บาดาลใจ 23  
 สักการขับรถมาจอดหน้าบ้านแพะอย่างเร็ว แล้วสักการก็รีบเดินลงไปหาแพะที่ยืนรออยู่แล้ว ถามหาปุริมาน แพะทำไก๋ไม่ยอมรับ
 "ยายเพิ้งตายแล้ว คุณก็ทราบดีนี่ครับคุณต้อ"
 สักการโมโหที่แพะยังโกหกอีก จึงชกหน้าแพะโครม
 "ยังมีหน้ามาโกหกกันอีกเหรอ ผมรู้เรื่องหมดแล้ว พวกคุณทำแบบนี้เพราะอะไร   หรือว่าน้องสาวคุณเห็นผมเป็นตัวตลก"
 "คุณนั่นแหละที่ต้องกลับไปคิดดูว่ายายเพิ้งต้องทำแบบนี้เพราะอะไร"
 สักการนิ่งไป "บอกผมเถอะว่าคุณเพิ้งอยู่ที่ไหน ผมมีเรื่องจะต้องคุยกับเขา"
 "ไปอยู่เชียงใหม่มั้ง หรือว่าไม่อยู่ผมก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณจะตามหายายเพิ้งให้มันได้อะไรขึ้นมา เรื่องมันควรจะจบแล้ว ความจริงป่านนี้คุณน่าจะหย่ากับยายเพิ้งไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ"
 "ผมจะต้องตามหาคุณเพิ้งให้ได้ เพื่อขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวเองโง่แค่ไหน"
 แพะอึ้งไปเลย สักการเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป  
 ปุริมานยืนซึมอยู่ แพะเดินเข้ามา  
 "ได้ยินแล้วใช่ไหม"
 ปุริมานพยักหน้าหงอยๆ "แล้วเพิ้งจะทำยังไงต่อไป"
 ปุริมานส่ายหน้าท่าทางจนปัญญา เพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
 อาฬวี ชุลีและดำรงนั่งอยู่ แล้วสักการก็พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความโกรธ ต่อว่าทุกคนที่รู้เห็นเป็นใจกันหลอกเขาเรื่องปุริมานตาย ทุกคนทำหน้าตื่นเมื่อรู้ว่าสักการรู้เรื่องหมดแล้ว ชุลีจะอธิบาย แต่สักการตัดบทไม่ฟัง บอกแค่ว่าไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อกับแม่ของเขา จะรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ด้วย แล้วสักการก็ผลุนผลันออกไป ชุลีท่าทางไม่สบายใจ ดำรงจับมือปลอบ อาฬวีอาสาไปคุยกับพี่ชายให้เอง
 สักการเดินออกมา อาฬวีรีบวิ่งตามมา
 "พี่ต้อคะ พี่ต้ออย่าโกรธคุณพ่อกับคุณแม่เลยนะคะ  ที่พวกเราทำไปเป็นเพราะพวกเราหวังดีกับพี่ต้อจริงๆนะคะ ถ้าไม่ทำอย่างนี้พี่ต้อกับน้องเพิ้งก็คงจะหย่ากันไปนานแล้วไม่ใช่เหรอคะ"
 สักการนิ่งไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าอ่อนลง
 "เมื่อพี่ต้อรู้ความจริงอย่างนี้แล้ว พี่ต้อจะทำยังไงต่อไปคะ"
 "พี่ก็จะไปตามหาคุณเพิ้งเขาให้เจอน่ะซิ เขายังเป็นภรรยาของพี่อยู่นะ"
 แล้วสักการก็เดินขึ้นรถขับออกไปเลย อาฬวีโล่งอกแล้วยิ้มออก จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาโทร
 นิตยานั่งดูทีวีอยู่กับวรมิตรและตุ๊กตา แล้วปุริมานก็เดินเข้ามากับแพะที่หิ้วกระเป๋ามาให้ วรมิตรกับนิตยาเงยหน้าขึ้นมาเห็นปุริมานกับแพะหอบหิ้วกระเป๋า แล้วปุริมานก็ร้องไห้ตาแดงๆ ก็ตกใจ ส่วนตุ๊กตาพอเห็นปุริมานก็ตกใจอ้าปากค้างไปเลย นิตยาถามว่าเกิดอะไรขึ้น แพะตอบแทนว่าตอนนี้สักการรู้ความจริงหมดแล้ว นิตยากับวรมิตรตกใจมาก ปุริมานพยักหน้า
 "เขารู้ความจริงหมดแล้ว และกำลังตามหาฉันให้ทั่ว ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน ก็เลยจะมาขออยู่กับเธอนี่แหละ"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ คุณต้อต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าน้องเพิ้งจะมาอยู่ใกล้แค่นี้ แต่ก่อนอื่นเราจะต้องปิดเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ว่าน้องเพิ้งมาที่นี่" วรมิตรเห็นด้วย
 นิตยาหันไปกำชับตุ๊กตา "ได้ยินแล้วใช่ไหมตุ๊กตา ห้ามบอกนายเพิ่มหรือใครๆ เป็นอันขาด เข้าใจไหม ถ้าความลับรั่วไหลฉันจะหักเงินเดือนเธอ"
 "ค่ะๆๆ ตุ๊กตาไม่บอกหรอกค่ะ แต่ตอนนี้ตุ๊กตางงไปหมดแล้วค่ะ"
 ตุ๊กตามองทุกคนแล้วทำหน้างงๆ นิตยากับวรมิตรเข้าไปปลอบใจปุริมาน
 ปริมนั่งอ่านหนังสืออยู่ แล้วสักพักบุญอยู่ก็เดินนำสักการเข้ามา ปริมเงยหน้าขึ้นไปเห็นสักการไหว้ก็ท่าทางแปลกใจ ปริมรับไหว้งงๆ ปริมถามสักการว่ามีอะไรถึงมาถึงนี่ สักการถามหาปุริมาน ปริมอึกอัก
 "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้วครับว่าคุณเพิ้งยังไม่ตาย ผมมีเรื่องต้องคุยกับเขา   ขอผมพบคุณเพิ้งเถอะนะครับน้าปริม"
 ปริมตั้งสติได้แล้วค่อยตอบ "ยายเพิ้งไม่ได้มาที่นี่หรอก แล้วต้ออยากเจอยายเพิ้งไปทำไม"
 "ผมจะมาตามคุณเพิ้งกลับบ้านครับ"
 ปริมประชด "จริงเหรอ น้าว่าต้อไปคิดดูให้ดีก่อนพูดดีกว่านะ ให้มันจบๆ กันไปแบบนี้น่าจะดีกว่า น้าเห็นใจต้อนะ เพราะความรักครั้งเก่าของต้อมันรุนแรงนัก ความจริงน้าก็ไม่ได้บังคับให้ต้อรักลูกสาวน้าหรอกนะ แต่เสียใจอยู่นิดเดียวที่ว่า ถ้าต้อรักเพิ้งอย่างเมียไม่ได้ ก็น่าจะเวทนาเขาอย่างน้องสาวสักนิด น้าอุตส่าห์ไว้ใจยกลูกสาวให้ดูแล   นึกว่าสักวันต้อคงจะเวทนาเพิ้งบ้าง แต่ที่ไหนได้ ต้อไม่เห็นแก่น้าเลยสักนิด"  
 สักการซึมพูดไม่ออกไปสักพัก แล้วพูดอย่างขรึมๆกับปริม
 "ผมยอมรับผิดแล้วครับ เรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง แต่ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่า ผมรักเขา"
 ปริมได้ยินสักการพูดก็อึ้งไปเลย
 อาฬวีร้อนใจรีบเดินเข้ามา พอเห็นแพะนั่งอยู่กับนิตยาและวรมิตรก็ยิงคำถามทันที
 "พี่ต้อไปอาละวาดที่บ้าน เรื่องมันเป็นยังไงกันคุณแพะ ทำไมพี่ต้อถึงรู้เรื่องได้"
 แพะตอบอย่างเมินๆ "คุณก็ไปถามยายเพิ้งดูเองซิ ผมขี้เกียจตอบ"
 อาฬวีจะด่า "เอ๊ะ คุณนี่"
 นิตยาเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าไปดึงอาฬวีเอาไว้ "นิตว่าเรารีบไปดูยายเพิ้งกันก่อนเถอะค่ะพี่ตู้"
 นิตยารีบดึงอาฬวีไปข้างบน แพะที่ทำหน้าเหมือนไม่แยแสอาฬวี แต่พออาฬวีเดินหลุดเฟรมไป แพะก็หน้าหงอยไปทันที
 ปุริมานนั่งเศร้าอยู่คนเดียว อาฬวีกับนิตยาเปิดประตูเข้ามาเห็นอาการของปุริมานก็ถอนใจ อาฬวีตัดสินใจเข้าไปพูดกับปุริมาน
 "น้องเพิ้งคะ ตอนนี้ทุกอย่างมันก็เป็นไปตามแผนของเราหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ เราก็รู้แล้วว่าพี่ต้อแคร์น้องเพิ้งขนาดไหน น้องเพิ้งอภัยให้พี่ต้อเถอะนะคะ"
 "เขาทำกับเพิ้งขนาดนั้นจะให้เพิ้งอภัยให้เขาง่ายๆเหรอคะ ความจริงแล้วคนที่เขาแคร์อาจจะเป็นแก้ว ไม่ใช่เพิ้งก็ได้"
 "แต่ ..."
 ปุริมานตัดบท "ขอเวลาเพิ้งคิดสักนิดเถอะค่ะ"
 อาฬวีจึงไม่พูดอะไรต่อ แล้วอาฬวีกับนิตยาก็มองหน้ากันอย่างหนักใจ
000000000000
 รังสิตาเดินเข้ามาในบ้านสักการ เห็นข้าวของวางเกะกะ บ้านเละเทะไปหมด ก็แปลกใจ แล้วรังสิตาก็หันไปเห็นสักการนอนเมาแอ๋อยู่ รังสิตารีบเข้าไปหาทันที
 "พี่ต้อขา ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ละคะ พี่ต้อ"
 "คุณเพิ้ง คุณกลับมาหาผมแล้วเหรอ คุณเพิ้ง"
 "พี่ต้อ นี่อ้อมเองค่ะ"
 สักการชะงัก งัวเงียลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นรังสิตาก็โมโหอารมณ์เสีย
 "ออกไป ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้"
 "อะไรกันคะพี่ต้อ นี่อ้อมนะคะ"
 "ใครก็ช่าง ออกไป ออกไปให้หมด ผมอยากเจอแต่คุณเพิ้ง คุณเพิ้งคนเดียวเท่านั้น"
 รังสิตาโกรธมาก จนเผลอพูดออกมา "พี่ต้อทำไมพี่ต้องถึงได้โง่แบบนี้นะ อ้อมอุตส่าห์วางแผนขังน้องเพิ้งเอาไว้ในห้องน้ำ เพื่อพิสูจน์ให้พี่ต้อรู้ว่าเขาโกหกหลอกลวงพี่ต้อ พี่ต้อยังอยากเจอเขาอีกเหรอคะ"
 สักการอึ้งเพราะเพิ่งรู้ว่าที่ปุริมานถูกขังเป็นฝีมือของรังสิตา จ้องหน้ารังสิตาเขม็งแล้วตะคอกใส่ด้วยความโกรธ
 "ที่คุณเพิ้งถูกขังจนเกือบตายนั่น เป็นฝีมือของเธอเองเหรอ"
 รังสิตาเพิ่งรู้สึกตัว "เอ่อ คือ"
 "เธอมันแย่มาก เธอหน้าตาเหมือนเอื้อยแต่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว"
 รังสิตาเสียใจมาก "พี่ต้อ ทำไมพี่ต้อพูดกับอ้อมแบบนี้ละคะ"
 "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่พี่ทำดีกับอ้อมเพราะพี่เห็นว่าอ้อมเป็นน้องสาวของเอื้อย แต่ในเมื่ออ้อมทำกับคนที่พี่รักถึงขนาดนี้ ต่อไปก็อย่ามาเหยียบบ้านพี่อีก"
 "พี่ต้อ" รังสิตาตะลึงแทบกระอักเลือด
 รังสิตาเดินเซซังเข้ามาในห้องตัวเอง ท่าทางเสียใจผิดหวังที่สุดในชีวิต แล้วรังสิตาก็เดินไปนอนซุกตัวที่โซฟาร้องไห้น้ำตาไหล
 "พี่ต้อนะพี่ต้อ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน"
 รังสิตาสีหน้าเจ็บปวดใจ ทั้งรักทั้งแค้น
 สักการยังนอนซมอยู่โดยมีกองขวดเหล้าวางระเกะระกะอยู่ข้างๆ อาฬวีเดินเข้ามาเห็นก็ถอนใจ แล้วหยิบถังขยะไปเก็บขวดเหล้าทิ้ง สักการงัวเงียลืมตามาเห็นก็โวยวาย
 "ทิ้งทำไม เอามานี่" สักการแย่งขวดเหล้ามา
 "ไม่ค่ะ"
 อาฬวีแย่งกลับไม่ยอมเหมือนกัน สักการนั่งมองทำอะไรไม่ได้เพราะเห็นอาฬวีเอาจริง
 "พี่ต้อมานอนซมอยู่อย่างนี้ทำไมคะ ทำไมไม่ไปตามหาน้องเพิ้ง"
 "จะให้พี่ไปตามหาเขาที่ไหน เขาโกรธพี่ขนาดนั้น เขาทำร้ายพี่ได้ขนาดโกหกพี่ว่าตาย เขารู้บ้างไหมว่ามันทำร้ายจิตใจคนอื่นแค่ไหน"
 "แล้วทำไมพี่ต้อไม่คิดบ้างละคะว่าพี่ต้อไปทำอะไรกับน้องเพิ้งไว้บ้าง เขาถึงได้โกรธพี่ต้อมากขนาดนี้"
 "ใช่ พี่อาจทำกับเขาไว้มาก แต่พี่ก็รักเขา"
 "รักแล้วเอาแต่นอนรอเวลาหย่ากับน้องเพิ้งเขาแบบนี้เหรอคะ พี่ต้อไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอ"
 "แล้วแต่เขาเถอะ พี่ตามใจเขา ถึงพี่จะรักเขาแค่ไหน แต่ถ้าเขาอยากหย่า พี่ก็จะตามใจเขาทุกอย่าง ขออย่างเดียว ขอให้เขาเลิกเกลียดพี่ก็พอ"
 อาฬวีได้ยินก็อึ้งที่สักการสิ้นหวังขนาดนี้
000000000000000000000000000
 อาฬวีมาปรึกษาแพะท่าทางกลุ้มใจมาก แต่แพะก็ยังมีท่าทีหมางเมินอยู่
 "ดูท่าทางพี่ต้อกำลังถอดใจแล้วละคุณ ครั้นจะไปพูดกับน้องเพิ้งตอนนี้ก็คงยังโกรธอยู่ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วนะเนี่ย"
 "แล้วคุณมาบอกผมทำไม ผมว่าคุณน่าจะไปปรึกษาคนอื่นดีกว่า"
 อาฬวีโมโห "ฉันรู้ว่าคุณรำคาญฉันเต็มทน แต่ขอร้องเถอะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว   ขอให้เราร่วมมือกันช่วยพี่ต้อกับน้องเพิ้งเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม แล้วฉันจะไม่มารบกวนคุณอีก"
 แพะนิ่งท่าทางซึมๆ ไป  
 ปุริมานอยู่ที่บ้านนิตยา ท่าทางซึมๆ สักพักแพะก็วิ่งหน้าตาตื่นบอกปุริมานว่าตอนนี้สักการป่วยหนักเข้ารพ. ทุกคนท่าทางตกใจ มีแต่ปุริมานที่อึ้งไปนิดหนึ่งแล้วค่อยทำตัวเป็นปกติ นิตยาถามว่าสักการเป็นอะไร แพะบอกว่าสักการดื่มเหล้ามากเกินไป   แล้วก็ยังไม่ยอมกินไม่ยอมนอนอีก ร่างกายเลยรับไม่ไหว เกิดช็อก ทุกคนเลยว่าจะไปเยี่ยมสักการ แต่ปุริมานบอกว่าเธอไม่ไป แล้วเดินหนีไปเลย ทุกคนมองตามท่าทางหนักใจ
 รังสิตารู้ว่าสักการไม่สบาย แต่พยายามจะถามใครว่าสักการอยู่รพ.อะไร ก็ไม่มีใครยอมบอก รังสิตาตัดสินใจไปที่บ้านสักการ เจอชุลีมองรังสิตาที่นั่งตรงข้ามตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าเหยียดๆ
 "โอ๊ย ไม่ต้องห่วงตาต้อเขาหรอกจ้ะหนู ตาต้อเขามีเมียแล้ว หนูก็รู้นี่นา ความจริงหนูก็เป็นคนอื่น อย่ามายุ่งเรื่องครอบครัวชาวบ้านเขาจะดีกว่า กลับไปซะเถอะจ้ะ"
 รังสิตาโกรธมาก "ดูถูกกันนักใช่ไหม คอยดูเถอะ สักวันฉันจะต้องทำให้พวกคุณทุกคนสำนึกว่าจะมาดูถูกคนอย่างฉันไม่ได้"
 รังสิตาเดินสะบัดหน้าออกไปอย่างแค้นจัด ชุลียังมองตามตาค้างเพราะนึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะน่ากลัวขนาดนี้
 ปุริมานเดินไปเดินมาท่าทางร้อนใจรอวรมิตรกับนิตยาอยู่ พอวรมิตรกับนิตยาเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปถามทันทีว่าอาการของสักการเป็นยังไงบ้าง นิตยานิ่งไม่ตอบ ปุริมานคาดคั้น นิตยาตอบอย่างประชด
 "ไม่เป็นอะไรมากหร๊อก แค่เหม่อลอย จำใครไม่ได้เลย คุณพ่อกับคุณแม่เขาบอกว่าคงต้องฟื้นฟูสภาพจิตใจอีกเยอะ เพราะคุณต้อมีอาการคล้ายคนเสียสติ"
 ปุริมานช็อกเซไป แล้วหันไปถามวรมิตร "จริงเหรอคะพี่มิตร"
 วรมิตรพยักหน้า "พี่ว่าเพิ้งน่าจะไปเยี่ยมเขาหน่อยนะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
 ปุริมานทรุดตัวลงน้ำตาคลอ
 ปุริมานวิ่งเข้ามาตามทางเดินของโรงพยาบาลท่าทางร้อนใจ พอมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยปุริมานก็หยุดยืนหน้าประตู ปุริมานกำมือแน่น รวบรวมกำลังใจเข้าไปในห้อง ชุลี ดำรงและอาฬวีหันไปเห็นปุริมานเปิดประตูเข้ามาก็ท่าทางดีใจมาก ปุริมานถามอาการของสักการ ทุกคนไม่ตอบแต่หันไปมองสักการบนเตียงท่าทางเศร้า ปุริมานเดินเข้าไปที่เตียงเห็นสักการนอนนิ่งอยู่ ปุริมานมองสักการด้วยความสะเทือนใจ
 "ตาต้อ หนูเพิ้งมาเยี่ยมลูก" ชุลีบอกสักการ
 สักการยังคงนอนตาลอยไม่ตอบรับ ดำรงถอนหายใจบอก
 "อาการตาต้อก็เป็นอย่างที่หนูเห็นนั่นแหละ  ไม่ตอบรับอะไรเลย หมอบอกว่าคงเป็นเพราะสะเทือนใจอะไรบางอย่าง แล้วสมองสั่งให้ลืมความทรงจำทั้งหมด"
 ปุริมานอึ้งมองสักการน้ำตาคลอ ชุลีซับน้ำตา
 "เวรกรรมแท้ๆลูกเอ๊ย จำใครก็ไม่ได้ เอาแต่นอนนิ่งเป็นผักเป็นปลาอย่างนี้ น่าสงสารจริงๆ"
 "ตู้ว่าคุณพ่อคุณแม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะคะ อยู่กันแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เดี๋ยวตู้อยู่เฝ้าพี่ต้อเองค่ะ" อาฬวีบอก
 "แล้วลูกจะไปทำงานยังไง อยู่เฝ้าแบบนี้ก็ไม่ได้พักผ่อน พรุ่งนี้มีประชุมสำคัญด้วยไม่ใช่เหรอ" ดำรงถาม
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตู้อยู่ได้" อาฬวีบอก
 ปุริมานพูดทันที "ให้เพิ้งเฝ้าคุณต้อเองเถอะค่ะ" 
 ชุลีอึกอัก "แต่ว่า..."
 "ได้โปรดเถอะนะคะคุณป้า ที่คุณต้อเป็นแบบนี้ก็เพราะเพิ้ง เพิ้งคงทำเกินไป ขอให้เพิ้งได้ไถ่โทษตัวเองบ้างเถอะนะคะ"
 ทุกคนมองหน้ากันท่าทางลังเล ปุริมานส่งสายตาอ้อนวอน จนทำให้ทุกคนพยักหน้ายอม แล้วทุกคนก็ออกไป ปุริมานหันไปมองสักการอย่างเศร้าสร้อย สักการยังนอนตาลอยอยู่
---------- จบตอน 23 ----------

บาดาลใจ 24 (อวสาน)  
 ปุริมานยังนั่งเฝ้าสักการที่นอนตาลอยอยู่ด้วยความห่วงใย สักการแกล้งเพ้อ
 "อย่าไป อย่าทิ้งผมไปเลยนะครับคุณเพิ้ง อยู่กับผมเถอะ"
 ปุริมานตกใจ "คุณต้อ เพิ้งอยู่นี่ค่ะ ไม่ได้ไปไหน เพิ้งอยู่นี่นะคะ"
 สักการยังเพ้อต่อเหมือนไม่รับรู้ "ผมขอโทษ อย่าทิ้งผมไปเลยนะคุณเพิ้ง ผมรักคุณ"
 ปุริมานได้ยินคำว่ารักก็อึ้งไป สักการยังคร่ำครวญต่อ  
 "ผมรักคุณ คุณรักผมบ้างไหมคุณเพิ้ง คุณไม่ได้รักผมเลยใช่ไหม คุณเกลียดผมใช่ไหมถึงทำกับผมอย่างนี้"
 ปุริมานน้ำตาไหล "ไม่จริงค่ะ ที่เพิ้งทำแบบนี้ก็เพราะเพิ้งรักคุณต่างหากละคะ"
 "จริงเหรอครับ"
 ปุริมานพยักหน้าแล้วจึงเอะใจ แต่ไม่ทันทำอะไรก็ถูกสักการดึงตัวมากอดเอาไว้แน่น
 "ผมดีใจจังที่ได้ยินคุณพูดแบบนี้"
 ปุริมานพยายามผลักสักการออก "ปล่อยนะ นี่มันอะไรกัน คนโกหก"
 สักการหัวเราะ "หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่งไงคุณ อยากเล่นละครเก่งนัก   โดนเข้ากับตัวเองบ้างแล้วรู้สึกยังไง"
 "ทุกคนหักหลังฉัน ทำไมทุกคนทำกับฉันแบบนี้"
 ปุริมานงอนสะบัดตัวออกจะเดินหนี แต่สักการตามไปดึงปุริมานมากอดรั้งไว้ทัน
 "เพราะเขาอยากให้เราคืนดีกัน คุณไม่อยากคืนดีกับผมเหรอ"
 สักการส่งสายตาออดอ้อน ปุริมานมองแล้วอึ้งไป
 รังสิตานั่งกดโทรศัพท์หาสักการหลายต่อหลายครั้งแต่ปิดเครื่อง ไม่สามารถติดต่อได้ รังสิตาเงยหน้าสีหน้าเหี้ยม แล้วลุกขึ้น
 "ได้ จะเล่นกันแบบนี้ก็ได้"
 รังสิตาเดินไปที่ครัว หยิบมีดทำครัวใส่กระเป๋า
 "ถ้าฉันไม่ได้พี่ต้อ ก็อย่าหวังว่าใครจะได้พี่ต้อไปเลย"
000000000000000000
 สักการยังกอดอ้อนปุริมานอยู่ ปุริมานเริ่มๆใจอ่อนลง 
 "เลิกโกรธกันเถอะนะครับ อย่าทรมานผมอีกเลย"
 "แล้วคุณแน่ใจเหรอคะว่าความรักของฉันจะไปแทนที่ความรักครั้งเก่าของคุณได้"
 "คุณเข้าใจผิดแล้ว ทำไมคนเราต้องยึดมั่นถือมั่นว่าความรักครั้งแรก ต้องเป็นรักแท้เพียงครั้งเดียวเสมอไป คุณฟังผมนะครับคุณเพิ้ง ความรักเกิดขึ้นกับคนเราได้เสมอและอาจจะเป็นรักแท้ได้เหมือนกัน"
 ปุริมานมองสักการอึ้งคิดตาม สักการหันหน้าปุริมานเข้ามา
 "ผมสัญญา ตั้งแต่นี้ต่อไปผมจะถนอมความรักแท้ครั้งนี้ให้ดีที่สุด ขอเพียงให้คุณอยู่ข้างๆผมก็พอ"
 สักการมองปุริมานท่าทางจริงใจมาก ปุริมานจึงเริ่มเขิน
 อาฬวีกำลังรายงานเรื่องปุริมานกับสักการให้แพะฟังอยู่
 "ในที่สุดทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดี ป่านนี้สองคนนั้นคงกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่   ขอบคุณคุณมากนะที่ให้ความร่วมมือ"
 "ก็ดีที่คนอย่างผมยังทำประโยชน์ให้คุณได้บ้าง" แพะประชด
 อาฬวีหงุดหงิด "คุณเป็นอะไรของคุณนะ พูดจาแปลกๆอย่างนี้มาหลายวันแล้วนะ ฉันไปทำอะไรให้คุณโกรธก็บอกมาซิ"
 แพะกวน "คุณหลงตัวเองเกินไปรึเปล่า คนอย่างผมนี่นะจะโกรธคุณ คุณไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก"
 อาฬวีน้อยใจ "ขอบคุณนะที่พูดออกมาสักที ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อไปฉันจะไม่มาที่นี่อีก นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะมาเหยียบที่นี่"
 "ก็ดี ที่นี่มันไม่เหมาะกับคุณหรอก ผมมันคนถ่อย พูดจาไม่ได้เรื่อง แล้วก็ไม่ได้หล่อเหลาเจ้าสำอางค์เหมือนคนอื่น รีบไปซะ รีบไปให้พ้น"
 อาฬวีน้ำตาร่วงน้อยใจสุดๆ วิ่งออกไป แพะมองตามแล้วถอนใจอย่างเศร้าๆ
 ปุริมานหยิบกระเป๋ากำลังจะกลับ สักการเข้าไปกอดยื้อไม่อยากให้ไป
 "อยู่เป็นเพื่อนผมไม่ได้เหรอครับ"
 ปุริมานแกะมือสักการออก "ไม่ได้ค่ะ เพิ้งต้องกลับแล้ว มันน่าเกลียด"
 "ไม่เห็นจะน่าเกลียดเลย แล้วคุณจะให้ผมนอนโรงพยาบาลคนเดียวเหรอ มันน่ากลัวนะ" สักการอ้อน
 "สมน้ำหน้า อยากหาเรื่องเอง พรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่บ้านแล้วกัน คอยดูนะ เพิ้งจะเล่นงานทุกคนที่ร่วมมือกันหลอกเพิ้ง โดยเฉพาะคุณ"
 "ใจร้ายจัง"
 ปุริมานอมยิ้มขำๆ "ไปนะคะ"
 "ครับ ขับรถดีๆนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันครับ"
 ทั้งคู่ร่ำลากัน แล้วปุริมานก็เดินออกไป 
 ปุริมานขับรถมาจอดรถที่หน้าบ้านนิตยา สีหน้าเปี่ยมสุข แต่แล้วก็เห็นมีรถจอดขวางอยู่หน้าบ้านของนิตยา ปุริมานท่าทางสงสัย จึงเปิดประตูลงไปดู ปุริมานเคาะกระจกรถด้านคนขับเรียก ให้ช่วยเลื่อนรถ แต่พอคนขับเปิดประตูลงมา เป็นรังสิตา ปุริมานเห็นเข้าก็ตกใจ รังสิตายิ้มเหี้ยม
 "มาอยู่ที่นี่เอง ฉันนึกแล้วไม่มีผิดว่าแกต้องอยู่วนเวียนไม่ไกลจากพี่ต้อ"
 ปุริมานใจดีสู้เสือ "มีอะไรเข้าไปคุยกันข้างในบ้านก่อนดีกว่านะคะพี่อ้อม"
 รังสิตาไม่พูดอะไร แต่ควักมีดในกระเป๋าขึ้นมาขู่ปุริมานให้ขึ้นรถ ปุริมานตกใจกลัว จำใจขึ้นรถไปกับรังสิตาโดยดี
 รถรังสิตาเข้ามาจอดหน้าตึกร้าง แล้วรังสิตาก็ออกไปฉุดกระชากลากปุริมานให้ออกจากรถ ลากเข้าไปในตึกจนได้
0000000000000
 วรมิตรเห็นดึกแล้ว เดินชะโงกหน้าไปมองที่ประตูหน้าบ้านเพราะเป็นห่วงปุริมานที่ยังไม่กลับ นิตยาบอกว่าสงสัยจะอยู่กับสักการมั้ง เพราะสองคนนั้นก็คืนดีกันแล้ว วรมิตรหน้าหงอยลงไปทันที นิตยาปลอบใจพี่ชายว่าให้ทำใจเสียเถอะ วรมิตรฝืนยิ้ม แล้วบอกให้นิตยาไปนอนก่อน เขาขออยู่คนเดียวสักพัก นิตยาขึ้นนอน วรมิตรยังชะเง้อคอคอยปุริมานอยู่ แล้ววรมิตรก็ตัดสินใจเดินออกไปที่หน้าประตูบ้าน
 ที่ตึกร้าง รังสิตาเอามีดจี้ปุริมานให้เดินไปข้างหน้า ปุริมานพยายามหันมาพูดเจรจาด้วยว่ามีอะไรให้พูดกันดีๆ แต่ถูกรังสิตาตวาด ไม่ยอมพูดดีด้วย ปุริมานยอมเดินไป แต่พอได้จังหวะที่รังสิตาเผลอ ปุริมานจึงหันไปผลักรังสิตาอย่างแรงจนล้ม แล้วปุริมานก็วิ่งหนีไป
 วรมิตรออกมาเดินวนเวียนชะโงกหน้ารอปุริมานอยู่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง   แล้ววรมิตรก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นรถของปุริมานจอดอยู่หน้าบ้าน วรมิตรรีบเข้าไปดู แต่ไม่เห็นใคร เห็นแต่กุญแจรถยังเสียบคาไว้ วรมิตรมองซ้ายขวาไม่เห็นปุริมานก็เริ่มใจไม่ดี รีบโทรถามสักการ สักการบอกว่าปุริมานออกไปนานแล้ว ยังไม่ถึงอีกหรือ สักการใจคอไม่ดี วางสายรีบลุกออกจากเตียงไปเปลี่ยนเสื้อ แล้ววิ่งออกไปทันที
 ตำรวจกำลังตรวจร่องรอยในรถปุริมานอยู่ เห็นนิตยายืนร้องไห้อยู่ข้างๆวรมิตร   ตำรวจตรวจเสร็จก็เดินเข้ามาหานิตยากับวรมิตร
 "ในรถไม่มีร่องรอยผิดปกติเลยนะครับ ร่องรอยการต่อสู้ก็ไม่มี ผมคิดว่าคนที่ลักพาตัวคุณปุริมานไปน่าจะเป็นคนที่คุณปุริมานไว้ใจนะครับ พวกคุณสงสัยใครบ้างไหมครับ "
 วรมิตรกับนิตยาหันมองหน้ากัน แล้วส่ายหน้าอย่างไม่รู้ จังหวะนั้นรถแพะแล่นเข้ามาจอดอย่างเร็ว แพะรีบวิ่งถลาลงจากรถมาทันที ถามหาปุริมาน วรมิตรกับนิตยาหน้าเสียไม่รู้จะตอบแพะว่ายังไง
 ด้านปุริมานแอบย่องออกมาจากในตึกเดินมาที่รถรังสิตา ปุริมานเปิดประตูแอบเข้าไปในรถ ปุริมานกำลังจะสตาร์ทรถก็เห็นว่าไม่มีกุญแจเสียบอยู่ ปุริมานหน้าเสีย หันซ้ายหันขวา ไปเห็นโทรศัพท์มือถือของรังสิตาวางอยู่ ปุริมานดีใจแล้วรีบหยิบขึ้นมากดหาสักการทันที
 สักการกำลังขับรถอย่างรีบร้อนเพราะเป็นห่วงปุริมานอยู่ แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของสักการก็ดังขึ้น สักการหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นเป็นชื่อรังสิตาโทรเข้า สักการตัดสายทิ้งท่าทางรำคาญ ปุริมานพยายามกดหาสักการอีก แต่สักการก็ไม่รับสาย ปุริมานตัดสินใจกดเป็นข้อความ ขณะนั้นรังสิตาเดินตามหาปุริมานจนเดินออกจากตึกมา แล้วก็เห็นว่าปุริมานอยู่ในรถ รังสิตารีบตรงเข้าไปหาปุริมาน โดยที่ปุริมานไม่ทันสังเกตเห็น แล้วรังสิตาก็เปิดประตูเอามีดจี้ทันที สั่งให้ปุริมานวางโทรศัพท์ ปุริมานหันไปเห็นรังสิตาก็หน้าซีด
0000000000000000000
 สักการยังขับรถอยู่บนถนนอย่างรีบร้อน เสียงเตือนของโทรศัพท์มือถือ บอกมีข้อความเข้า สักการไม่อยากดูเพราะคิดว่าเป็นข้อความจากรังสิตา
 รังสิตาเห็นข้อมูลในมือถือว่าปุริมานพยายามกดโทรออกหาสักการ รังสิตาท่าทางโกรธ แล้วก็ตบหน้าปุริมานอย่างแรงทันที รังสิตาตะคอก
 "คิดจะโทรหาพี่ต้อเหรอ เสียใจด้วยนะ เขาไม่รับสายของฉันหรอก ก็เพราะแกนั่นแหละ"
 รังสิตานึกแล้วโมโห จิกหัวปุริมานที่หน้าซีดและสั่นด้วยความกลัว ลากเข้าไปในตึก
 สักการขับมาติดไฟแดง สักการโมโหตบพวงมาลัยอย่างร้อนใจ แล้วจึงนึกได้หันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อความ
 "คุณต้อช่วยฉันด้วย ฉันถูกพี่อ้อมจับตัวมาที่ตึกร้างถนนศรีนครินทร์ 19"
 สักการตกใจสุดขีด รีบกลับรถแล้วขับไปอย่างเร็วทันที
 รังสิตาลากปุริมานจนมาถึงบนดาดฟ้าแล้วก็ผลักปุริมานล้มลง ปุริมานมองไปรอบๆอย่างกลัวๆ ปุริมานพยายามถอยหนี รังสิตารุกไล่
 "คุณทำอย่างนี้ทำไม"
 รังสิตาตวาด "ก็เพราะพี่ต้อรักแกไง แต่ความจริงเขาควรจะรักฉัน ไม่ใช่แก"
 "แล้วคุณต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ"
 "ใช่ เพราะฉันรักเขามากกว่าใครทุกคน ถ้าไม่มีพี่ต้อ ฉันตายดีกว่า"
 "ทำไมคุณถึงรักแฟนพี่สาวตัวเองได้มากถึงขนาดนี้นะ"
 "ฉันแค่มาทีหลัง ถ้าพี่ต้อเจอฉันก่อน เขาก็ต้องรักฉัน ไม่ใช่พี่เอื้อย ทำไมพี่เอื้อยต้องได้ทุกอย่างไปก่อนเสมอ ไม่ยุติธรรมเลย"
 "แล้วคุณเอื้อยรู้ไหมว่าคุณคิดอย่างนี้"
 รังสิตายิ้มเหี้ยมใส่ "รู้สิ"
 รังสิตานึกถึงเรื่องในอดีต เวลานั้นรังสิยากำลังยกแก้วไวน์กระดก แล้วระบายทุกข์ให้รังสิตาฟัง  
 "พี่รู้สึกผิดที่พี่พูดไม่ดีกับคุณต้อ ป่านนี้เขาคงโกรธที่พี่ไม่ยอมกลับไปแต่งงานกับเขา อ้อม พี่ควรจะทำยังไงดี พี่กลัวเหลือเกินว่าพี่จะต้องเสียคุณต้อไป"
 "ถ้าพี่ต้อใจร้ายคิดจะทิ้งพี่เอื้อยไปจริงๆ พี่เอื้อยก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ ผู้ชายดีๆ มีอีกตั้งเยอะนะคะ" รังสิตาพยายามเกลี้ยกล่อม
 "แต่ถ้าอ้อมโตขึ้นแล้วได้รักใครสักคน อ้อมจะเข้าใจความรู้สึกของพี่"
 รังสิตาอึ้ง พยายามกลั้นน้ำตา "อ้อมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"
 รังสิตาลุกขึ้นอย่างเร็ว เพราะกลัวน้ำตาจะไหลออกมา ทันใดนั้นกระเป๋าถือของรังสิตาก็หล่นลงพื้น ของในกระเป๋าหล่นกระจาย รังสิตาก้มเก็บของที่พื้นเป็นพัลวัน รังสิยาก้มลงไปเห็นบางอย่างบนพื้น เป็นสมุดไดอารี่ของรังสิตาหล่นอยู่และมีรูปภาพสอดอยู่ข้างใน รังสิยานิ่วหน้าสงสัยแล้วหยิบขึ้นมาดึงรูปของในสมุดออกมาดู เห็นเป็นรูปถ่ายของสักการ รังสิยาอึ้งไป รังสิตาหันมาเห็นก็อ้าปากค้างตกใจ แล้วดึงสมุดมาจากมือของรังสิยา
 "นี่มันอะไรกัน"
 รังสิตาเงียบ พูดอะไรไม่ออก พอเห็นรังสิยามองก็ไม่รู้จะทำยังไง เลยเดินเลี่ยงไปที่ระเบียง รังสิยาสังหรณ์ใจทันทีแล้วตามออกไป
 "นี่ใช่ไหมที่เป็นเหตุผลว่าทำไมอ้อมถึงอยากจะให้พี่ตัดใจจากต้อเขานัก"
 รังสิตาโพล่งออกมา "ใช่ อ้อมรักพี่ต้อ อ้อมอยากให้พี่เอื้อยเลิกกับพี่ต้อ อ้อมจะได้มีโอกาสในตัวพี่ต้อสักที"
 รังสิยาอึ้ง "แต่ต้อเขาเป็นคู่หมั้นของพี่นะอ้อม"
 "เป็นแล้วยังไงคะ ทีพ่อกับแม่แต่งงานกันจนมีลูกแล้วยังเลิกกันได้เลย แล้วนี่แค่คู่หมั้นทำไมจะเลิกกันไม่ได้ละคะ"
 รังสิยามองรังสิตาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง รังสิยาคว้าแขนรังสิตาเอาไว้ 
 "พี่เอื้อยรู้แล้วว่าน้องสาวคนเดียวของพี่รักคู่หมั้นของตัวเอง ไหนพี่เอื้อยบอกอ้อมสิคะว่าพี่เอื้อยจะทำยังไงต่อไป"
 "พี่ไม่ทำอะไรทั้งนั้น อ้อมปล่อยพี่" รังสิยาสะบัดแขน
 รังสิตาโมโหจับตัวรังสิยาเหวี่ยงมาชิดกับขอบระเบียงแล้วเขย่าๆ
 "ไม่ค่ะ พี่เอื้อยต้องบอกอ้อมว่าพี่เอื้อยจะเลิกกับพี่ต้อเพื่ออ้อม"
 รังสิยากับรังสิตายื้อกันไปมา ตัวของรังสิยาเอนไปด้านนอกระเบียง ทันใดนั้นรังสิยาก็พลัดตกลงไป รังสิตาตกใจจะคว้าร่างรังสิยาเอาไว้ แต่ไม่ทันแล้ว จึงได้แต่ชะโงกลงไปมอง
 "พี่เอื้อย"
 รังสิตาเห็นร่างของรังสิยานอนแผ่อยู่หน้ารถของสักการ พอเห็นสักการก็ตกใจสุดขีด รีบถอยห่างออกจากระเบียงทันที วิ่งลนลานกลับเข้ามาในห้อง ท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด ทำอะไรไม่ถูก คว้ากระเป๋าถือของตัวเองได้ก็เปิดประตูห้องวิ่งออกไป ประตูห้องปิดลง
 รังสิตากลับมาที่อพาร์ทเมนท์ตัวเอง นั่งคุดคู้ตัวร้องไห้เสียใจใต้สายน้ำที่ไหลออกจากฝักบัว
 "พี่เอื้อย อ้อมขอโทษ"
 ปุริมานตะลึงกับเรื่องที่รังสิตาเล่า
 "ทำไมคุณถึงได้ใจคอโหดเหี้ยมนัก แล้วนี่ก็ยังจะคิดจะทำเป็นครั้งที่สองอีก คุณยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า"
 "ฉันไม่สน ใครก็ตามที่ขัดขวางความรักของฉัน มันต้องตาย แกก็เหมือนกัน ฉันจะทำให้แกตกลงไปเหมือนพี่เอื้อย แล้วทีนี้ใครๆก็จะนึกว่าแกฆ่าตัวตายเพราะทะเลาะกับพี่ต้อ จะไม่มีใครสงสัยฉันสักนิด โดดลงไปซิ โดดลงไปเลย โดด"
 รังสิตารุกไล่ปุริมานไปเรื่อยๆ จนปุริมานหวิดจะตกตึก ปุริมานร้องด้วยความกลัว
 "อย่านะ ออกไป อย่าทำอะไรฉันนะ อย่า"
 สักการวิ่งขึ้นมาเห็นภาพพอดี "หยุดนะอ้อม"
 รังสิตาตกใจสุดขีดที่เห็นสักการ
 "อ้อมจะทำอะไรน่ะ ปล่อยคุณเพิ้งเดี๋ยวนี้นะ"
 "ไม่ค่ะ ถ้าไม่มีมันอ้อมก็จะไม่เสียพี่ต้อไป อ้อมเกลียดมัน เกลียดมัน"
 พูดจบรังสิตาก็พุ่งเข้าไปผลักปุริมานจนปุริมานหงายหลังตกตึกไป สักการถลาไปที่ขอบตึก แล้วจึงเห็นปุริมานเอามือจับขอบตึกห้อยตัวอยู่
 "อย่าเป็นอะไรไปนะคุณเพิ้ง ผมต้องช่วยคุณให้ได้ ผมรักคุณ ได้ยินไหมว่าผมรักคุณ "
 สักการเอื้อมมือไปจับมือปุริมานได้ พยายามดึงปุริมานมาได้สำเร็จ สักการกอดปุริมานเอาไว้แน่น รังสิตายืนมองเหตุการณ์อย่างอึ้ง แทบสติขาด สักการอุ้มปุริมานขึ้นจะเดินไป รังสิตาพยายามรั้งไว้
 "อย่าไปนะคะพี่ต้อ อ้อมรักพี่ต้อมากกว่าใครทั้งหมด อยู่กับอ้อมเถอะนะคะ"
 สักการน้ำเสียงนิ่ง แต่โกรธสุดๆ "คนอย่างคุณมันน่าสมเพชที่สุด คุณไม่ได้รักผมอย่างที่พูดหรอก คุณรักตัวเองเท่านั้น ต่อให้โลกนี้เหลือแต่คุณ ผมก็ไม่มีวันรักผู้หญิงใจร้ายอย่างคุณ" สักการอุ้มปุริมานเดินออกไป
 รังสิตายืนนิ่งท่าทางผิดหวังเสียใจที่สุดในชีวิต แล้วจากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปยืนที่ขอบตึก
 "อ้อมขอโทษนะพี่เอื้อย อ้อมดึงเขาไว้ไม่ได้"
 แล้วรังสิตาก็กระโดดลงไปทันที
00000000000000000000
 ภาพบรรยากาศปาร์ตี้ในสวนลำไยตกแต่งอย่างสวยงาม สักการและปุริมานก้มลงกราบดำรง ชุลีและปริม ผู้ใหญ่ทุกคนอวยพรให้ทั้งคู่ทะนุถนอมความรักกันให้ดี ที่สำคัญมีหลานให้อุ้มไวๆ ทั้งคู่หันมามองหน้ากันแล้วยิ้มท่าทางเขินๆ ทุกคนเชียร์ให้หอมแก้ม แล้วสักการก็เข้าไปหอมแก้มปุริมานอย่างเร็วๆ เขินๆ ปุริมานเขิน ทุกคนเฮกันใหญ่ บรรยากาศชื่นมื่น นิตยามองสักการกับปุริมานแล้วยิ้ม แล้วก็หันไปเห็นวรมิตรที่กำลังมองปุริมานกับสักการอยู่เหมือนกัน วรมิตรยิ้มอย่างยินดีด้วยถึงแม้ในใจจะเจ็บปวดก็ตาม ทำให้นิตยานึกถึงรังสิตาขึ้นมา
 "คิดๆ ไปก็น่าสงสารคุณอ้อมเหมือนกันนะคะ ถ้าเขาคิดเหมือนพี่มิตรได้สักครึ่งหนึ่ง ก็คงไม่เกิดเรื่องน่าสะเทือนใจอย่างนี้หรอก"
 วรมิตรถอนใจ "ถ้าอ้อมรู้จักตัดกิเลสภายในใจได้สักนิด ชีวิตอ้อมก็คงไม่ต้องลงเอยอย่างน่าสมเพชอย่างนั้นหรอก"
 ชุลีถามแพะ ว่าในเมื่อน้องสาวแพะลงเอยแล้ว เมื่อไหร่จะถึงทีแพะบ้าง แพะซึมไปเลยรีบขอตัว ชุลีกับปริมมองตามท่าทางงงๆ อาฬวีมองตามแพะสีหน้าแปลกใจ
 แพะเดินปลีกตัวออกมายืนเศร้าอยู่คนเดียว อาฬวีเดินตามมา แพะตวาดถามว่าตามมาทำไม พาลบ่นว่าอาฬวีวุ่นวาย น่ารำคาญ ทำไมไม่ไปอยู่กับแฟน อาฬวีงงว่าใครคือแฟนเธอ แพะบอกก็นนท์ไง อาฬวีขำ บอกว่านนท์จะเป็นแฟนเธอได้ไง ในเมื่อนนท์เป็นเกย์ แพะอ้าปากค้าง อาฬวียิ้มบอก
 "ก็ใช่น่ะซิ ไม่อย่างนั้นฉันจะไว้ใจให้เขามาเล่นละครเป็นแฟนพี่สะใภ้ของฉันได้ยังไง"
 แพะอึ้ง แล้วก็เปลี่ยนเป็นหัวเราะสะใจขึ้นมา อาฬวีเริ่มเข้าใจ
 "ตกลงที่พักนี้คุณพูดจาแปลกๆกับฉัน เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ"
 แพะไม่ตอบ แต่เดินหนีไปดื้อๆ อาฬวีรีบตามมาดึงแขนไว้ แพะแกล้งทำเป็นหงุดหงิดใส่อีก จนอาฬวีสงสัยทำไมต้องหงุดหงิดด้วย แพะพูดหน้าตาเฉย
 "ไม่รู้ เพราะชอบคุณมั้ง"
 อาฬวีได้ยินก็อึ้งอ้าปากค้างไปทันที แพะถอนใจ
 "ทำไมผมต้องมาชอบผู้หญิงไม่ได้เรื่องอย่างคุณด้วยน๊า" แพะหันไปเห็นอาฬวีที่ยังอึ้งอยู่ "อ้าปากค้างทำไม ไม่รู้เหรอว่าผมรักคุณน่ะ"
 อาฬวีได้ยินก็เขินไปอีก แล้วชุลีกับปริมก็โผล่เข้ามา ชุลีแซว
 "ทำอะไรกันอยู่จ๊ะคู่นี้"  
 "คุยกับแฟนอยู่ครับ" แพะบอก
 อาฬวีเขินตีแขนแพะเบาๆ "บ้า ใครเป็นแฟนคุณไม่ทราบ"
 แพะพูดกับชุลีท่าทางจริงจัง "คุณป้าชุลีครับ ถ้าผมจะไปขอลูกสาวคุณป้า คุณป้าจะรังเกียจไหมครับ"
 ปริมกับชุลีอึ้งอ้าปากค้าง หันไปมองหน้ากันแล้วกรี๊ดอย่างดีใจ
 สักการพาปุริมานเดินมาหยุดมองบรรยากาศรอบตัวสีหน้าอิ่มสุข สักการมองหน้าปุริมานนิ่ง
 "มีอะไรหรือคะคุณต้อ"
 "คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน ตอนที่เราเจอกัน คุณร้ายกาจมากรู้ตัวไหมครับ"
 "ใช่ซิคะ ร้ายจนคุณรักไม่ลงเลยไง"
 "บางครั้งคนเราก็ชอบหลอกตัวเองจนเกือบจะต้องเสียสิ่งที่มีค่าในชีวิตไป แต่ผมโชคดีที่สุดที่ทุกอย่างลงเอยด้วยดี เราจะไม่จากกันไปไหนอีก ผมสัญญา วันหนึ่งผมจะสมัครมาทำสวนลำไยที่นี่ คุณจะว่ายังไง"
 ปุริมานหัวเราะชอบใจ สักการเข้าไปรวบตัวปุริมานมากอดอีก
 "ที่ผมหลุดจากบาดาลใจมาได้ ก็เพราะความรักของคุณ ขอบคุณนะครับคุณเพิ้ง"
 สักการบรรจงจูบหน้าผากปุริมานอย่างนุ่มนวลและทะนุถนอม ทั้งคู่โอบกอดกันอย่างมีความสุข
จบบริบูรณ์