ผู้การเรือเร่ 19  
 แสงระวีกับสุดโก้และพายัพถกเถียงกันในเรื่องไร้สาระเช่นเคย วิสุทธิ์ตวาดลั่นบอกว่าให้สนใจเรื่องรายได้ของรีสอร์ทบ้าง พลางโยนสมุดบัญชีลงตรงหน้าทั้งสามคน บอกว่าขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป อาจถึงขั้นล้มละลายไปนนั่งขอทานข้างถนน แสงระวีบอกพ่อว่าเธอจะต้องหาทางแต่งงานกับนาวินให้เร็วที่สุด
 นาวิน จำปา จ่าทับ กำลังพายเรือขายขนมอยู่ แต่แล้วจู่ๆ นาวินก็จามออกมาเต็มแรง จ่าทับบอกว่าสงสัยมีคนบ่นคิดถึง นาวินคิดว่าต้องเป็นเกวลินแน่ๆ จึงชวนสองเกลอให้รีบขายขนมแล้วไปหาสาวคนรักด้วยกัน หนุ่มๆ หัวเราะดีใจ ออกแรงพายอย่างรวดเร็ว จำปาก็ตะโกนร้องขายขนมลั่นคลอง
 จ่ากลิ้งเอาฟ็อกกี้ฉีดดอกกล้วยไม้อยู่ด้วยความเคร่งเครียด ที่นาวินมาจีบเกวลินแถมเกวลินดุท่าจะมีใจให้ด้วย ระหว่างนั้นจ่าโตนดเดินเข้ามาหาจ่ากลิ้งบอกว่าอยากจะสงบศึกสักพักเพื่อร่วมมือกันขัดขวางสามหนุ่มที่เข้ามาจีบลูกลานของพวกขา จ่ากลิ้งยอมร่วมมือด้วย แต่ทั้งสองยังยืนยันว่า เรื่องของแพรหวานยังเป็นศัตรูกันเหมือนเดิม
 สามสาวสาละวนกับการเสิร์ฟกาแฟและของว่างให้กับลูกค้า หนุ่มๆ เดินเข้ามา พอสาวๆ ทั้งสามเห็นก็ยิ้มให้แบบเขินๆ สองจ่าเดินหน้าดุๆ มาที่สามหนุ่ม
 "มาคุยกันแบบลูกผู้ชายหน่อยซิ"
 หนุ่มๆ นั่งคุกเข่าหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมต่อหน้าสองจ่า นาวินค่อยๆ ถามปากคอสั่น ว่าสองจ่ามีอะไรจะคุยกับพวกเขา จ่ากลิ้งเสียงแข็งบอกให้ทั้งสามคนเลิกยุ่งกับลูกสาวของพวกเขา แล้วก็ยกปืนขึ้นขู่ สามหนุ่มร้องลั่นรีบมุดหาที่กำบัง สองจ่าเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งโมโห
 "ฉันบอกให้พวกแกออกไป ออกไป"
 จ่ากลิ้งยกปืนขึ้น ทันใดนั้นก็มีมือๆ หนึ่งมาจับปืนเอาไว้ สองจ่าฮึดฮัดหันมาแล้วสะดุ้งเมื่อเจอแพรหวานยืนจับปืนอยู่
 "เรื่องแค่นี้ ต้องฆ่าต้องแกงกันเลยเหรอคะคุณจ่า"
 "คุณแพรหวาน!"
 สองจ่าตกตะลึงปากคอสั่น หนุ่มๆ แอบยิ้มรีบฉวยโอกาสวิ่งมาจับมือสาวๆ หนีไปอย่างรวดเร็ว แพรหวานยืนเชิดอยู่ สองจ่ายืนพินอบพิเทาอยู่ข้างๆ
 "ว่าไงคะ เรื่องแค่นี้ถึงกับจะฆ่าจะแกงกันเลยเหรอ รึว่าคุณจ่ารังเกียจหลานๆ ของแพร"
 สองจ่าหัวเราะแหะๆ รีบยิ้มหวานประจบ
 "รังเกียจที่ไหนครับ หลานคุณแพรแต่ละคนน่ารักน่าเอ็นดูทั้งนั้น แถมยังเฉลียวฉลาด  ขยันขันแข็ง พูดจาก็ไพเราะเพราะพริ้ง" จ่ากลิ้งพูดเอาหน้า จ่าโตนดมองจ่ากลิ้งเคืองๆ ก่อนจะสวนขึ้น
 "แค่นี้ยังน้อยไปนะครับ ผมน่ะเห็นแววความเป็นผู้นำในตัวหลานๆ ของคุณแพร พูดก็พูดเถอะ ผู้หญิงคนไหนได้เป็นแฟน โชคดีสุดๆ ใครได้ไปเป็นเขย โอ้โหสบายไปทั้งชาติ หาไม่ได้อีกแล้วล่ะครับ ลูกเขยที่ครบเครื่องถึงขนาดนี้ 
 "แสดงว่าคุณจ่าไม่รังเกียจหลานๆ ของแพร"
 สองจ่าแย่งกันพูด "ไม่เลยครับไม่เลย"
 "งั้น แพรก็ขอบคุณมากนะคะ"
 แพรหวานทำท่าจะเดินหนีไป สองจ่ารีบเดินไปดักหน้าเอาไว้ ชวนให้อยู่ดื่มเครื่องดื่มที่ร้านก่อน ยายจันทร์หอมโผล่หน้าเข้ามาบอกว่ามีแต่ของฟรีเธอรับคำเชิญ แล้วก็เรียกเด็กๆ แถวนั้นให้กรูกันเข้ามากินของในร้าน จากนั้นยายจันทร์หอมฉวยโอกาสที่เด็กๆ มะรุมมะตุ้มสองจ่า ฉวยมือแพรหวานวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว สองจ่าบ่นอุบ
 "ทุนหายกำไรหดแบบนี้ ไอ้เกกลับมามันด่าไปสามวันเจ็ดคืนแน่" จ่ากลิ้งบ่น
 "จริงด้วย เฮ้ย แล้วลูกหลานเราหายไปไหนหมดวะ"
 "รึว่ามันจะออกไปกับพวกหน้าลิง โอ๊ย ไอ้โตนด ฉันอยากตาย" สองจ่าได้แต่นั่งกุมหัว ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บใจ
 จ่าทับจับมือชงโควิ่งหนีมาตามทาง ชงโคสะดุดก้อนหินหกล้ม จ่าทับรีบคว้าตัวชงโคมากอดเอาไว้ ชงโคทุบจ่าทับอย่างโมโห แถมยังผลักจ่าทับออก จ่าทับปล่อยมือจากชงโค ชงโคจะเซล้ม จ่าทับต้องคว้าร่างของชงโคไว้อีก คราวนี้ชงโคไม่อิดออดยิ้มเขิน แล้วก็ยอมขี่หลังจ่าทับไป
 ที่ลำคลองอัมพวา มะนาวนั่งอยู่บนฝั่งมองจำปากระโดดแหวกว่ายหาปลาในลำคลอง มะนาวตะโกนโหวกเหวกบอกจำปาว่าปลาอยู่ตรงนั้นตรงนี้ จำปารีบตีลังกาดำไปหาปลา มะนาวหัวเราะขำ ชี้มือชี้ไม้ไปเรื่อย จำปาก็ตีลังกาอย่างบ้าคลั่งไปตามจุดที่มะนาวบอก มะนาวยืนหัวเราะชอบใจ จำปารู้ทัน พอมะนาวชี้ไปที่กลางน้ำอีกที จำปาก็ทำท่าจะกระโดดตาม แต่แล้วกลับเปลี่ยนทิศทางกระโจนมาคว้าตัวมะนาวมากอดไว้แทน มะนาวดิ้นไปดิ้นมา หนุ่มสาวทั้งสองก็ตกลงไปในคลองเล่นน้ำกันสนุกสนาน
 บิรเวณข้างทางซึ่งมีดอกไม้สวยๆ นาวินกับเกวลินเดินเล่นมาด้วยกัน เกวลินบอกให้นาวินหลับตา แล้วเด็ดเอาดอกไม้ข้างทางทัดหูให้นาวิน ก่อนจะหัวเราะใส่ นาวินไม่ยอมแพ้บอกให้เกวลินหลับตา เขารีบเอามือไปแตะที่ปากเกวลินเบาๆ เกวลินร้องลั่น ไล่ทุบนาวิน เพราะคิดว่าโดนจูบ นาวินรวบมือเกวลินเอาไว้ เกวลินหน้างอ นาวินเด็ดดอกไม้มาทัดหูให้เกวลิน เกวลินยิ้มเขิน นาวินค่อยๆ ยื่นจมูกมาแตะที่แก้มของเกวลินเบาๆ
 "ของจริงต้องอย่างนี้"
 เกวลินยิ้มเขิน นาวินรวบตัวเกวลินมากอดเอาไว้ก่อนที่จะเดินลุยเข้าไปในทุ่งดอกไม้ด้วยกัน ระหว่างนั้น กรุณากับสายัณห์ยืนอยู่ริมถนน กรุณาถอดแว่นออกถามสายัณห์ปากคอสั่น
 "แกเห็นอย่างฉันมั้ยไอ้สายัณห์"
 "เห็นอะไรครับ"
 "ก็ผู้การกับแม่สาวชาวบ้านคนนั้นน่ะสิ"
 กรุณารับไม่ได้รีบบอกให้สายัณห์ขับรถไปที่บ้านยายจันทร์หอมด่วน แทนที่จะไปที่เรือนสบายรีสอร์ทของแสงระวี กรุณามาบอกยายจันทร์หอมว่าเธอรับไม่ได้ที่นาวินจะไปรักชอบพอกับสาวชาวบ้านอย่างเกวลิน อยากให้ยายจันทร์หอมช่วยพูดให้
 "ไม่เอาฉันไม่พูด ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยบังคับจิตใจหลานฉัน เธออยากพูดอะไรเธอก็พูดเอาเองก็แล้วกัน" ยายจันทร์หอมสะบัดก้นเดินไป กรุณาร้องลั่น
 "หนูจะไปพูดได้ยังไงล่ะ ตั้งแต่กลับมานี่ หนูยังไม่ได้เห็นหน้าลูกหนูเลย เฮ้อ นาวินนะนาวิน ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไม่รู้มัวไปอยู่ที่ไหน" กรุณาบ่นกระปอดกระแปด นั่งเอาพัด พัดไปมาอย่างไม่สบอารมณ์
 นาวินกับเกวลินยืนคุยกันอยู่ตรงทางเข้าบ้านจ่ากลิ้ง
 "พรุ่งนี้ไปเที่ยวตลาดน้ำด้วยกันนะคุณเก"
 "ฮื่อ"
 "แล้วเจอกันนะ"
 นาวินค่อยๆ ย่องไป เกวลินรีบผลุบหายเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว จ่ากลิ้งเดินถือปืนมาอีกทาง สายตาสอดส่ายไปมา
 "คอยดูนะ โผล่หน้ามาเมื่อไหร่ ฉันจะยิงแกให้ไส้แตกเลยไอ้นาวิน" จ่ากลิ้งได้แต่คำรามฮื่อแฮ่โดยไม่รู้ว่าป่านนี้นาวินเผ่นแน่บกลับไปถึงบ้านแล้ว
0000000000
 ตอนเช้าวิสุทธิ์ถือจานไข่เจียวเพียงหนึ่งฟองมาวางกลางวงข้าว สุดโก้ แสงระวี และพายัพ ต่างโอดครวญว่าทำไมไม่มีอะไรจะกิน แสงระวีลุกพรวดพราดขึ้น บอวก่าเธอจะไปบ้านยายจันทร์เพื่อจะใช้เสน่ห์ของตัวเองดึงดูดลูกค้าจากโฮมสเตย์ของยายจันทร์หอมให้มาที่รีสอร์ทของเธอ
 นาวินแต่งตัวหล่อจะเดินออกนอกบ้าน กรุณาในชุดสวยงามหรูหราก็เดินออกมาขวางหน้า
 "จะไปไหนผู้การ"
 "คุณแม่ นี่คุณแม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"
 "ผู้การไม่ต้องรู้หรอกว่าแม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าแม่เห็นผู้การกับแม่สาวชาวบ้านคนนั้นแล้วกัน"
 นาวินมองหน้ากรุณาอย่างคาดไม่ถึง ทำท่าจะปฏิเสธ 
 "มาคุยกับแม่ให้รู้เรื่องนะผู้การ"
 แสงระวีจอดรถแล้วเดินเข้ามาในบ้านยายจันทร์หอม แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของกรุณาคุยกับนาวิน
 "แม่ขอพูดตรงๆ นะว่าแม่ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น"
 "แม่ไม่ได้รู้จักคุณเกวลินสักหน่อย แล้วทำไมแม่ถึงไม่ชอบเธอล่ะครับ"
 "ก็เพราะว่าหล่อนเป็นแค่สาวชาวบ้านที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าหนูแสงระวีแม้แต่นิดเดียวน่ะสิ"
 แสงระวีได้ยินชื่อตัวเอง ก็ยืนตัวแข็งเงี่ยหูฟังกรุณาพูดต่อ
 "ฟังนะผู้การ แม่ขอสั่งห้ามไม่ให้ผู้การคบกับผู้หญิงคนนั้นอย่างเด็ดขาด ผู้การจะต้องแต่งงานกับหนูแสงระวีเพียงคนเดียวเท่านั้น"
 "แต่ผมไม่ได้รักคุณแสงระวี"
 แสงระวีหน้าบึ้ง ค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้ามาดู ก็เห็นหน้านาวินชัดเจน แสงระวีตาโตงุนงงคาดไม่ถึง
 "นี่มันอะไรกันนี่ นายพ่อค้าเร่นี่เป็นผู้การ แล้วผู้การนาวินคนนั้นล่ะเป็นใคร"
 เสียงนาวินพูดต่อ "และอีกอย่างแม่ก็รู้ว่าคุณระวีกำลังไปได้ดีกับสายัณห์"
 "แต่ถ้าหนูระวีรู้ว่าไอ้สายัณห์มันเป็นแค่คนใช้แล้วปลอมตัวมาเป็นผู้การ ผู้การคิดเหรอว่าหนูแสงระวีจะรักไอ้สายัณห์น่ะ"
 แสงระวีทำตาโต "คนใช้ปลอมตัวมา"
 "งั้นแสดงว่า คุณระวีรักที่เฉพาะตำแหน่งผู้การแค่นั้นใช่มั้ยครับ"
 กรุณาได้แต่อึ้ง นาวินพูดต่อ
 "ผมคงรับไม่ไหวหรอกนะครับคุณแม่ ถ้าผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยเขารักแต่ตำแหน่งของผม เพราะสำหรับผม ผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยเขาต้องรักตัวตนของนายนาวิน พิทักษ์สมุทร ไม่ใช่รักเพราะผมเป็นผู้การ ขอโทษนะครับ"
 นาวินเดินเลี่ยงไปอีกทาง กรุณามองตามอย่างขัดใจ
 "ผู้การนะผู้การ ทำไมไม่เข้าใจแม่บ้างเลย"
 แสงระวีรีบย่องออกไปจากตรงนั้นอย่างเร็วที่สุด เธอขับรถไปจอดที่หน้าบ้านจ่ากลิ้ง เห็นเกวลินในสภาพสาวชาวบ้านแต่งตัวสุดแสนจะธรรมดาเดินออกมาเทขยะ แสระวีมองอย่างดูแคลน
 "เกวลิน เธอไม่มีอะไรเทียบเท่าฉันได้แม้แต่นิดเดียว ฉันไม่มีวันยอมให้ผู้การนาวินตกไปเป็นของเธออย่างเด็ดขาด"
 แสงระวีกลับมาที่บ้านเล่าให้ทุกคนฟังว่านาวินพ่อค้าเร่คือผู้การนาวิน พิทักษ์สมุทร พร้อมกับบอกให้สุดโก้ช่วยเธอ โดยการจีบเกวลินให้สำเร็จ เพราะเกวลินคือศัตรูหัวใจของเธอ พายัพมองแสงระวีด้วยความไม่สบายใจ ก่อนจะรีบตามแสงระวีออกไปหน้าบ้าน บอกว่าอยากให้แสงระวีทบทวนใหม่ เพราะนาวินรักอยู่กับเกวลิน หากแสงระวีทำอย่างนั้นเท่ากับเป็นมือที่สาม อยากจะให้แสงระวีรักคนที่รักแสงระวีจะดีกว่า
 "ก็ไหนล่ะคะ ไม่เห็นมีใครรักระวีสักคน"
 "ก็พี่"
 "พี่ยัพไม่ต้องปลอบใจระวีหรอก คนอย่างระวี สามีคือเป้าหมาย ผู้ชายคือความฝัน คบเด็กคือนิพพาน ขึ้นคานคือตายทั้งเป็น อุตส่าห์ขึ้นเขียงให้หมอหั่นมาทั้งตัว ยังไงชาตินี้ระวีไม่มีทางขึ้นคานอย่างเด็ดขาด"
 แสงระวีเดินสะบัดออกไป พายัพได้แต่ยืนเกาหัวแกรกๆ
 "ทำไมแกไม่บอกไปวะไอ้ยัพ ว่าแกน่ะหลงรักน้องระวี"
0000000000000
 นาวินนั่งกลุ้มใจเรื่องที่กรุณาจะจับเขาคลุมถุงชน จำปาปลอบว่าถ้านาวินไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นก็ต้องทำให้กรุณาเห็นว่านาวินกับเกวลินจริงใจต่อกัน ถ้าผู้ใหญ่รู้ถึงความจริงใจ ก็คงจะไม่ห้าม แต่ที่สำคัญนาวินต้องชนะใจเกวลินและจ่ากลิ้งให้ได้เสียก่อน
 จำปาพายเรือเล่นกับมะนาว เล่าเรื่องที่เขาให้คำปรึกษานาวินไป มะนาวพูดขึ้นยิ้มๆ
 "ดีแต่ให้คำปรึกษาคนอื่น แล้วเรื่องของพ่อ นายจะว่ายังไงฮึจำปา"
 "ยังไงผมก็ต้องเอาชนะใจว่าที่พ่อตาของผมให้ได้อยู่แล้ว หลงรักลูกสาวเขาแล้วนี่"
 "ฉันเอาหัวใจให้นายแล้ว นายอย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ ไม่ใช่ทำตัวเป็นพ่อค้าเร่ เที่ยวเร่รักแจกจ่ายเขาไปทั่ว"
 "ผมไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย ผมน่ะรักใครรักจริง ถ้าไม่เชื่อขอให้ฟ้าผ่าผมตายลงตรงหน้าคุณมะนาวเลยก็ได้"
 จำปาพูดไม่ทันขาดคำเสียงประทัดก็ดังขึ้นมา จำปาร้องลั่น กระโดดตูมลงไปในน้ำ มะนาวยิ้มระอา บอกจำปาว่าเป็นแค่เสียงประทัด จำปาค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมาจากน้ำ มะนาวทำตาเขียวแกล้งถาม
 "สาบานไว้เยอะใช่มั้ยเราน่ะ"
 "ครับ"
 "นายจำปา" มะนาวหน้าหงิก ทำท่าจะเอาไม้พายตีหัวจำปา จำปายื้อไว้พลางบอก
 "ฟังก่อนสิครับคุณมะนาว ผมสาบานเยอะจริงๆ แต่ทุกครั้งผมสาบานแต่ว่าผมรักคุณมะนาว ถ้าผมไม่ซื่อสัตย์ไม่จริงใจขอให้ผมตกน้ำตายภายในสามวันเจ็ดวัน"
 "สงสัยนายได้ตายจริงๆ แน่นายจำปา"
 "ทำไมครับ"
 "จระเข้"
 จำปาหันหลังขวับ เห็นหางของจระเข้ฟาดไปมาอยู่ด้านหน้า เห็นแค่นั้นก็ร้องลั่น ว่ายน้ำหนีอย่างรวดเร็ว เด็กคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำถือหางจระเข้เข้าปลอมขึ้นมาด้วย เด็กน้อยมองจำปาอย่างงงๆ มะนาวก็ยิ้มระอา
 "ฉันจะเชื่อนายได้สักแค่ไหนฮึนายจำปา"
 จ่ากลิ้งนั่งขัดปืนอยู่ที่ท่าน้ำ ป้าไข่พายเรือผ่านมา พอเห็นจ่ากลิ้งก็ร้องทัก แล้วบอกว่ามีอะไรจะถาม
 "มีอะไรเหรอป้า"
 ป้าไข่พูดเบาๆ "ไอ้เกมันท้องเหรอ"
 จ่ากลิ้งหัวเราะขำอารมณ์ดี "จะท้องได้ยังไง ได้เกมันยังไม่ได้แต่งงาน"
 "แต่หลายวันก่อน ฉันเห็นมันโก่งคอเอาเจียนอยู่ในเรือกับ อ้อ อยู่กับหลานยายหอมอีกด้วยนะ สองต่อสอง แถมยังลูบๆ คลำๆ กันกลางน้ำอีก ว่างๆ จ่าลองถามไอ้เกมันหน่อยเป็นไร ฉันว่ามันชักจะยังไงๆ แล้วนะจ่า" ป้าไข่พายเรือไป จ่ากลิ้งเครียดกับข่าวที่ได้ยิน
 เกวลินหอบผ้าออกมาที่หน้าบ้าน จู่ๆ นาวินก็โผล่พรวดมา
 "นายมาที่นี่ทำไม ไม่รู้รึไงว่าวันนี้พ่ออยู่"
 "ก็เพราะรู้ว่าจ่ากลิ้งอยู่น่ะสิ ผมเลยต้องมา จะได้คุยกับจ่ากลิ้งให้รู้เรื่องสักที"
 "เรื่องอะไร"
 "เรื่องของเราไง เรื่องที่ว่าคุณกับผมรักกัน"
 เกวลินตาโตมองนาวินอย่างคาดไม่ถึง "เอาจริงเหรอนายนาวิน"
 "จริงสิ จะเป็นจะตาย ผมก็ยอม"
 เกวลินหน้าซีดๆ อ่อยๆ "แต่ตะกี้ฉันเห็นพ่อเอาปืนไปขัดที่ท่าน้ำนะ"
 นาวินหน้าจ๋อย เสียงจ่ากลิ้งตะโกนเรียกเกวลิน เกวลินกับนาวินเลิ่กลั่ก เกวลินรีบบอกให้นาวินมุดลงไปซ่อนใต้ม้านั่งยาวแถวนั้น นาวินมุดลงไปโดยดี เกวลินรีบคว้าผ้านวมที่ตั้งใจจะเอามาตากปูคลุมเก้าอี้แล้วนั่งรอจ่ากลิ้งด้วยใจระทึก จ่ากลิ้งเดินถือปืนเข้ามา บอกว่ามีอะไรจะพูดกับเกวลิน จ่ากลิ้งลงนั่งแต่เกิดทำปืนหล่น กระเด็นเข้าไปใต้โต๊ะ นาวินเห็นกระบอกปืนวางอยู่ตรงหน้าก็ใจหาย จ่ากลิ้งจะก้มลงมาหยิบปืน เกวลินรีบบอกว่าเธอจะเก็บให้เอง เกวลินก้มลงหยิบปืนดวงตาประสานกับนาวิน สองหนุ่มสาวทำหน้าแหยงๆ อย่างเห็นได้ชัด
 "หยิบปืนแค่นี้ ทำไมนานนักวะไอ้เก รึว่ามันอยู่ลึก หยิบถึงรึเปล่า รึจะให้พ่อหยิบเอง"
 เกวลินหน้าตาตื่นรีบหยิบออกมา อารามรีบทำให้หัวโขกเข้ากับใต้โต๊ะ เกวลินร้องสุดเสียง จ่ากลิ้งจะลงมาดูลูกสาว แต่เกวลิน รีบออกมาจากใต้โต๊ะ หน้าซีดปากสั่น ท่าทางเหมือนจะเป็นลม จ่ากลิ้งนึกถึงคำที่ป้าไข่บอกว่าเกวลินแพ้ท้อง
 "แกเป็นอะไรรึเปล่าไอ้เก"
 "ปะ เปล่าจ้ะพ่อ"
 "แน่ใจ"
 "แน่สิพ่อ"
 "ก็ดี"
 "ว่าแต่พ่อมีอะไรจะคุยกับเกเหรอจ๊ะ"
 "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พ่อเพียงแต่มีบางอย่างจะอวดแกหน่อย"
 "อะไรเหรอจ๊ะพ่อ"
จบตอนที่ 19

ผู้การเรือเร่ 20  
 จ่ากลิ้งนั่งอยู่กับเกวลินในขณะที่นาวินหลบอยู่ใต้โต๊ะ เกวลินถามจ่ากลิ้งอย่างสงสัย
 "ว่าไงจ๊ะ พ่อมีอะไรจะอวดเก"
 จ่ากลิ้งไม่ตอบ เพียงแต่เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วกำมือออกมาวางต่อหน้าเกวลิน บอกว่าเป็นของวิเศษ ถ้าเกวลินอยากรู้ว่าเป็นอะไรก็ให้จ่ายเงินในบัญชีทั้งหมดมาให้เขา เกวลินร้องลั่นว่าหลายบาท
 "จะหลายแค่ไหน เงินในบัญชีของแก ก็ไม่มีค่าเทียบเท่าของในมือพ่อหรอก ว่าไงจะดูไม่ดู  ถ้าไม่ดู พ่อจะได้เก็บ แล้วพ่อบอกไว้ก่อนเลยนะไอ้เก ว่าถ้าพ่อเก็บแล้วแกจะไม่มีโอกาสเห็นของมีค่าในมือของพ่อตลอดชีวิต"
 เกวลินลังเล จ่ากลิ้งทำท่าจะเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า 
 "ก็ได้ๆ เกยอม พรุ่งนี้แกจะไปถอนเงินในแบงค์มาให้พ่อหมดเลย แบมือให้เกดูซะทีสิพ่อ  ว่าของมีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อคืออะไร"
 จ่ากลิ้งยิ้มพอใจ กำมือออกมาตรงหน้าเกวลิน เกวลินมองอย่างใจจดใจจ่ออยากรู้ จ่ากลิ้งค่อยๆ แบมือออก เกวลินเห็นเป็นเหรียญห้าบาทธรรมดาวางอยู่ในมือจ่ากลิ้ง
 "อะไรนี่พ่อ นี่มันเหรียญห้าบาทธรรมดาแค่นั้นเอง แล้วมันจะมีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อได้ยังไง รึว่า มันจะเป็นเหรียญห้าปลุกเสก เหรียญห้านำโชค ฟันไม่เข้า แทงไม่เข้าใช่มั้ยพ่อ"
 "ไม่ใช่ มันก็เป็นเหรียญห้าบาทธรรมดาๆ นี่ล่ะ"
 "แล้วทำไมพ่อบอกว่ามันมีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อล่ะ พ่อขี้โกงเก"
 "พ่อไม่ได้โกง แต่พ่อพูดจริงๆ อยากดูอีกมั้ยล่ะ คราวนี้พ่อคิดแค่หลึงเดียว"
 เกวลินหน้าหงิก "ให้ฟรีๆ ก็ไม่ดู"
 "นี่ล่ะลูก อะไรที่เป็นความลับ คนมักยอมทำทุกอย่างที่จะได้สมปรารถนาอยากดู อยากรู้ อยากเห็น แต่เมื่อสมปรารถนาแล้ว ดูบ่อยๆ แล้วก็มักจะเบื่อ ให้ดูฟรีๆ ยังไม่อยากดูเลย   นี่ล่ะที่พ่ออยากจะบอกลูก สิ่งที่พึงหวงแหนสำหรับลูกผู้หญิงเป็นสิ่งที่มีค่า ถ้าให้ใครรู้ก่อนเวลาอันควร ก็จะไม่มีค่าอะไร ไม่ต่างกับเหรียญห้าบาทที่พ่อให้ลูกดูฟรีๆ หรอก รู้มั้ยว่าพ่อเจ็บทุกครั้ง ที่แกหนีพ่อไปเที่ยวไหนต่อไหนกับไอ้หน้าลิงนั่น พ่อไม่รู้ว่าแกไปไหน แต่พ่อขอบอกให้รู้ว่าพ่อเป็นห่วงเก เป็นห่วงมาก"
 เกวลินมองจ่ากลิ้งน้ำตาคลอ นาวินซึ่งก้มตัวซ่อนอยู่ใต้โต๊ะก็ซึมไป รู้สึกเห็นใจจ่ากลิ้งขึ้นมาทันที 
 "นาวินเขาเป็นคนดี พ่อไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ เกไม่มีวันทำอะไรนอกลู่นอกทางอย่างแน่นอน"
 "แต่หัวอกของพ่อ ยังไงก็อดห่วงลูกไม่ได้หรอกเก โดยเฉพาะถ้าจะมีลูกเขยเป็นพวกพ่อค้าเร่ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างไอ้หน้าลิงคนนั้น"
 "พ่อรังเกียจที่นาวินจนเหรอจ๊ะ"
 "พ่อไม่เคยมองใครที่ความจนความรวย พ่อมองคุณค่าของคนที่ความดีต่างหาก แต่สำหรับไอ้นาวิน อย่างที่พ่อบอก พ่อค้าเร่ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแถมยังกะล่อนเชื่อไม่ได้ บอกตรงๆ ว่าพ่อเป็นห่วง เกเข้าใจพ่อนะลูก"
 เกวลินโผเข้ากอดจ่ากลิ้ง ร้องไห้ออกมา
 "เข้าใจค่ะพ่อ เกขอบคุณที่พ่อรักเก เป็นห่วงเก เกจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังอย่างเด็ดขาดจ้ะ"
 จ่ากลิ้งกอดเกวลินแน่น ทั้งรักทั้งห่วงอย่างถึงที่สุด นาวินหน้าเครียด นึกเห็นใจ และเข้าใจจ่ากลิ้งอย่างเหลือเกิน ทั้งเกวลินและนาวินเดินคุยมาด้วยกันอย่างเศร้าๆ
 "นายได้ยินที่พ่อพูดแล้วใช่มั้ยนาวิน"
 "ครับ แต่มันก็จริงอย่างที่จ่ากลิ้งว่า ผมน่ะเป็นเพียงพ่อค้าเร่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีอนาคต คุณเกไม่กลัวเหรอครับ"
 "ไม่ และฉันก็ไม่สนด้วยว่าใครเขาจะมองนายว่ายังไง เพราะฉันมั่นใจว่านายเป็นคนดี นายอย่าทำให้ฉันผิดหวังนะนาวิน"
 "ครับ ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเกผิดหวังในตัวผมเป็นอันขาด ไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม ผมให้สัญญา"
 "แค่นี้ยังไม่พอ นายต้องพิสูจน์ให้พ่อเห็นและทำให้พ่อยอมรับนายให้ได้ ว่านายน่ะเป็นคนดี ขยันขันแข็ง ทำมาหากิน และนายพร้อมจะดูแลฉันได้จนชั่วชีวิต"
 "ครับ ผมสัญญา"
 สามหนุ่มช่วยกันตกแต่งบ้านริมคลองของชาวบ้านให้น่าอยู่ยิ่งขึ้น นักท่องเที่ยวชอบใจติดต่อขอจองโฮมเสตย์กับชาวบ้าน ชาวบ้านเข้ามาขอบอกขอบใจสามหนุ่ม สามสาวมองคนรักของตัวเองด้วยความปลาบปลื้มใจ
 สุดโก้ดำเนินแผนการจีบเกวลินด้วยการใช้ไสยศาสตร์แบบรากราคะเข้าช่วย วิสุทธิ์และแสงระวีรับไม่ได้ แสงระวีบอกว่าในเมื่อสุดโก้คิดวิธีจีบเกวลินไม่ได้จริงๆ เธอจะช่วย ทุกคนงงว่าแสงระวีจะทำอย่างไร แสงระวียิ้มเจ้าเล่ห์ เอามือป้องปากบอกทุกคน วิสุทธิ์ตบเข่าผาง
 "มันต้องอย่างนี้สิระวีลูกพ่อ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ เริ่มแผนการได้เลย ยัยระวีเป็นดองกับผู้การนาวินเมื่อไหร่ ฉันก็จะฮุบจันทร์หอมโฮมเสตย์มาเป็นของฉันให้อร่อยลิ้นไปเลย"
 แสงระวีโทรศัพท์เข้ามือถืของกรุณาบอกว่าวิสุทธิ์อยากจะเชิญกรุณามาทานข้าวมื้อเที่ยงที่บ้าน กรุณาชวนนาวินให้ไปด้วยกัน นาวินบอกว่าเขาไม่ว่าง ให้กรุณาพาสายัณห์ลูกชายกำมะลอไปแทน
 เกวลินถือตะกร้าซื้อของที่ตลาดน้ำ นาวินแย่งตะกร้ามาถือแล้วเดินตามพลางถาม
 "วันนี้ท้องฟ้าเล็กจัง"
 เกวลินมองท้องฟ้า "ก็ไม่เห็นเล็กนี่ เหมือนเดิม"
 "เล็กสิ เพราะเขียนคำว่ารักเกยังไม่พอเลย"
 เกวลินยิ้มเขิน ชาวบ้านที่พายเรือขายของตะโกนบอก
 "ขอบใจมากนะพ่อ ตั้งแต่พ่อมาช่วย มีคนมาพักโฮมเสตย์ของป้าเยอะเลย"
 "ไม่เกี่ยวกับผมหรอกครับ โฮมเสตย์ของป้าน่ะดีอยู่แล้ว"
 "ไม่จริงหรอก เพราะพวกพ่อน่ะช่วย ทั้งทำใบปลิวแจกนักท่องเที่ยว ทั้งช่วย ตกแต่งที่บ้าน  จนมันสวยงามน่าอยู่ เตะตานักท่องเที่ยว ไม่งั้นเขาไม่แห่กันมาพักขนาดนี้หรอก ขอบใจจริงๆ พ่อนี่เป็นคนดีจริงๆ"
 นาวินกับเกวลินยิ้มแก้มปริ
 "ฉันอยากให้พ่อได้มายินอย่างนี้บ้างจัง พ่อจะได้มองนายดีขึ้น"
 "ไม่เป็นไรหรอกน่าคุณเก ความดีก็เหมือนกางเกงในนั่นแหละ ควรมีติดตัวไว้ แต่ไม่ต้องเอามาโชว์"
 "ไหลไปเรื่อย จริงๆ มีคนชมอย่างนี้ นายเขินใช่มั้ยล่ะ"
 นาวินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เดินหนี เกวลินเดินตามล้อใหญ่ นาวินปฏิเสธว่าไม่ได้เขิน แล้วแกล้งทำท่าตกใจร้องเสียงดัง
 "ผึ้งๆๆๆ" นาวินชี้ที่ไหล่เกวลิน เกวลินหน้าแหย กลัว
 "อยู่ไหนๆ อยู่ที่ไหล่ฉันเหรอ เอาออกเร็วนายนาวิน เอาออกเร็ว"
 "จะเอาออกทำไม"
 "ก็ฉันกลัวผึ้งมันต่อยเอานี่"
 "ไม่ต้องกลัวผึ้ง เพราะ พึ่งรู้ว่ารัก"
 เกวลินยิ้มเขินค้อนขวับ "นายนี่นิสัยแย่จริงๆ"
 "พูดอย่างนี้เดี๋ยวก็เจอหรอก"
 เกวลินลอยหน้าลอยตา "เจออะไร"
 "เจอทุบ จุ๊บเธอ"
 นาวินยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกวลิน ด้วยความเขิน เกวลินผลักหน้านาวินออก แต่ผลักแรงไปหน่อย นาวินเสียหลักลอยละลิ่วตกลงไปในน้ำ ท่ามกลางความแตกตื่นของชาวบ้านแถวนั้น 
 นาวินลอยเท้งเต้งอยู่ในน้ำ ตะโกนโหวกเหวกให้เกวลินช่วย บอกว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น แล้วก็แกล้งทำคอพับคออ่อน เกวลินตกใจ จะโดดน้ำลงไปช่วย แต่จ่ากลิ้งมาคว้าแขนไว้ เอามือจุ๊ปาก ส่งสัญญาณให้เกวลินเงียบ แล้วจ่ากลิ้งก็กระโดดน้ำลงไป ลากนาวินขึ้นมาบนฝั่ง เกวลินร้องลั่น
 "ต้องรีบผายปอด"
 นาวินแอบยิ้ม จ่ากลิ้งดันตัวเกวลินให้ถอยห่างออกไปแล้วนั่งลงไปแทน พูดชัดเจน
 "อาการหนักอย่างนี้ แกไม่ไหวหรอกไอ้เก มันต้องพ่อ"
 นาวินได้ยินอย่างนั้นก็ตาเหลือก ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นใบหน้าของจ่ากลิ้งอยู่ห่างเพียงแค่ปลายนิ้ว แถมจ่ากลิ้งยังแกล้งทำปากจู๋ นาวินร้องลั่น
 "อ๊าก อย่า"
 นาวินผุดลุกขึ้นจะวิ่งหนี แต่จ่ากลิ้งดึงตัวไว้ก่อน นาวินสะบัดตัวออก จังหวะนั้นเองมีกะเทยร่างยักษ์คนหนึ่งผ่านมา นาวินคว้าตัวกะเทยคนนั้นมากำบัง กะเทยคนนั้นเสียหลักล้มทับจ่ากลิ้ง ชนิดหน้าแนบหน้า แทบจะเมาท์ทูเมาท์ จ่ากลิ้งร้องลั่น ตาเหลือก ในขณะที่นาวินคว้ามือเกวลินวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว เกวลินหนักใจว่าทำอย่างนี้เมื่อไหร่จะเอาชนะใจจ่ากลิ้งได้ นาวินบอกว่าไม่ต้องห่วง เขาต้องทำให้จ่ากลิ้งยอมรับเขาให้ได้
 ที่บ้านของมะนาว มะนาวกับชงโคกำลังสาละวนทำงานกันอยู่ จำปากับจ่าทับตรงรี่เข้ามาช่วยอย่างขยันขันแข็ง สาวๆ มองหนุ่มคนรักอย่างเอ็นดู มะนาวบอกกับจำปาว่าถ้าจ่าโตนดได้เห็นพวกหนุ่มๆ มาช่วยงานคงจะดี จำปาให้โทรศัพท์ตามจ่าโตนดมาดูเลย พูดไม่ทันขาดคำจ่าโตนดก็เดินหน้าดุเข้ามา จำปากับจ่าทับกระโจนหนีลงทางระเบียงอย่างรวดเร็ว แต่ถูกกับดักของจ่าโตนดทำให้ทั้งสองหล่นลงไปในถังขนาดใหญ่ สองหนุ่มร้องโวยวายลั่น จ่าโตนดหัวเราะลั่นเดินมาชะโงกหน้าดูสองหนุ่ม
 "คนอย่างฉันเจ็บแล้วจำโว้ย ฉันไม่ยอมโง่สองครั้งหรอก เฮ้ย พวกแกไปได้แล้ว อยากกินอะไรกินเต็มที่ มื้อนี้จ่าเลี้ยง"
 ลูกน้องของจ่าโตนดเดินเข้าร้านไปอย่างรวดเร็ว มะนาวกับชงโคยืนมองใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ จ่าโตนดชะโงกหน้าลงไปบอกสองหนุ่มอีก
 "ส่วนเรามาเล่นเกมปิดประตูตีแมวกันมั้ย"
 จ่าโตนดพูดแค่นั้น ปากกระสอบถูกรวบเข้าและมัดอย่างแน่นหนา ก่อนที่ถังจะถูกเหวี่ยงลง และจ่าโตนดใช้เท้าถีบให้ถังกลิ้งไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเวียนหัวของสองหนุ่ม
 จ่าโตนดจับสองหนุ่มเทออกมาจากกระสอบทีละคน สองหนุ่มเห็นพื้นโคลงเคลง เพราะเวียนหัว จำปาถามอ้อแอ้ว่าเขายังไม่ตายหรือ จ่าทับบอกว่าจ่าโตนดคงไม่ยอมให้ตายง่ายๆ
 จ่าโตนดมองอย่างหมั่นไส้ บอกว่าเขายังมีวิธีทรมานทั้งสองคนอีก ว่าแล้วก็สั่งให้มะนาวกับชงโคนำอาหารปรุงพิเศษมาให้สองหนุ่ม สองหนุ่มเห็นอาหารทั้งจานเต็มไปด้วยพริกแดงๆ จ่าโตนดบอกอีกว่าเขาใส่ยาถ่ายลงไปด้วยถ้าสองคนจริงใจกับสาวๆ ก็ต้องกินได้ สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วตัดสินใจกิน สาวๆ มองหนุ่มๆ อย่างเห็นใจ แต่พยายามทำใจเพราะอย่างน้อยสองจ่าก็ทำเพื่อพวกเธอ
 กรุณากับสายัณห์มาถึงบ้านแสงระวี ก็ได้รับการต้อนรับอย่างปวดเศียรเวียนเกล้า ก่อนที่แสงระวีจะเข้าเรื่องพูดธุระที่เธอเชิญกรุณามา โดยเธอแสร้งทำหน้าเศร้า บอกว่าเธออาจจะแต่งงานกับผู้การนาวินไม่ได้ เพราะเธอรู้สึกกับผู้การนาวินแค่พี่ชายกับน้องสาวเท่านั้น แล้วเธอก็มีคนรักอยู่แล้ว เป็นแค่พ่อค้าเรือเร่ธรรมดา ไม่มีความรู้ ไม่มีอนาคต
 "พ่อค้าเร่คนนั้นชื่ออะไรเหรอจ๊ะหนูระวี"
 "เขาชื่อเหมือนผู้การเลยค่ะ เขาชื่อว่านาวิน"
 กรุณาได้ฟังก็ตาโตดีใจ แสงระวียิ้มกริ่ม
 "คุณน้าช่วยพูดกับผู้การนาวินให้เข้าใจด้วยนะคะ สักวันผู้การอาจจะเจอผู้หญิงคนใหม่ที่มีความเพียบพร้อมกว่าระวีก็ได้"
 "คุณน้าก็หวังอย่างนั้นเหมือนกันจ้ะ แต่คุณน้าก็อยากให้หนูระวีลองทบทวนเรื่องของผู้การนาวินดูใหม่อีกทีนะลูก"
 "ค่ะ ระวีจะลองทบทวนดูใหม่ แต่มันคงยาก เพราะระวีรักนาวินพ่อค้าเร่คนนั้น"
 "น้าเข้าใจจ้ะ งั้นน้าขออวยพรให้หนูโชคดีนะลูก"
 กรุณกับสายัณห์ขึ้นรถออกไป วิสุทธิ์ สุดโก้และพายัพปรี่เข้ามาถามแสงระวีว่าแผนการสำเร็จหรือไม่
 "สำเร็จสิคะ คุณน้ากรุณาเชื่อซะสนิทเลย คราวนี้ผู้การนาวินตัวจริงก็จะได้รู้ซะทีว่าระวีรักเขาที่ตัวตนของเขาจริงๆ ไม่ใช่ตำแหน่ง คราวนี้ ก็ถึงทีพี่สุดโก้แล้วนะคะ ที่จะแยกยัยเกวลินออกจากผู้การ"
 กรุณานั่งกระสับกระส่าย เอาพัดพัดวีกระหน่ำ ปากก็บ่นว่าร้อน บอกว่าถ้าไม่ติดว่านาวินอยู่ที่นี่เธอคงไม่มา พลางบ่นว่านาวินไม่รู้ไปไหน วันๆ ไม่อยู่ติดบ้าน หอยตอบทันทีว่านาวินไปตลาดน้ำยามเย็น กรุณาตาลุกวาว
 "ดีล่ะฉันจะไปที่ตลาดน้ำยามเย็น ถ้าเห็นว่าผู้การไปกับแม่สาวชาวบ้านคนนั้นล่ะก็น่าดู"
 นาวินเดินควงแขนเกวลินที่ตลาดน้ำยามเย็น เสียงมือถือดังขึ้น นาวินกดรับ
 "ยายจ๋า มีอะไรจ๊ะ"
 "แม่เรากำลังจะไปตามที่ตลาดน้ำ แถมขู่ไว้ด้วยนะ ถ้าเจอหนูเกวลินน่ะน่าดู ผู้การรีบพาหนูเกหนีไปเร็วๆ นะลูก"
 นาวินเห็นกรุณากำลังเดินตรงมา นาวินบอกยายจันทร์หอมปากคอสั่น
 "คงจะไม่ทันแล้วยาย"
 "หมายความว่ายังไงผู้การ"
 "คุณแม่มาถึงนี่แล้วครับ"
 นาวินวางสายคว้ามือเกวลินวิ่งหนีแม่ แต่ก็เห็นจ่ากลิ้งตรงมาอีกทาง เกวลินหน้าแหย นาวินหันรีหันขวาง ก่อนจะจูงมือเกวลินหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว พ้นจากกรุณาและจ่ากลิ้งไปอย่างหวุดหวิด
จบตอนที่ 20