮะ"
 ปุริมานไม่สบายใจ "นั่นซิคะ"  
 "แม่ว่าเราคงต้องคอยระวังหนูอ้อมคนนี้เอาไว้ให้มากๆนะ ท่าทางเขาเป็นเด็กน่าลัวยังไงไม่รู้"
 "ค่ะ ตู้ก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน เพราะถ้ายายคุณอ้อมรู้เรื่องแผนของเราต้องรีบเอาไปบอกพี่ต้อแน่ๆ"
 นิตยารีบเปิดประตูเข้ามา
 "แย่แล้วค่ะ แย่แล้ว"
 ทุกคนหันไปมองนิตยาอย่างสงสัย
 "เมื่อกี้นิตเห็นยายคุณอ้อมเขายืนอยู่ที่หน้าห้องนี้ แล้วก็วิ่งพรวดพราดออกไป   ท่าทางแผนของเราจะแตกซะแล้วล่ะค่ะ"
 ทุกคนอ้าปากค้าง สีหน้าตกใจสุดขีดไปตามๆกัน ทุกคนหันไปมองปุริมานเป็นตาเดียว ปุริมานหน้าเครียดจัด
 รังสิตารีบไปบอกสักการว่าความจริงปุริมานยังไม่ตาย และเธอมั่นใจว่าแก้วกับปุริมานคือคนเดียวกัน และบอกสักการว่าถ้าไม่เชื่อ เธอจะพามาดูด้วยตาตัวเอง สักการตะลึง
 รังสิตาพาสักการเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยที่รพ. แต่เห็นทั้งห้องว่างเปล่า รังสิตางง
 รังสิตา ทำไมถึงเป็นแบบนี้   เมื่อ2ชั่วโมงที่แล้ว อ้อมยังเห็นน้องเพิ้งอยู่ในห้องนี้อยู่เลยนี่คะ สักการเสียงโกรธ ไม่พอใจมาก
 "อ้อมทำแบบนี้เพื่ออะไร แค่คุณเพิ้งตายไปพี่ก็แย่พออยู่แล้ว ทำไมอ้อมต้องมาหลอกอะไรพี่เล่นแบบนี้อีก พี่ไม่ชอบเลย"
 "แต่เมื่อกี้อ้อมยังเห็นน้องเพิ้งนอนที่เตียงนี่จริงๆนะคะ อยู่ตรงนี้ คุณแพะเขายังเดินมาหาอยู่เลย"
 สักการมองรังสิตาด้วยสายตาผิดหวังมาก แล้วเดินออกไปเลย รังสิตารีบตามสักการออกไปทันทีดึงมือสักการไว้
 "อ้อมเห็นน้องเพิ้งจริงๆนะคะ ถ้าพี่ต้อไม่เชื่อเราไปถามพยาบาลด้วยกันก็ได้นะคะ"
 "พอเถอะอ้อม อย่าทำให้พี่รู้สึกแย่กับเรื่องนี้ไปมากกว่านี้เลย"
 สักการเดินเหวี่ยงออกไป รังสิตามองตามสักการไปท่าทางแค้นใจมาก อาฬวีและนิตยาแอบยืนมองรังสิตากับสักการอยู่อีกมุมหนึ่ง ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วยิ้มสะใจ
 หลังจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จแล้ว นิตยาเดินอารมณ์ดีออกจากห้องปุริมานมา   แล้วก็มาเจอกับวรมิตรที่ยืนหน้าเข้มดักรออยู่ นิตยาตกใจมาก
 นิตยาก็เดินหน้าจ๋อยกลับเข้ามาในห้องปุริมาน ปุริมานเห็นก็แปลกใจว่าลืมอะไรหรือเปล่า นิตยายังไม่ทันตอบอะไร แล้ววรมิตรก็เดินหน้าเครียดตามเข้ามา ทุกคนตกใจมาก ว่าวรมิตรมาได้ยังไง วรมิตรเสียงเข้ม
 "พี่ก็ตามยายนิตมาน่ะซิครับ พี่ถึงได้รู้ตัวว่าพี่โง่งั่งขนาดไหน น้องเพิ้งทำอย่างนี้กับพี่ทำไม"
 ปุริมานยกมือไหว้วรมิตร "เพิ้งขอโทษนะคะพี่มิตร แต่พี่มิตรอย่าโกรธยายนิตเลยนะคะ ถ้าพี่มิตรจะโกรธก็ขอให้โกรธเพิ้งเถอะค่ะ เพราะทุกอย่างที่ยายนิตทำไป เพิ้งเป็นคนขอร้องยายนิตให้ทำเอง"
 "แล้วน้องเพิ้งทำเรื่องร้ายแรงแบบนี้ขึ้นมาทำไมครับ บอกเหตุผลที่พอฟังเข้าใจได้หน่อยซิครับ ผมไม่อยากเชื่อเลย ผมกับคุณต้อ คงเป็น 2 คนสิน่ะครับ ที่โง่เง่าจนไม่รู้ความจริงเรื่องนี้"
 ทุกคนหน้าจ๋อยกันหมด โดยเฉพาะนิตยา
 ปุริมานเล่าเรื่องทุกอย่างให้วรมิตรฟัง
 "นี่แหละค่ะคือเหตุผลของเพิ้ง เพิ้งเสียใจที่ทำให้พี่มิตรรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหลอก อย่างโกรธเพิ้งเลยน่ะค่ะ เพิ้งแค่อยากรู้ว่าความจริงแล้ว คุณต้อรู้สึกยังไงกับเพิ้งก็เท่านั้นเองค่ะ"
 วรมิตรพยายามกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ "พี่ข้าใจแล้ว ตกลง พี่จะร่วมมือกับทุกๆคน ต่อไป รับรองได้ว่าคุณต้อจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้จากปากพี่เป็นอันขาด"
 ทุกคนท่าทางดีใจมาก ปุริมานรีบไหว้ขอบคุณ วรมิตรยิ้มเศร้าๆ นิตยาเข้าไปหาวรมิตรทันที
 "แล้วพี่มิตรหายโกรธนิตหรือยังคะ"
 วรมิตรนิ่งคิดสักพัก "ก็ได้ แต่ถ้าต่อไปนิตกล้าโกหกพี่อีก พี่จะถือว่านิตไม่เห็นว่าพี่เป็นพี่ชายแล้วนะ"
 นิตยาดีใจเข้าไปกอดวรมิตร "ค่ะ ต่อไปนิตจะไม่โกหกพี่มิตรอีกแล้วค่ะ นิตสัญญา"
 ทุกคนโล่งอกที่สองพี่น้องเข้าใจกัน 
000000000000000
 หลังจากออกจากรพ. แก้วก็นัดคุยงานกับสักการทันที สักการได้เจอแก้วก็ดีใจ ถามว่าหายไปไหนมา แก้วอ้างว่าไปดูงานที่สิงคโปร์กะทันหัน แล้วชวนสักการคุยเรื่องงาน สักการนั่งคุยกับแก้วอย่างจับผิด ทั้งคู่คุยงานกันเสร็จ เดินคุยกันมาที่ล็อบบี้ รังสิตาเดินเข้ามาพอดี ทั้งหมดชะงัก
 "น้องเพิ้ง"
 แก้วตกตะลึงนิดๆ แล้วรวบรวมสติ ยิ้มหวานให้รังสิตา
 "คุณเป็นอีกคนแล้วที่ทักผิด สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแก้วค่ะ"
 รังสิตาทำหน้างงๆ สักการนึกได้รีบอธิบาย
 "อ้อม นี่คุณแก้วหุ้นส่วนของพี่ ไม่ใช่คุณเพิ้งหรอก"
 "สวัสดีค่ะคุณแก้ว ฉันอ้อมค่ะ ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่ทักคนผิด"
 แก้วยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หมู่นี้ฉันถูกทักอย่างนี้เกือบทุกวัน สงสัยฉันจะเหมือนคุณเพิ้งเธอมากจริงๆ ฉันต้องรีบไปแล้วล่ะค่ะ พอดีมีงานที่อื่นต่อ" แก้วรีบขอตัว
 สักการพูดกับอ้อม "อ้อมมีธุระอะไรรึเปล่าไปรอพี่ที่ห้องเดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปส่งคุณแก้วที่รถก่อน"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไปเองได้ สวัสดีน่ะค่ะยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณอ้อม"
 แก้วเดินออกไปทันที รังสิตามองตาม ในใจถึงบางอ้อ ทำไมสักการถึงเป็นได้ขนาดนี้
 รังสิตาเดินมาตามทางเดินกับสักการ
 "ถ้าเขาไม่ได้บอกว่าเขาชื่อแก้วละก็ อ้อมคงนึกว่าน้องเพิ้งยังไม่ตายจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าจะมีคนหน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องกันเลย"
 สักการเปลี่ยนเรื่อง "แล้วอ้อมมาหาพี่ที่นี่มีอะไรหรือเปล่า"
 "อ้อมจะมาชวนพี่ต้อไปทานข้าวข้างนอกกันน่ะค่ะ"
 "ขอโทษนะอ้อม พี่ต้องทำงานคงไปกับอ้อมไม่ได้หรอก"
 รังสิตายอมอย่างง่ายๆผิดปกติ "งั้นไม่เป็นไรค่ะ แล้วไว้วันหลังเราค่อยไปด้วยกันนะคะ งั้นอ้อมกลับก่อนนะคะ"
 สักการพยักหน้ารับ สีหน้าเฉยเมย รังสิตาเดินกลับไป 
จบตอน 20