บาดาลใจ 21  
 รังสิตาเดินเข้าไปในโรงงานแพะ มองซ้ายมองขวาเพราะระแวงแพะ พนักงานที่เคาน์เตอร์ถามว่ามาพบใคร รังสิตาถามหาแพะ พนักงานบอกว่าแพะออกไปพบลูกค้าข้างนอก รังสิตาโล่งอก 
 "ขอโทษนะคะคุณ คือฉันเป็นเพื่อนของคุณปุริมานน้องสาวของคุณแพะน่ะค่ะ"
 "อ๋อ คุณเพิ้งเหรอคะ"พนักงานไม่รู้เรื่อง
 "ใช่ค่ะคุณเพิ้ง คือฉันกับคุณเพิ้งเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนแล้วไม่ได้เจอกันนาน ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณเพิ้งอยู่ที่นี่หรือเชียงใหม่ค่ะ"
 พนักงานตอบซื่อๆ "อ้อ อยู่ที่นี่ค่ะ แต่เห็นออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า คุณจะสั่งอะไรไว้ไหมคะ"
 "อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจะโทรหาเขาเองคืนนี้ ขอบคุณมากค่ะ"
 พนักงานเดินเข้าโรงงานไป รังสิตาท่าทางแน่ใจมากขึ้น
 "นึกว่าฉลาดแล้วใช่ไหมที่ทำอย่างนี้ แล้วค่อยดูแล้วกันว่าใครจะฉลาดกว่ากัน"
 สักการเดินอยู่กับแก้ว แก้วสีหน้าแปลกใจที่สักการพามาที่นี่ ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหน
 "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ"
 "ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมเห็นว่าวันนี้อากาศดีเหมาะกับการมาเดินคุยงานกันมากกว่านั่งโต๊ะในอาคารอุดอู้"
 แก้วท่าทางไม่เชื่อ "อากาศดีเหรอคะ โอ้โห ฉันว่าร้อนจะตาย ขืนอยู่นานๆสงสัยเหงื่อจะออกหมดตัว"
 "ความจริงแล้วก็มีอีกเหตุผลหนึ่งครับ" สักการมองแก้วอย่างจับพิรุธ "เพราะที่นี่คือที่ที่ผมเคยมากับคุณเพิ้งภรรยาของผม ผมก็เลยอยากมา"
 แก้วอึ้ง แล้วกลบเกลื่อนด้วยการแกล้งทำเป็นเศร้า
 "เราสองคนนี่เกือบจะหัวอกเดียวกันแล้วนะคะ คุณสูญเสียภรรยา ส่วนฉันก็เกือบจะสูญเสียคู่หมั้น พี่นนท์เขายังไม่ยอมคืนดีกับฉันเลยล่ะค่ะ ไม่แน่นะคะ เราอาจจะต้องถอนหมั้นกันเลยก็ได้"
 สักการตกใจ "ถึงขนาดนั้นเชียวเหรอครับ"
 แก้วหน้าเศร้า "ค่ะ เขายังไม่หายโกรธเรื่องคุณ"
 สักการหลงกล "งั้นให้ผมไปอธิบายให้คุณนนท์ฟังไหมครับว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกันมากไปกว่าเพื่อนร่วมงานกัน"
 "คุณต้อแน่ใจเหรอคะว่าเราสองคน ไม่ได้มีอะไรกันมากไปกว่านั้นจริงๆ" สักการอึ้งไป
 แก้วรุกต่อ "แต่ฉันยอมรับกับนนท์เขาไปแล้วล่ะค่ะว่าตั้งแต่ฉันพบคุณ ความรู้สึกของฉันที่มีกับเขาก็เปลี่ยนไป มันไม่เหมือนเดิม"
 แก้วหันมาจ้องสักการ "เพราะคุณค่ะ คุณสักการ"
 "คุณแก้ว" สักการมองแก้วอึ้งไปเลย
000000000000000000000
 นิตยาตกใจ เมื่อปุริมานมาบอกว่ารู้สึกได้ว่าสักการกำลังรู้สึกดีต่อแก้ว
 "แล้วเธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันยายเพิ้ง"
 "เธอเคยได้ยินประโยคที่ว่า "หลอกให้รักแล้วจากไป" ไหมยายนิต ฉันอยากให้คุณต้อรักแก้ว แล้ววันหนึ่งแก้วจะจากเขาไป เขาจะได้รู้สึกบ้างว่าการที่รักใครแล้วเขาไม่รักตอบ มันเป็นยังไง" ปุริมานหมายมาด
 "แล้วเธอจะทำยังไงต่อล่ะ"
 "ก็ทำยังไงก็ได้ให้เขารักแก้วให้ได้น่ะซิ"
 ปุริมานสีหน้ามุ่งมั่นมาก นิตยาหวั่นใจแทนเพื่อน
 หน้าห้องทำงานสักการ รังสิตาเดินเข้ามาจะเข้าไปหาสักการในห้องทำงาน แต่เลขารีบรั้งไว้ บอกว่าสักการกำลังประชุมอยู่กับหุ้นส่วน รังสิตาขมวดคิ้วทันทีถามว่าใช่ หุ้นส่วนที่ชื่อแก้วใช่ไหม เลขาพยักหน้ารับ รังสิตาสีหน้าไม่พอใจ เหลียวซ้ายแลขวา พอไม่เห็นใครก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งยื่นให้เลขา บอกให้เลขาคอยรายงานเธอทุกครั้งที่แก้วมาหาสักการ พร้อมส่งนามบัตรให้ เลขายังอึกอัก ไม่มั่นใจว่าจะดี แต่รังสิตาส่งเงินให้อีกจำนวนหนึ่ง เลขาเลยรับคำ รังสิตายิ้มพอใจ
 สักการกับแก้วคุยงานกันเสร็จพอดี รังสิตาก็เดินพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน
 "สวัสดีค่ะพี่ต้อ" รังสิตาเสียงหวาน แล้วแกล้งเป็นเพิ่งรู้ว่าแก้วอยู่ที่นี่ด้วย "อุ๊ย คุณแก้วสวัสดีค่ะ"
 แก้วชะงักไปทันที หน้าเซ็งที่เสียแผน สักการงงว่าทำไมรังสิตามาหาเขาได้ รังสิตาอ้างว่ามาทำงานแถวนี้ เลยแวะมาเยี่ยม แล้วเลยว่าจะซื้อของไปทำอะไรกินที่บ้านสักการ เลยเอ่ยปากชวนแก้วไปด้วย แก้วไม่อยากไป แต่รังสิตาก็คะยั้นคะยออย่างมีแผน แก้วจำใจยอมไปที่บ้านสักการด้วยพร้อมกันสามคน
 มาถึงที่บ้านสักการ รังสิตาก็ชวนแก้วเข้าครัว แต่แก้วแกล้งอิดออดแบบคุณหนูเข้าครัวไม่เป็น รังสิตาอึ้งไป แต่พยายามใจเย็นว่าไม่เป็นไร สักการขอตัวขึ้นไปเก็บแปลนงานบนห้องก่อน แก้วไม่รู้จะทำอะไร เลยทำเป็นเดินเตร็ดเตร่จนเข้ามาในครัว
 พอเห็นรังสิตากำลังแกะอาหารอยู่ก็เข้าไปหา อ้างว่าเปลี่ยนใจแล้ว มีอะไรให้ช่วยทำไหม รังสิตาบอกว่าแกะอาหารใส่จานเสร็จหมดแล้วค่ะ ให้แก้วยกไปวางที่โต๊ะข้างนอกเลยแล้วกัน แก้วเดินถือจานอาหารส่วนหนึ่งจะเดินออกไป รังสิตาคิดอะไรออก   ทำเป็นแกล้งเรียกชื่อปุริมาน
 "น้องเพิ้งคะ"
 แก้วชะงักไป แต่แล้วก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทำทีเป็นตะโกนเรียกเพิ่มให้มาช่วยยกอาหาร แล้วเดินออกไปเลย รังสิตาท่าทางเจ็บใจ ค่อยๆยกจานอาหารที่เหลือตามแก้วออกไป
 รังสิตาเดินยกอาหารมาวางบนโต๊ะ แล้วรังสิตาก็หันไปเห็นรูปแต่งงานของปุริมานกับสักการ รังสิตาเดินไปหยิบมาดู แล้วคิดอะไรได้จึงแอบหยิบรูปแต่งงานเดินกลับเข้าไปในครัว
 รังสิตาเดินเข้ามา แก้วทำเป็นหันไปทัก
 "อ้าว ยกอาหารออกไปหมดแล้วเหรอคะเนี่ย ฉันอุตส่าห์ออกไปตามนายเพิ่ม   แต่ก็ไม่อยู่ สงสัยจะไม่กลับจากไปซื้อน้ำหวาน"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยกจานอาหารออกไปหมดแล้ว เอ้อ คุณแก้วคะ" รังสิตายื่นรูปแต่งงานให้แก้วดู "เคยเห็นรูปน้องเพิ้งแล้วหรือยังคะ"
 แก้วรับรูปแต่งงานจากรังสิตามาดู แต่สีหน้าเรียบเฉย รังสิตาพยายามยั่วยุต่อ
 "ความจริงน้องเพิ้งนี่เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมากเลยนะคะ เพราะน้องเพิ้งเป็นภรรยาที่พี่ต้อไม่ได้รักค่ะ เพราะพี่ต้อยังคงรักแต่พี่เอื้อยอยู่ตลอดเวลา"
 แก้วนิ่งไปสักครู่ แล้วหันไปถามรังสิตาอย่างรู้ทัน "นี่ถ้าเตาแก๊สเปิดอยู่ คุณอ้อมคงนึกอยากให้รูปหล่นจากมือฉัน แล้วไหม้ไฟใช่ไหมคะ"
 "ตายจริง ทำไมคุณแก้วถึงพูดแบบนั้นละคะ"
 "คุณอ้อมก็น่าจะรู้ใจตัวเองดีนี่คะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ จะให้ทำอย่างนั้นก็ได้ เราจะได้รู้กันว่าคุณต้อรักภรรยาคนนี้ไหม"
 พูดจบแก้วก็เดินไปจุดไฟที่เตาแก๊สทันที รังสิตาหน้างง ไม่รู้ว่าแก้วจะทำอะไร แล้วก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นแก้วเอารูปแต่งงานไปเผาไฟ รังสิตามองเหวอไปเลย แล้วนึกได้ทำเป็นร้องกรี๊ดเพื่อให้สักการได้ยิน
 "คุณแก้วทำแบบนั้นทำไมคะ หยุดนะคะ หยุด" 
 สักการได้ยินเสียงร้องรีบวิ่งเข้ามา ถามว่าเกิดอะไรขึ้น รังสิตาชี้ไปที่แก้ว สักการหันไปเห็นแก้วกำลังเอารูปแต่งงานเผาไฟอยู่ จึงมองหน้าแก้วสีหน้าสงสัยปนไม่พอใจแล้วเข้าไปกระชากรูปจากมือแก้วแล้วเดินพรวดออกไป รังสิตารีบตามไป แก้วมองตามยิ้มๆแล้วค่อยๆเดินตามไป
 สักการกำลังพยายามดับไฟที่รูปอยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วรังสิตากับแก้วก็เดินตามมา  รังสิตาแกล้งพูดยุให้สักการโกรธ
 "คุณแก้วเป็นบ้าไปแล้วค่ะพี่ต้อ อยู่ดีๆก็เอารูปแต่งงานของน้องเพิ้งกับพี่ต้อมาเผา"
 สักการหันขวับไปทางแก้วด้วยความโกรธ สีหน้าเต็มไปด้วยคำถามว่าทำแบบนั้นไปทำไม แต่แก้วมองตอบสักการอย่างท้าทาย
 "คุณโกรธฉันจนพูดไม่ออกเลยเหรอคะคุณต้อ แต่คุณเคยคิดสงสัยบ้างไหมคะว่ารูปแต่งงานของคุณกับภรรยา จู่ๆจะเข้าไปอยู่ในห้องครัวได้ยังไง"
 สักการฉุกคิด แก้วมองยิ้มๆเพราะรู้แล้วว่าสักการกำลังคิดถึงเรื่องปุริมาน
 "ช่างมันเถอะครับ รูปมันจะไปอยู่ในครัวได้ยังไง ผมไม่สนใจ เพราะยังไงๆเรื่องมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว ก็ไม่เป็นไร"
 รังสิตาโวย "ไม่เป็นไรอย่างนั้นเหรอคะพี่ต้อ"
 "ก็มันเป็นอุบัติเหตุไม่ใช่เหรออ้อม"
 รังสิตาอึกอักขึ้นมาทันที สักการตัดบท
 "เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว ทานข้าวกันดีกว่า ผมหิวแล้ว เชิญครับ"
 สักการเดินไปที่โต๊ะอาหารเลย แก้วและรังสิตามองตามสักการไปอย่างงงๆ  
 ปุริมานเล่าเรื่องที่บ้านสักการให้แพะกับอาฬวีฟังจบพอดี แพะก็ท่าทางไม่สบายใจ บอกว่าปุริมานใช้อารมณ์มากเกินไปหน่อย แต่อาฬวีเถียงแทน
 "ใครบอกยะ สะใจจะตาย คนอย่างยายอ้อมตัวแสบต้องเจอแบบนี้ พี่อยากเห็นหน้ายายนั่นตอนน้องเพิ้งเผารูปจังเลยค่ะ ว่าแต่พี่ต้อเขาไม่ว่าอะไรจริงๆเหรอคะที่แก้วเผารูปไปแบบนั้นน่ะ"
 ปุริมานหน้าสลดลงทันที "เขาไม่ว่าจริงๆ ค่ะ เพิ้งว่า เขาคงไม่สนใจ ไม่แคร์เพิ้งหรอกค่ะ ไม่งั้นเขาคงโกรธเหมือนตอนที่รูปคุณเอื้อยตกลงไปในเตาไฟแล้ว เพิ้งขอตัวก่อนนะคะ" ปุริมานเดินไปเลย
 อาฬวีกับแพะมองตามปุริมานไปอย่างไม่สบายใจ
 ด้านสักการกำลังนั่งดูรูปแต่งงานที่ถูกไฟไหม้อยู่อย่างเศร้าๆ พูดพึมพำกับรูป
 "ไม่เป็นไร สักวันเราคงได้ถ่ายรูปด้วยกันอีก"
 สักการมองรูปนิ่งสีหน้าไม่บ่งบอกอะไรชัดเจน  
00000000000000000000000
 รังสิตานั่งอยู่กับสักการในร้านอาหาร สักการท่าทางเซ็งๆ ถามว่ารังสิตามีอะไรก็รีบพูดมา เพราะเขาไม่ค่อยว่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว รังสิตาน้อยใจ
 "ก็อ้อมคิดว่าพี่ต้อคงจะเหงา ก็เลยชวนมาทานข้าวเช้าด้วยกันน่ะค่ะ"
 "พี่ไม่เหงาหรอก มีงานทำเยอะแยะไปหมด อ้อมก็รู้ พี่กำลังจะทำรีสอร์ทแห่งใหม่อยู่"
 รังสิตาแกล้งทำเศร้า "งั้นอ้อมคงคิดผิดไปเอง ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้พี่ต้อเสียเวลา"
 "เอาเถอะ ไหนๆก็มาแล้วได้กินข้าวเช้านอกบ้านสักวันก็ดีเหมือนกัน"
 รังสิตาเลียบเคียงถาม "พี่ต้อคะ พี่ต้อยังคิดถึงพี่เอื้อยอยู่ไหมคะ"
 สักการอึ้ง นิ่งคิดแล้วกำลังจะตอบ แต่แล้วก็หันไปเห็นนนท์เดินเข้ามากับแม่เสียก่อน รังสิตาเห็นก็สงสัย ถามว่าใคร สักการบอกว่าคู่หมั้นของแก้ว แล้วสักการก็ขอตัวไปคุยกับนนท์ก่อน รังสิตาขมวดคิ้วสงสัย
 สักการเดินเข้ามาหานนท์ นนท์ตกใจมากที่เห็นสักการ สักการไหว้แม่นนท์ นนท์เลยต้องแนะนำให้สักการรู้จักกับแม่ แล้วสักการก็เริ่มต้นบอกว่าอยากจะคุยเรื่องคู่หมั้นของนนท์หน่อย แม่นนท์ได้ยินเข้าก็ตกใจมาก โวยวายว่านนท์มีคู่หมั้น ทำไมถึงไม่รู้ นนท์เห็นท่าไม่ดี เลยขอตัวสักการไปคุยอีกทาง
 นนท์ดึงสักการออกมาคุยกันให้ห่างจากแม่ พูดไปก็เหลียวมองแม่ไป เพราะกลัวว่าแม่จะตามมาฟัง
 "คุณต้อมีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ"
 สักการมองท่าทางลุกลี้ลุกลนของนนท์ก็สงสัย แต่สะกดใจพูดเสียงขรึมๆ
 "ผมอยากให้คุณคิดทบทวนเรื่องคุณแก้วให้ดีๆก่อนที่จะเข้าใจอะไรผิดกันไปใหญ่น่ะครับ และผมอยากจะยืนยันว่าระหว่างผมกับคุณแก้ว เราไม่ได้มีอะไรต่อกันมากไปกว่าคนที่ต้องทำธุรกิจด้วยกันเท่านั้น"
 นนท์หรี่ตามองสักการอย่างจับสังเกต "คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณคิดกับแก้วแค่นั้นจริงๆ"
 สักการนิ่งไปสักครู่ "ถึงคุณแก้วจะหน้าตาเหมือนภรรยาของผมมาก แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ"
 "เพราะเธอเป็นคู่หมั้นผม"
 สักการนิ่งเงียบไปเหมือนยอมรับ นนท์เลยแกล้งถามลองเชิง
 "แล้วถ้าเราไม่ได้เป็นคู่หมั้นกันละครับ ถ้าแก้วเป็นอิสระ คุณยังจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเธออีกไหม" สักการอึ้งไปทันที
 นนท์ไปเล่าเรื่องที่เจอสักการให้ทุกคนฟังอย่างตื่นเต้น 
 "ดีนะครับที่ผมเอาตัวรอดมาได้ แต่ก็เกือบหลุด เกือบถูกคุณต้อจับผิดได้เหมือนกันละ แล้ววันนั้นพอกลับบ้านไป คุณหญิงแม่ของผมซักใหญ่เลยว่าผมไปแอบหมั้นกับใครที่ไหนมา ทำไมคุณหญิงแม่ไม่รู้เรื่อง กว่าผมจะพูดให้คุณหญิงแม่เชื่อว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็เกือบจะเป็นเรื่องใหญ่ ตู้ ผมว่าผมคงต้องขอเลิกแผน การนี้แล้วล่ะ"
 อาฬวีอึ้งไป ปุริมานสีหน้าไม่ดี ยกมือไหว้นนท์
 "เพิ้งต้องขอโทษพี่นนท์ด้วยนะคะที่ทำให้พี่นนท์ต้องมาลำบากด้วยแบบนี้"  
 "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะน้องเพิ้ง พี่ซะอีกที่ต้องขอโทษน้องเพิ้งเหมือนกันที่ทำงานให้ไม่ทันจะสำเร็จเลย แต่ต้องมาขอยกเลิกกลางคันอย่างงี้ ผมต้องขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ"
 อาฬวีอย่างตัดใจได้ "เอ้า ไม่เป็นไรหรอกนนท์ ยังไงนายก็ช่วยเรามาเยอะแล้ว" อาฬวีกอดคอนนท์ "ต้องขอบใจจริงๆนะนนท์"
 แพะมองอาฬวีกอดคอนนท์แล้วหึง อาฬวีไม่รู้ตัว แต่ปุริมานแอบสังเกตท่าทางแพะแล้วสงสัย แพะหันมาเห็นสายตาของปุริมานก็อึ้งไปแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
 "แล้วนี่เพิ้งจะทำยังไงต่อไป"
 ปุริมานทำหน้าหนักใจ ยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อดี อาฬวีเลยเสนอความเห็น
 "พี่ว่า เราต้องทำให้คุณต้อรู้ว่าแก้วกับนนท์จบกันไปแล้ว"
 "แล้วพี่ตู้จะทำยังไงเหรอคะ "
 อาฬวีไม่ตอบ แต่มองปุริมานแล้วยิ้ม  
 อาฬวีมาบอกกับสักการว่าแก้วถูกนนท์ขอถอนหมั้น สักการตกใจมาก ถามว่าเพราะเหตุอะไร อาฬวีว่าเธอก็ไม่รู้ แต่เห็นลุงวิชัยเล่าให้ดำรงฟังว่าแก้วท่าทางเศร้ามากสักการนิ่งไป อาฬวีมองแล้วแอบอมยิ้มพอใจ
 แก้วนั่งหน้าเศร้าอยู่ สักการเดินเข้ามาหาท่าทางร้อนใจมาก
 "ผมเสียใจด้วยนะครับคุณแก้วที่คุณถอนหมั้นกับคุณนนท์"
 ปุริมานพยักหน้ารับเศร้าๆ "คุณพ่ออยากให้ฉันกับคุณนนท์แต่งงานกันมาก ฉันเลยทำให้คุณพ่อผิดหวัง"
 "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ผมก็พูดอธิบายเรื่องของเราให้คุณนนท์ฟังแล้วนี่ครับทำไมถึงยัง ..."
 "คุณต้อพยายามจะพูดยังไงมันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ เพราะนนท์เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าฉันกับคุณต้อ เอ้อ มีอะไรกัน"
 "อะไรนะครับ งั้นผมจะต้องไปพูดกับเขาใหม่"
 "อย่าเลยค่ะ มาถึงตอนนี้แล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะค่ะ"
 "ผมเสียใจจริงๆนะครับ"
 แก้วพยักหน้ารับอย่างเศร้าๆ สักการเห็นแก้วเป็นอย่างนี้ก็เสียใจ อยากทำให้แก้วหายเศร้าเลยคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา เลยชวนแก้วไปงานวันเกิดของเขาที่บ้านพรุ่งนี้ แก้วงง แต่ก็รับคำ เพราะปุริมานรู้ว่าวันพรุ่งนี้ไม่ใช่วันเกิดของสักการ
 อาฬวีท่าทางตกใจที่ได้รู้จากปุริมานว่าสักการจะจัดงานวันเกิด ทั้งที่วันพรุ่งนี้ไม่ใช่วันเกิดของสักการ อาฬวีฉุกใจว่าสักการคงต้องการทำให้แก้วหายเศร้าแน่ๆ แพะว่าถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าต้อแคร์แก้วมาก ปุริมานเศร้า เมื่อคิดว่าสักการคงชอบ แก้ว สาวชาวกรุงนิสัยไม่ดีคนนี้มากกว่า เพิ้งเด็กบ้านนอกคนนั้นเสียแล้ว ปุริมานยิ้มขึ้นมา อาฬวีกับแพะมองปุริมานอย่างแปลกใจ ว่ายิ้มทำไม
 "เพราะแผนต่อไปเพิ้งจะได้ทำให้เขารักแก้ว และเมื่อเขารักแก้วแล้ว เพิ้งก็จะความจริงเขาว่าแก้วเป็นใคร และในงานนี้ แก้วก็จะเริ่มต้นขอคบคุณต้อเป็นแฟน เพิ้งอยากจะดูซิว่าคุณต้อเขาจะตอบยังไง ถ้าเขาตกลง ก็หมายความว่าเขารักคนที่หน้าตาเหมือนเพิ้ง แต่ไม่ได้รักเพิ้งจริงๆ"
 อาฬวีกับแพะอึ้งไปทันที   
00000000000000000000000000
 วรมิตรกับรังสิตานั่งทำงานอยู่ แล้วสักพักโทรศัพท์มือถือของวรมิตรก็ดังขึ้น วรมิตรรีบรับสาย
 "ว่าไงยายนิต คุณต้อชวนไปงานวันเกิดพรุ่งนี้เหรอ"
 รังสิตาได้ยินชื่อสักการดังนั้นก็หูผึ่งแอบฟัง
 "ได้ๆ งั้นเย็นนี้พี่จะแวะซื้อของขวัญที่ห้างก็แล้วกันนะ"
 พอวรมิตรวางสายโทรศัพท์ รังสิตาที่แอบฟังอยู่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่สนใจทำงานต่อ วรมิตรทำงานต่อ รังสิตาครุ่นคิดอะไรอยู่
 รังสิตาออกมาโทรหาสักการ แต่สักการอ้างว่าทำงานยุ่ง แล้วตัดสายทิ้ง ทำให้รังสิตาหงุดหงิดมาก เลยเดินกลับเข้ามาในห้อง ก็แกล้งทำเป็นอารมณ์เสีย วรมิตรถามว่ามีอะไร รังสิตาบอกว่าเมื่อกี้สักการโทรมาชวนไปงานวันเกิด แต่ยังพูดกันไม่ทันรู้เรื่องว่าจัดที่ไหนสายก็หลุดไป โทรกลับไปก็ไม่ติด สงสัยสัญญาณจะล่ม วรมิตรพาซื่อ เลยบอกรายละเอียดงานวันเกิดสักการซะหมดว่าจัดที่บ้านวันพรุ่งนี้ รังสิตาอมยิ้มที่หลอกถามวรมิตรได้สำเร็จ
 บรรยากาศในงานวันเกิดสักการ ซึ่งเป็นงานเล็กๆง่ายๆมีแค่โต๊ะวาอาหารตั้งกลางสนาม เห็นแพะ อาฬวี วรมิตรและนิตยามาร่วมงานแล้วนั่งอยู่ที่โต๊ะ แก้วเดินเข้ามายื่นของขวัญให้สักการ สักการพาแก้วเดินไปร่วมวง แพะ วรมิตรและนิตยาเห็นแก้วก็ทำเป็นตกใจ เรียกแก้วว่าปุริมาน แต่แก้วก็รับมุขเหมือนกัน ว่าเธอคือแก้ว แพะกับนิตยาแกล้งทำหน้าเศร้า อาฬวีแนะนำเนียนๆว่าแก้วคือหุ้นส่วน ไม่ใช่ปุริมานอย่างที่เข้าใจกัน ทุกคนหน้าเศร้า สักการรีบเปลี่ยนเรื่อง จัดแจงหาเครื่องดื่มให้แก้ว
 มุมเครื่องดื่ม สักการยื่นเครื่องดื่มให้แก้ว 
 "ตอนแรกผมนึกว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก"
 "ไม่มาได้ยังไงคะ วันเกิดของคนสำคัญทั้งที"
 สักการอึ้งไป แก้วหัวเราะ
 "ฉันหมายถึงหุ้นส่วนคนสำคัญน่ะค่ะ"
 สักการยิ้มกลบเกลื่อน "ผมดีใจนะครับที่คุณมา คุณจะได้ลืมเรื่องเครียดๆ แล้วก็มีความสุขสักที"
 "ถ้าคุณอยากให้ฉันมีความสุขจริง ตอบคำถามฉันข้อหนึ่งได้ไหมคะ"
 "อะไรเหรอครับ"
 "ตอนนี้ฉันกับนนท์เราก็ถอนหมั้นกันแล้ว ฉันอยากจะถามคุณว่าคุณกับฉัน"
 แล้วทันใดนั้นรังสิตาก็เข้ามาขัดจังหวะพอดี  
 "สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่ต้อ"
 ทุกคนที่ลุ้นๆอยู่ท่าทางเซ็ง  รังสิตาแกล้งเพิ่งเห็น
 "อ้าว คุณแก้วมาด้วยเหรอคะเนี่ย"
 แก้วจ้องตารังสิตาตอบไม่หวั่นไหว "งานวันเกิดของคุณต้อทั้งที แก้วจะไม่มาได้ยังไงละคะ"
 รังสิตาเข้าไปกอดแขนสักการ "นี่ค่ะพี่ต้อ ของขวัญของอ้อม"
 สักการมองแก้วสีหน้าเกรงใจแล้วก็รีบแกะมือรังสิตาออก แก้วทำไม่สนใจเดินไปหาทุกคนที่โต๊ะ รังสิตายิ้มสะใจ สักการจะตามไปรังสิตารีบรั้งเอาไว้
 "พี่ต้อคะ อ้อมยังไม่ได้เครื่องดื่มเลยนะคะ"
 สักการจำใจอยู่ดูแลรังสิตา  รังสิตาแอบสะใจ
จบตอน 21

บาดาลใจ 22 
 แก้วเดินมานั่ง อาฬวีแอบกระซิบถามแก้ว ว่าตกลงได้พูดขอสักการเป็นแฟนได้หรือยัง แก้วส่ายหน้า อาฬวีเจ็บใจ คิดว่าเพราะรังสิตาที่เป็นมารขวางทางรักของคนอื่นแท้ๆ นิตยาไม่อยากให้แก้วเครียด เลยชวนไปหาอะไรกิน แก้วลุกขึ้นจะเดินไป
 รังสิตาถือแก้วไวน์เดินเข้ามาพอดี รังสิตาเลยแกล้งชนแก้วเข้าอย่างจังจนไวน์หกใส่เสื้อแก้วเปื้อนไปหมดเลย รังสิตาแกล้งอุทานขอโทษ จะเช็ดเสื้อผ้าให้ แก้วมองรังสิตาโกรธๆ เพราะรู้ว่ารังสิตาตั้งใจ สักการหันมาเห็นก็รีบเดินเข้ามา ถามแก้วว่าเป็นอะไรหรือเปล่า รังสิตารีบพูด
 "คืออ้อมเดินซุ่มซ่ามเองค่ะ ดูซิคะเสื้อคุณแก้วเปื้อนหมดเลย เปื้อนไวน์แบบนี้ซักไม่ออกด้วยซิ อ้อมขอโทษจริงๆ นะคะ"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" แก้วก้มลงมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนอย่างเซ็งๆ "งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ"
 รังสิตาแอบอมยิ้มพอใจที่แก้วต้องขอตัวกลับบ้านแต่ก็ต้องอึ้งไปเมื่อได้ยินสักการพูดว่า
 "ไม่ต้องหรอกครับ เปลี่ยนใส่เสื้อของคุณเพิ้งไปก่อนก็ได้ครับ เพราะคุณแก้วกับคุณเพิ้งตัวเท่ากันเลย"
 สักการลากแขนแก้วที่อึ้งอยู่เข้าไปในบ้านทันที รังสิตาจะตามไป แต่อาฬวีที่อยู่ใกล้ๆรีบเข้าไปดึงแขนรังสิตาเอาไว้
 "จะไปไหนละคะคุณอ้อม มาสนุกด้วยกันทางนี้ดีกว่า"
 รังสิตามองตามสักการกับแก้วไปอย่างแค้นใจ อาฬวียิ้มสะใจ
 สักการเปิดประตูพาแก้วเดินเข้ามาในห้อง เปิดประตูตู้เสื้อผ้าค้นหาเสื้อให้แก้วอยู่ แก้วมองไปรอบๆห้อง หันไปเห็นช่อดอกแก้ววางอยู่บนหมอนของปุริมาน แก้วอึ้งเดินเข้าไปดูใกล้ๆ สักการหันมาเห็นจึงเดินเข้าไปหา
 "ภรรยาของผมเขารักดอกแก้วมากน่ะครับ ผมเสียใจที่ทำต้นแก้วของเขาตาย   พอต้นใหม่ออกดอก ผมก็เลยเอามาวางให้เขา เพราะหวังว่าเขาคงจะให้อภัยผม"
 แก้วอึ้งไป เริ่มน้ำตาคลอ "คุณทำเหมือนกับแคร์เขาเลยนะคะ"
 "แน่นอนครับ ผมแคร์เขา แคร์มาก ความจริงผมรักเขาเลยล่ะ แต่ตอนนั้นผมไม่ทันรู้ตัว ตอนนี้ผมตาสว่างแล้ว แต่มันคงสายเกินไป" สักการหน้าเศร้า
 แก้วตะลึงถอยหลัง จะร้องไห้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ   
 "ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"
 สักการรีบจับแขนแก้วเอาไว้ "ทำไมต้องกลับ ผมพูดอะไรผิด"
 แก้วไม่ตอบแต่พยายามสะบัดมือจากสักการจนหลุด แล้ววิ่งหนีไป สักการวิ่งตาม แก้ววิ่งออกจากบ้านผ่านทุกคนไป สักการวิ่งตามออกมา รังสิตาที่เห็นเหตุการณ์รีบสะบัดมือจากอาฬวี แล้ววิ่งไปดักหน้าสักการไม่ให้ตามแก้วไป
 "มีอะไรกันเหรอคะพี่ต้อ"
 สักการหยุดหันไปมองทุกคนที่มองมาท่าทางสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น สักการไม่พูดอะไรแล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปเงียบๆ รังสิตาจะตามสักการไป แต่อาฬวีรีบเดินมาดักหน้ารังสิตาทันที
 "คุณน่าจะกลับบ้านได้แล้วนะคะคุณอ้อม งานเลี้ยงเลิกแล้วค่ะ"
 รังสิตาชะงักหยุดเดินตามสักการไปอย่างขัดใจ แล้วเดินสะบัดหน้าออกจากบ้านสักการไป ทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ
 สักการกลับมานั่งบนเตียงแล้วก็หยิบช่อดอกแก้วขึ้นมาดู ครุ่นคิด
 "ดอกแก้ว ... คุณแก้ว ! จริงซิ ทำไมเราไม่ทันคิดเรื่องนี้นะ"
 สักการสีหน้าครุ่นคิด ค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าแก้วกับปุริมานคือคนเดียวกัน
0000000000000000000
 รถแพะแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านชุลี แพะลงจากรถมาส่งอาฬวีด้วย อาฬวีท่าทางคุร่นคิดอะไรอยู่ แพะเห็นหน้าตาอาฬวีครุ่นคิดอะไรอยู่ เลยประชดเพราะคิดว่าอาฬวีคงคิดถึงนนท์อยู่
 "คิดถึงใครอยู่น่ะซิ"
 "ใช่" อาฬวีพยักหน้า ไม่ทันได้คิดอะไร นอกจากเรื่องปุริมานกับสักการ ไม่ทันสังเกตหน้าแพะที่จ๋อยสนิท
 "ฉันกำลังคิดถึงเรื่องของพี่ต้อกับน้องเพิ้งอยู่ อยากรู้จังว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น   พี่ต้อก็เก็บตัวเงียบไม่ลงมาในงานอีกเลย อืม คืนนี้คุณไปสืบทางน้องเพิ้งมาให้ทีว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น แล้วโทรมารายงานด้วย"
 แพะพยักหน้า "แต่ไม่แน่นะ ถ้าดึกมากแล้วผมก็จะไม่โทร ไม่อยากยุ่งกับเรื่องของใครแล้ว คนเราจะเดาใจคนอื่นลำบาก" แพะน้อยใจแล้วเดินขึ้นรถขับออกไปเลย
 อาฬวีมองตามงงๆ "เป็นอะไรของเขา พูดอะไรงงๆ"
 อาฬวีมองตามแพะงงๆ แล้วก็เดินกลับเข้าบ้านไป
00000000000000000000
 อาฬวีพยายามถามสักการว่ามีเรื่องอะไรกับแก้ว แต่สักการก็ไม่ยอมบอก อาฬวีไม่สบายใจ เลยโทรศัพท์หาแพะ หวังจะปรึกษา แต่แพะไม่อยู่ในอารมณ์จะคุยกับอาฬวีเพราะยังน้อยใจอยู่ เลยอ้างว่ากำลังทำงาน ยุ่งอยู่ แล้วตัดสายไปเลย ทำเอาอาฬวีงง เพราะแพะไม่เคยทำกับเธออย่างนี้มาก่อน
 วรมิตรดื่มกาแฟอยู่ รังสิตาเดินเข้ามาพอวรมิตรเห็นรังสิตาก็จะเดินหนีแต่รังสิตารีบคว้าแขนวรมิตรไว้ รังสิตาเสียงน้อยใจ
 "หมู่นี้ดูท่าทางมิตรจะรังเกียจอ้อมจังเลยนะ"
 "เปล่า แต่ผมไม่อยากมีเรื่อง"
 "อ้อมก็ไม่ได้อยากหาเรื่องอะไรใครนะคะ แต่อ้อมแค่สงสัยว่า คุณแก้วกับน้องเพิ้งหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ แต่ทำไมถึงไม่มีใครสงสัยอะไรเลย"
 "มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้นี่อ้อม"
 "แต่อ้อมว่ามันน่าสงสัย ยังไงอ้อมก็จะสืบความจริงให้รู้ให้ได้ มิตรคอยดูซิ"
 วรมิตรทำเป็นไม่สนใจ "ก็ตามใจอ้อมซิ อ้อมจะทำอะไร ผมคงห้ามอ้อมไม่ได้อยู่แล้วนี่"
 รังสิตามองตามโมโห แล้วสีหน้าเหมือนคิดอะไรได้  
 พอคล้อยหลังรังสิตา วรมิตรก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทรศัพท์นัดปุริมานออกมาคุย โดยไม่รู้ว่ารังสิตาสะกดรอยตามอยู่ เมื่อวรมิตรกับปุริมานได้เจอกัน วรมิตรก็เตือนปุริมาน ว่าตอนนี้ให้ระวังรังสิตาให้มาก เพราะรังสิตากำลังจับผิดอยู่ ปุริมานถอนหายใจที่รังสิตาไม่เลิกรา ก่อนจะเอ่ยปากขอบคุณวรมิตร
 วรมิตรยิ้มมองปุริมานแววตารักใคร่ แต่ปุริมานไม่เห็น ขณะที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร รังสิตากำลังใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายคลิปวีดีโอภาพวรมิตรอยู่กับปุริมานอยู่ รังสิตาถ่ายเสร็จแล้วก็ยิ้มพอใจ
 สักการกำลังนั่งทำงานอยู่ แล้วรังสิตาที่ท่าทางร้อนใจก็เปิดประตูพุ่งพรวดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ สักการหันไปเห็นว่าเป็นรังสิตาก็โมโห
 "มีอะไรอีก ไม่มีงานทำรึยังไงอ้อม"
 "มีค่ะ แต่อ้อมมีเรื่องสำคัญกว่าที่จะต้องมาบอกพี่ต้อ พี่ต้อดูนี่ก่อนเถอะค่ะ   แล้วค่อยพูดอะไร"
 รังสิตายื่นมือถือให้สักการดูทันที สักการรับมาอย่างรำคาญๆ
 "นี่เป็นหลักฐานที่จะทำให้พี่ต้อรู้ว่าคุณแก้วกับน้องเพิ้งก็คือคนคนเดียวกัน"
 สักการสีหน้าสนใจขึ้นมาทันที รีบเอามือถือมาเปิดดู  
0000000000000000000000000
 แพะเดินเข้าบ้านมาเจออาฬวีนั่งหน้าบึ้งรออยู่ แพะอึ้งแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเฉยชา ถามว่าอาฬวีมีธุระอะไร ถึงอุตส่าห์ลำบากมาหาเขาถึงที่นี่ อาฬวีถามเสียงห้วน ว่าแพะเป็นอะไร พูดจาแปลกๆตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ถ้าไม่พอใจอะไรเธอก็เคลียร์มา
 "ผมพูดจาแปลกตรงไหนมิทราบครับคุณตู้ ผมก็พูดของผมแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว   ถ้าคุณชอบคนพูดเพราะก็ไปพูดกับคนอื่นซิ ไม่ต้องมาพูดกับผม" แพะเดินหนีไปเลย
 อาฬวีโกรธ ด่าตามหลัง "อีตาบ้า เป็นอะไรไปเนี่ย คนบ้า"
 อาฬวีมองตามแพะไปอย่างไม่สบายใจ
 สักการยังดูคลิปวีดีโออยู่แต่สีหน้านิ่งไม่บ่งบอกอะไร ในขณะที่รังสิตาทำหน้ามีชัยชนะ
 "เป็นยังไงคะพี่ต้อ คราวนี้รู้ชัดแล้วใช่ไหมคะว่าน้องเพิ้งปลอมตัวมาแก้ว และการที่น้องเพิ้งทำแบบนี้กับพี่ต้อ ต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ๆเลยค่ะ"
 สักการตอบหน้าตาเฉย "ทำไมอ้อมถึงคิดอย่างนั้นละ มีอะไรบอกเหรอว่าคนในคลิปนี่คือคุณเพิ้ง"
 สักการถาม เพราะในมือถือมีภาพแก้วกับวรมิตรนั่งคุยกันเท่านั้น แต่ไม่มีเสียงเพราะอยู่ไกลมาก 
 "สิ่งที่พี่เห็นในคลิปนี้ก็คือคุณแก้ว แล้วพี่ก็ไม่ได้ยินเสียงสักนิดว่าเขาเรียกกันว่าอะไร"
 "ก็มันถ่ายไกลๆนี่คะพี่ต้อ จะไปได้ยินเสียงอะไรล่ะ แต่ที่เขานัดกับมิตรอย่างนี้ก็น่าจะบอกได้แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าผู้หญิงคนนี้คือน้องเพิ้ง"
 สักการส่ายหน้า "คุณมิตรเขาก็รู้จักคุณแก้วเหมือนกันนะอ้อม เขาเจอกันตอนวันเกิดพี่ไง แล้วถ้าเขาสองคนจะบังเอิญมาเจอกัน แล้วก็ทักทายกันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่ เห็นแค่นี้แล้วอ้อมจะไปเหมาว่าเขาคือคุณเพิ้งได้ยังไง พี่ว่าอ้อมเลิกคิดเรื่องไร้สาระอะไรนี่ให้เป็นตุเป็นตะเลย"
 "แต่ ..."
 สักการเอามือถือคืนให้รังสิตาแล้วตัดบทเลย "อ้อมกลับไปได้แล้วละ พี่จะทำงาน"
 สักการก้มทำงานต่อท่าทางไม่สนใจรังสิตาอีก รังสิตาเจ็บใจที่ถูกสักการไล่ จำใจเดินออกไป พอเห็นว่ารังสิตาไปแล้วก็หยุดทำงาน แล้วเงยหน้าขึ้นมาท่าทางครุ่นคิดลึกซึ้ง
 วรมิตรนั่งพักผ่อนอยู่ แล้วรังสิตาก็บุกเข้าบ้านวรมิตรมาโดยพละการ วรมิตรเห็นรังสิตามาก็แปลกใจ
 "มีอะไรเหรออ้อม"
 รังสิตาต่อว่าวรมิตรทันที "มิตรร่วมมือกับน้องเพิ้งหลอกพวกเราใช่ไหม"
 "อ้อมพูดอะไร ผมงงไปหมดแล้ว ผมจะร่วมมือกับน้องเพิ้งได้ยังไง ในเมื่อน้องเพิ้งตายไปแล้ว"
 "ไม่ต้องโกหกหรอก อ้อมรู้นะว่าคุณแก้วกับน้องเพิ้งคือคนคนเดียวกัน นี่ไงล่ะหลักฐาน" รังสิตาเปิดคลิปในมือถือให้วรมิตรดู
 วรมิตรมองคลิปในมือถือแล้วท่าทางโกรธ "ผมว่าอ้อมชักจะไปกันใหญ่แล้ว นี่ถึงขนาดสะกดรอยตามผมไปเชียวเหรอ"
 "ใช่ซิ ไม่อย่างนั้นอ้อมจะเปิดโปงน้องเพิ้งได้ยังไง"
 วรมิตรขำๆ "นี่ ดูให้ดีๆซิครับอ้อม ผมคุยอยู่กับคุณแก้วต่างหาก ใช่น้องเพิ้งซะที่ไหน"
 รังสิตากรี๊ดด้วยความโกรธ "ไม่จริง นี่มันน้องเพิ้งต่างหาก มิตรแหละโกหก"
 วรมิตรโมโห "พอทีเถอะอ้อม ก็เห็นๆอยู่ว่าเป็นคุณแก้วจะอะไรกันนักหนา เลิกยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาได้ไหม ผมไม่นึกเลยนะว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้"
 "อ้อมเป็นคนแบบนี้แล้วจะทำไม คอยดูนะ อ้อมจะต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาเลยว่าพวกนายกำลังรวมหัวกันทำอะไรอยู่ คอยดูก็แล้วกัน"
 รังสิตาเดินสะบัดหน้าออกไปเลย วรมิตรถอนใจอย่างหนักใจ
000000000000
 สักการ อาฬวี ชุลีและดำรงกำลังทานอาหารอยู่ด้วยกัน จู่ๆสักการก็โพล่งออกมา
 "แปลนรีสอร์ทที่เชียงใหม่ใกล้จะเสร็จแล้วนะครับคุณพ่อ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะครับ" สักการมองดำรงกับชุลีสายตามีเลศนัย "ช่วงนี้ผมคงต้องทำงานใกล้ชิดกับคุณแก้วลูกสาวเพื่อนคุณพ่อหน่อย นี่ผมก็กำลังคิดว่าเราอาจจะต้องไปดูที่ที่เชียงใหม่ด้วยกัน"
 ดำรงกับชุลีตกใจพูดพร้อมกัน " ไปดูที่"
 "ใช่ครับ คุณพ่อคุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ"
 "เปล่าจ้ะ"
 ดำรงกับชุลีหันไปมองหน้ากันท่าทางไม่สบายใจ สักการหันไปมองอาฬวีที่ไม่ได้สนใจฟังเลยตั้งแต่ต้นเพราะเอาแต่นั่งเหม่อลอยคิดถึงเรื่องแพะอยู่ สักการถามอาฬวีว่าจะไปดูรีสอร์ทเชียงใหม่ด้วยกันไหม อาฬวีตอบปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเหม่อคิดอะไรต่อ ดำรงกับชุลีมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ ส่วนอาฬวีก็เขี่ยข้าวในจานไปมาท่าทางเหม่อๆ  สักการลอบมองทุกคนอย่างสังเกตการณ์
 แพะเดินมาเห็นปุริมานวางสายโทรศัพท์แล้วครุ่นคิดท่าทางไม่สบายใจก็สงสัย ถามว่าใครโทรมา ปุริมานบอก
 "คุณต้อค่ะ เขาโทรมานัดเจอแก้วพรุ่งนี้ เขาอยากจะชวนแก้วไปดูที่ที่เชียงใหม่กับเขาน่ะค่ะ คุณป้าชุลีร้อนใจเลยโทรมาบอกเพิ้งก่อนแล้ว แต่ไม่มีทางหรอกค่ะ พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาจะได้เจอแก้ว"
 แพะสงสัย "ทำไมล่ะ"
 "เพิ้งอยากหยุดเล่นละครบ้าๆนี่สักทีแล้วล่ะค่ะ นับจากพรุ่งนี้แก้วจะหายจากโลกนี้ไป แล้วเพิ้งจะบอกเขาว่าแก้วจะไปอยู่เมืองนอก"
 "เพิ้งคิดดีแล้วเหรอ"
 "ค่ะ เพิ้งคิดดีแล้ว เพิ้งเหนื่อย"
 แพะพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ก็ดีเหมือนกัน พี่ก็ไม่อยากยุ่งกับใครๆอีกแล้ว บางทีพี่อาจจะไปอยู่เชียงใหม่กับแม่สักพัก"
 ปุริมานเห็นสีหน้าแพะก็สงสัย "พี่แพะเป็นอะไรไปรึเปล่าคะ"  
 แพะส่ายหน้า "ไม่มีอะไรหรอก"
 ปุริมานมองหน้าแพะที่ท่าทางเศร้าๆอย่างสงสัย
 แก้วมาหาสักการที่ทำงาน แต่สักการติดคุยกับลูกค้าอยู่ เลขาเลยพาแก้วเดินเข้ามานั่งรอในห้องทำงานสักการ แก้วมองบรรยากาศรอบๆห้องสีหน้าเศร้าๆเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะเจอสักการแล้ว แล้วสักครู่เลขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมเค้กในจาน แล้วแกล้งทำเป็นสะดุดทำเค้กหกใส่กระโปรงแก้วเปื้อน เลขาทำเป็นตกใจขอโทษ แก้วเลยหลงกล ไปล้างชุดในห้องน้ำ โดยไม่ได้หยิบกระเป๋าถือไปด้วย เลขาเดินตามไป
 เลขาตามแก้วเข้ามาในห้องน้ำ แล้วกุลีกุจอจะช่วยล้างให้ แต่แก้วบอกไม่เป็นไร แล้วลงมือล้างกระโปรงเอง เลขาที่ยืนอยู่ข้างหลังแก้วค่อยๆถอยแล้วเดินออกไป สีหน้าเรียบเฉย
 แก้วล้างกระโปรงเสร็จกำลังหันหลังจะเดินกลับ แล้วไฟก็ดับวูบ แก้วตกใจร้องกรี๊ดด้วยความตกใจแล้วรีบไปหมุนลูกบิดเปิดปะตู แต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออก แก้วตกใจมาก รีบเคาะประตูเรียกให้คนช่วย 
 แท้ที่จริงหน้าห้องน้ำเห็นว่าประตูห้องน้ำมีเชือกผูกเอาไว้ จึงทำให้แก้วเปิดประตูออกมาไม่ได้ รังสิตายืนยิ้มมองอยู่ แล้วรังสิตาก็หันไปหยิบเงินก้อนโตส่งให้เลขาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เลขาท่าทางดีใจที่ได้เงิน
 "ขอบใจมาก เดี๋ยวเธอไปเฝ้าต้นทางเอาไว้ อย่าให้ใครเข้ามาเด็ดขาด ยกเว้นพี่ต้อ เข้าใจไหม"
 "คุณอ้อมไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ นี่เป็นห้องน้ำผู้บริหาร ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกค่ะ แล้ววันนี้คุณตู้ก็ไม่อยู่ ท่านประธานก็ไม่เข้า เหลือก็แต่คุณต้อคนเดียว"
รังสิตาได้ยินก็หัวเราะชอบใจ
 สักการเดินออกมาจากห้องประชุม เลขาเห็นสักการเดินมาก็หน้าเสียทันที สักการหันไปมองแต่ไม่ได้คิดอะไร จากนั้นก็เปิดประตูเข้าห้องไป สักการเดินเข้ามาในห้องแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรังสิตานั่งรออยู่ สักการถอนใจท่าทางอารมณ์เสียแล้วปิดประตู   รังสิตาหันมายิ้มหวานให้สักการ
 "ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะพี่ต้อ"
 "มาทำไมอีกอ้อม"
 "อ้อมอยากจะมาเคลียร์กับพี่ต้อเรื่องเมื่อวานค่ะ"
 สักการหันไปเห็นกระเป๋าถือของแก้ววางอยู่บนโต๊ะ
 "เอ๊ะ นั่นมันกระเป๋าคุณแก้วนี่ แล้วคุณแก้วล่ะ"
 รังสิตาทำหน้าซื่อ "ไม่ทราบซิคะ อ้อมเข้ามาก็ไม่เห็นใครเลย"
 สักการรีบออกจากห้องไปทันที
 สักการเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ เห็นรังสิตากำลังยืนหน้ามุ่ยอยู่ที่หน้าห้อง รังสิตาก็แกล้งทำเป็นบ่น  
 "เอ๊ ทำไมประตูห้องน้ำเปิดไม่ออกละคะเนี่ย ใครผูกเชือกอะไรไว้ก็ไม่รู้"
 สักการขมวดคิ้วสงสัย แล้วตัดสินใจเคาะประตูถาม ว่ามีใครอยู่ในนั้นไหม แก้วเริ่มหายใจไม่ออก ค่อยทรุดตัวลงกับพื้น ท่าทางอาการแย่มากแล้ว พอได้ยินเสียงคนเคาะประตูก็พยายามลืมตาขึ้น
 สักการพอได้ยินเสียงแก้วก็ตกใจทันที สักการรีบแก้เชือกที่ผูกไว้ทันที รังสิตายืนดูแล้วยิ้มหน้าเหี้ยม
 แก้วยังนอนหอบอยู่ แล้วพยายามร้องให้คนช่วย สักการเปิดประตูเข้ามาสำเร็จก็รีบเปิดไฟ แล้วก็เห็นว่าเป็นแก้วจริงๆ สักการรีบถลาเข้าไปประคองแก้วทันที รังสิตาเดินเข้ามาดูช้าๆ
 "เป็นยังไงบ้างคะน้องเพิ้ง" รังสิตาแกล้งถาม
 แก้วพึมพำอย่างลืมตัว "ช่วยเพิ้งด้วย"
 สักการได้ยินก็ตะลึงเพราะเป็นไปอย่างที่ตนคาดคิดไว้จริงๆ แล้วพอรู้สึกตัวก็ตัดสินใจอุ้มแก้วออกไป รังสิตามองตามยิ้มสะใจ
 สักการอุ้มแก้วเข้ามานอนที่โซฟา สักการท่าทางเป็นห่วงแก้วมาก รังสิตาเดินเข้ามาเห็นก็หมั่นไส้   แล้วจึงพูดออกมา
 "ลุกขึ้นมาได้แล้วค่ะน้องเพิ้ง"
 แก้วได้สติก็ลุกขึ้นพรวดมองรังสิตาอย่างอึ้งๆ รังสิตายิ้มเป็นต่อ
 "คนเราฝืนอะไรก็ได้ แต่ฝืนความกลัวของตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ คุณกลัวที่แคบเหมือนน้องเพิ้ง เพราะคุณคือน้องเพิ้งใช่ไหม ตอบมาซิ"
 แก้วอึ้ง แล้วหันไปมองสักการ เห็นสักการยืนนิ่งไม่แสดงท่าทีว่าตกใจอะไร แก้วสีหน้าตกใจที่สักการรู้ความจริงเสียแล้ว จึงพยายามรวบรวมแรงแล้ววิ่งลนลานหนีออกไป
 สักการขยับจะตาม รังสิตารีบจับแขนรั้งเอาไว้ รังสิตาเสียงสะใจมาก
 "คราวนี้พี่ต้อเชื่อรึยังคะว่าผู้หญิงคนนี้ก็คือน้องเพิ้งจริงๆ เห็นไหมคะว่าเด็กคนนี้มันร้ายกาจแค่ไหน"
 สักการท่าทางไม่พอใจ "ใช่ พี่เชื่อแล้วว่าเขาคือคุณเพิ้ง และพี่ก็ดีใจมากเพราะเขาเป็นภรรยาของพี่ ภรรยาที่พี่รักมากด้วย เพราะฉะนั้นอ้อมไม่มีสิทธิ์พูดถึงคุณเพิ้งแบบนี้" สักการสะบัดแขนรังสิตา แล้วเดินออกไปเลย
 รังสิตาอึ้งไปชั่วครู่ แล้วในที่สุดก็กรี๊ดออกมาสุดเสียงด้วยความแค้นใจสุดๆ
จบตอน 22