สำหรับคอนิยาย

lakorn

สำหรับอ่านนวนิยายที่ฉายตามโทรทัศน์
Permalink : http://www.oknation.net/blog/lakorn

วันพุธ ที่ 16 กรกฎาคม 2551

ละคร ผู้การเรือเร่ 22-23

Posted by anchi , ผู้อ่าน : 391 , 09:42:03 น.

พิมพ์หน้านี้

ผู้การเรือเร่ 22 นาวินพายเรือมาตามคลอง โดยมีแสงระวีนั่งหน้าเศร้าอยู่ นาวินจึงถามว่าเธอเป็นอะไร แสงระวีเล่าว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงาน แต่เธอรู้สึกว่าไปกันไม่ได้กับฝ่ายชาย ทั้งที่ฝ่ายชายมีตำแหน่งใหญ่โตเป็นถึงผู้การเรือ เพราะว่าเธอไม้ได้รักเขา เธอรักผู้ชายอีกคนหนึ่ง นาวินถอนหายใจโล่งอก "ระวีรักคนนี้ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ระวีรู้สึกว่าในความธรรมดาของเขา มันคือความจริงใจ ระวีรู้สึกอบอุ่นใจที่อยู่ใกล้เขา" "งั้นคุณระวีก็ลองพูดกับผู้ใหญ่ดูสิครับว่าคุณระวีมีคนที่รักอยู่แล้ว ผมว่าผู้ใหญ่ท่านคงเข้าใจ" "ระวีก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นล่ะค่ะ แต่ระวีไม่รู้ว่าคนที่ระวีชอบ เขาจะเข้าใจรึเปล่า เพราะว่า ระวียังไม่เคยบอกรักเขาสักคำ" "งั้นคุณระวีก็บอกเขาสิครับ" "แล้วมันจะไม่น่าเกลียดเหรอคะ เอ่อ เพราะระวีเป็นผู้หญิง" "ไม่น่าเกลียดหรอกครับ เพราะคำว่ารักน่าฟังดีออก" "งั้นระวีจะบอกเขานะคะ" "ครับ แสงระวีจ้องมองนาวินตาหวานก่อนจะบอกออกมา "ระวีรักคุณนาวินค่ะ" "เฮ้ย!!" นาวินตกใจแทบหงายหลังตกเรือ สุดโก้ถ่ายภาพกล้วยไม้ที่บ้านจ่ากลิ้ง พลางชมว่าดอกไม้สวยมาก วันหลังเขาขออนุญาตพาน้องสาวมาด้วย จ่ากลิ้งบอกว่าตามสบาย แล้วไม่ได้สนใจซักถามต่อ สุดโก้ต้องชงเรื่องต่อ บอกว่าวันนี้แสงระวีไม่ได้มาด้วยเพราะไปพายเรือเล่นกับแฟน จ่ากลิ้งกับเกวลินไม่ได้สนใจอีก เพราะไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง สุดโก้เกาหัวยิก ก่อนจะบอกว่าแฟนของแสงระวีเป็นคนแถวนี้และเกวลินก็รู้จักด้วย เพราะเป็นพ่อค้าเร่พายเรือขายขนมแถวนี้ เกวลินได้ยินคำว่าพายเรือขายขนมก็ชะงักสนใจ สุดโก้ยิ้มพอใจก่อนที่จะรีบบอก "นายคนนั้นชื่อนาวินครับ" ได้ยินคำว่านาวิน เกวลินก็ใจหาย ในขณะที่จ่ากลิ้งหันขวับมามองอย่างสนใจ "แฟนคุณระวี ชื่ออะไรนะครับ" "นาวินครับ" สุดโก้ตอบชัดถ้อยชัดคำ จ่ากลิ้งยิ้มเครียดหันมองลูกสาว เกวลินหน้าเสียในทันที ขณะนั้น นาวินกับแสงระวียังพายเรืออยู่ด้วยกัน นาวินหน้าเจื่อนอึดอัด บอกว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว แสงระวีอุทานเสียงดัง ยกมือทาบหน้าอกแสดงท่าทางเจ็บปวด ตัวอ่อนระทวย แกล้งปล่อยตัวเองหล่นลงน้ำทันที นาวินตกใจ รีบกระโดดลงไปช่วยทันที เกวลินหน้าซีดใจหายวูบเรื่องของแสงระวีกับนาวิน สุดโก้ยิ้มพอใจ หยิบเอากล้องส่องทางไกลขึ้นมา พร้อมบอกอย่างยั่วๆ "ผมต้องขอดูซะหน่อย ว่าอยู่กันสองต่อสอง ไอ้พ่อค้าเร่นาวิน จะฉวยโอกาสรังแกน้องสาวผมรึเปล่า สุดโก้เอากล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู เห็นแสงระวีลอยอยู่ในน้ำ ท่าทางอ่อนระทวย มีนาวินตรงเข้าไปช่วยเหลือ สุดโก้ยิ้มอย่างพอใจ รู้ดีว่าเป็นแผนของน้องสาว แต่แกล้งร้องอย่างโมโห "จริงด้วย ไอ้นาวินมันฉวยโอกาสกับระวีจริงๆ ปัดโธ่เอ๊ย ผมไม่น่าปล่อยปลาย่างไว้กับแมวเลย" ได้ยินอย่างนั้นเกวลินก็ลืมตัวคว้าเอากล้องส่องทางไกลมาดู ก็เห็นแสงระวีกอดคอนาวิน ในขณะที่นาวินค้อมศีรษะต่ำลง เหมือนจะจูบแสงระวีเพราะแผ่นหลังนาวินบังอยู่ เกวลินยืนอึ้ง จ่ากลิ้งเห็นท่าทางของลูกสาวก็คว้าเอากล้องมาส่องดู เห็นแสงระวีซบอยู่ที่อกนาวิน แถมยังกอดไว้แน่น จ่ากลิ้งกัดฟันกรอด เกวลินน้ำตาคลอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วจ่ากลิ้งเป็นห่วง วิ่งตามลูกสาวไป สุดโก้ยิ้มพอใจ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เท่านี้ก็เรียบร้อย" เกวลินนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ในห้อง "ฉันอุตส่าห์เชื่อใจนายทุกอย่าง ทำไมนายทำกับฉันอย่างนี้นาวิน" จ่ากลิ้งตามเข้ามา บอกเกวลินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเป็นห่วงว่าอย่าร้องไห้ ขอให้เกวลินเข้มแข็ง เกวลินเข้ามากอดพ่อ ร้องไห้โฮออกมาอย่างเจ็บปวด ที่บ้านของยายจันทร์หอม นาวินเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยหลังจากโดดน้ำไปช่วยแสงระวี กรุณาขอคุยกับลูกชาย บอกว่าให้รีบแต่งงานกับแสงระวี เพราะเธอรู้ว่าแสงระวีรักพ่อค้าเร่ชื่อนาวินมากกว่าผู้การเรืออย่างสายัณห์ แสดงว่าแสงระวีไม่รักคนที่เปลือกนอก นาวินบอกว่าคงไม่ได้ เพราะเขาบอกแสงระวีไปแล้วว่าไม่ได้รักเธอ กรุณาฟังแล้วจะเป็นลม จำปากับจ่าทับไปด้อมๆ มองๆ แถวบ้านมะนาว พอมะนาวกับชงโคหันมา สองหนุ่มก็ยิ้มเผล่ทักทายด้วยความกะล่อนเหมือนเคย แต่สองสาวทำหน้าตึง เหวี่ยงหมัดเข้าใส่สองหนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว พร้อมคว้าไม้คมแฟก และไม้ตะพดมาเล่นงาน สองหนุ่มตกใจถามว่าทำไมต้องรุนแรงขนาดนี้ "ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าพวกนายไม่ว่าคนใดคนหนึ่งทำให้พวกเราเสียใจ ถือว่าเราเป็นศัตรูกัน" ชงโคพูดขึ้น สองหนุ่มรับคำว่าจำได้อย่างแม่นยำ "แล้วที่นายนาวินกอดจูบคุณแสงระวีกลางน้ำหมายความว่าอะไร" มะนาวพูดขึ้น จำปาเถียงว่านาวินไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน ชงโคยืนยันว่าเกวลินกับจ่ากลิ้งเห็นกับตา และพวกเธอจะไม่มีวันให้อภัยสามหนุ่มเด็ดขาด จำปากับจ่าทับกลับมาที่บ้านยายจันทร์หอมในสภาพสะบักสะบอม ทำเอาคนที่บ้านต่างตกใจ ยายจันทร์หอมถามว่าเกิดอะไรขึ้น สองหนุ่มเล่าว่าสองสาวโกรธที่นาวินไปกอดจูบกับแสงระวีกลางน้ำ และเกวลินกับจ่ากลิ้งเห็นเข้า ทุกคนต่างตกใจ นาวินปฏิเสธลั่นว่าไม่เป็นความจริง แพรหวานถามว่าแล้วทำไมเรื่องออกมาเป็นแบบนี้ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับยายเล็ก แต่ความจริงก็คือ คุณระวีเป็นลมตกน้ำ ผมก็ไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำเท่านั้นเอง" "ถ้ามันแค่นั้น แล้วทำไมหนูเกวลินถึงเห็นและเข้าใจไปอย่างนั้น" แพรหวานตั้งข้อสังเกต "ผมจะไปคุยกับคุณเกให้รู้เรื่อง" "จะบ้าเหรอผู้การ ขืนไปตอนนี้ ได้ถูกจ่ากลิ้งอะไรนั่นเพ่นกบาลยับ" กรุณาร้องห้าม "แต่ผมร้อนใจ" ยายจันทร์หอมช่วยพูด "ยังไงผู้การก็ต้องใจเย็นๆ ไว้ก่อน มีอะไรพรุ่งนี้เช้าค่อยไปคุยกัน เพราะถ้าไปตอนนี้คงเป็นเหมือนที่แม่กรุณาเขาบอกถูกเพ่นกบาลยับแน่" นาวินรีบโทรศัพท์หาเกวลิน เกวลินนั่งมองโทรศัพท์ดังด้วยนัยน์ตาชอกช้ำ จ่ากลิ้งยืนมองเกวลินนิ่งด้วยสายตาสุดแสนจะเป็นห่วง เกวลินหันมามองจ่ากลิ้ง ก่อนจะตัดสินใจปิดโทรศัพท์ นาวินนั่งมองโทรศัพท์อย่างกลุ้มใจ "คุณเกคงโกรธเรามาก ถึงขนาดปิดโทรศัพท์หนีเลย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ" วิสุทธิ์ถามสุดโกกับแสงระวีว่างานที่ไปทำสำเร็จกันหรือไม่ สองพี่น้องรีบบอกว่าสำเร็จทุกอย่าง แสงระวียืนยันว่าต่อไปนาวินต้องเลิกกับเกวลินแน่นอน พายัพฟังด้วยความกลุ้มใจ วิสุทธ์ออกไปหาลูกน้องสั่งให้ทำงานต่อ "พวกเราทุกคนต้องแสดงตัวเป็นนักท่องเที่ยว แล้วไปเที่ยวพักตามโฮมเสตย์ต่างๆ จากนั้น เอาสลอดไปใส่ในอาหารที่เขาทำให้เรากิน มันจะได้ท้องเสีย ส่วนกลางคืนก็ทำเมาเอะอะเสียงดัง เอาให้นอนไม่ได้เลยทั้งอัมพวา แล้วอย่าลืมทิ้งขยะลงแม่น้ำลำคลองด้วยนะ เอาให้มันสกปรกทั้งคลองเลย หลังจากนั้นออกมาโวยวาย เอาให้ได้ลงข่าวหน้าหนึ่งเลย ว่าชาวบ้านทำโฮมเสตย์ได้เละเทะแค่ไหน ต่อไปจะได้ไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหน มาพักที่โฮมเสตย์อีก มันต้องเรือนสบายรีสอร์ทเท่านั้น ถึงจะบริการทุกระดับ ประทับใจ" วิสุทธิ์หัวเราะก้องพอใจอย่างมาก เกวลินนั่งเหม่ออยู่ที่หน้าบ้าน นาวินเดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง เกวลินหันมามองนาวินอย่างเจ็บปวด "นายมาที่นี่อีกทำไม" "ผมมาเพื่ออธิบายทุกอย่างให้คุณเกฟัง" "ไม่จำเป็น ในเมื่อฉันเห็นเองกับตาว่านายกับคุณแสงระวีทำอะไรกัน" "มันไม่ใช่อย่างที่คุณเกคิดนะครับ" "แล้วมันคืออะไร" "ผม..." "ไม่ต้องพูด เพราะฉันจะไม่ฟังคำแก้ตัวของนาย" "ยังไงผมก็ต้องพูด ในเมื่อผมทำให้คุณเกเสียใจ" "นายสำคัญผิดแล้ว รู้ไว้ด้วย ว่าฉันไม่ได้เสียใจที่นายมีผู้หญิงอื่น แต่ฉันเสียใจ เสียใจที่เคยทำให้พ่อผิดหวัง ทำให้พ่อเสียใจ เพราะฉันเลือกที่จะคบคนอย่างนาย ทั้งๆ ที่พ่อก็เตือนแล้วว่าคนอย่างนายมันกะล่อน เชื่อไม่ได้ โกหก หลอกลวง ไปให้พ้น ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายอีกแล้ว" เกวลินวิ่งเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว นาวินวิ่งตามไปแต่ต้องชะงัก เมื่อมีปืนลูกซองยื่นมาดันตรงหน้า จ่ากลิ้งยืนหน้าตาถมึงทึง เยือกเย็นน่ากลัว "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะบันดาลโทสะยิงแกตาย" จ่ากลิ้งกระทุ้งปืนเข้าที่หน้าอกนาวิน แต่นาวินแอ่นอกสู้บอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวไม่มีท่าทีว่ากลัวแม้แต่น้อย "เอาสิครับ ผมพร้อมยอมตาย เพราะผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าคุณเกจะเข้าใจ ว่าผมไม่ได้มีอะไรกับคุณแสงระวี" "แกยังกล้าพูดอย่างนี้อีกเหรอไอ้นาวิน" จ่ากลิ้งตบเข้าที่หน้าของนาวิน นาวินเซไปตามแรงตบ แต่บอกอย่างไม่สะทกสะท้าน "กล้าครับ เพราะสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริง ผมไม่เคยมีอะไรกับคุณแสงระวี" จ่ากลิ้งทิ้งปืนถลันเข้ามากระชากคอเสื้อนาวินด้วยความโกรธ "แกพูดอย่างนี้ได้ยังไง ในเมื่อฉันเห็นกับตาว่าแกกอดจูบผู้หญิงคนนั้น ลูกผู้ชายกล้าทำมันต้องกล้ารับสิวะ " "ครับเป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ แต่ในเมื่อผมไม่ได้ทำ ทำไมผมต้องยอมรับด้วยครับ" จ่ากลิ้งตบผลัวะเข้าที่หน้าของนาวิน "ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง ขนาดนี้แล้วแกยังกล้าโกหก ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ออกไป ก่อนที่ฉันจะยิงแกสมองเละ ออกไป" "ผมไม่ไป จนกว่าผมจะได้คุยกับคุณเกวลินให้รู้เรื่อง" "แกอย่าท้าฉันนะ" จ่ากลิ้งยกปืนขึ้นมาเล็งที่หน้าอกของนาวิน นาวินยืนนิ่ง "ผมไม่ได้ท้า แต่ถ้านี่คือการพิสูจน์ความจริงใจของผม" "ไอ้นาวิน" จ่ากลิ้งเหนี่ยวไกปืน เกวลินวิ่งออกมา "อย่านะพ่อ" "คุณเก" "นายกลับไปได้แล้วนาวิน" "แต่ผม" "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายอีก พ่อคะ เข้าบ้านเถอะค่ะ อย่ายิงคนไร้ค่าคนนี้ให้เสียลูกปืนเลย" เกวลินควงแขนจ่ากลิ้งเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจนาวิน นาวินตะโกนสุดเสียง "คุณจะโกรธจะเกลียดผมแค่ไหน ขอให้รู้ไว้ว่าผมรักคุณ คุณเก" เกวลินชะงัก จ่ากลิ้งเองก็ชะงักมองเกวลินซึ่งน้ำตาไหลพรากอย่างเห็นใจ เกวลินรวบรวมสติเดินต่อไป ไม่แม้แต่จะชายตามองนาวิน แต่นาวินไม่ยอมไปไหน เขายังคงนั่งอยู่หน้าบ้านเกวลินจนมืดค่ำ จำปากับจ่าทับต้องมาตามให้กลับบ้าน บอกว่าค่อยคิดหาวิธีง้อใหม่ เพราะถ้าเราจริงใจทุกอย่างก็หมดปัญหา ตอนเช้าจำปาถามว่านาวินจะทำอย่างไรกับเรื่องของเกวลิน "ยังไงผมก็สู้ยิบตาอยู่แล้ว เพราะว่าผมรักและก็จริงใจกับคุณเกจริงๆ" "ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดเข้าผู้การ จะได้ไปหาคุณเก" จำปาบอก ยายจันทร์หอมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว นักท่องเที่ยวมาประท้วงอยู่หน้าบ้าน นาวินกับพวกรีบเดินเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าไข่บอกว่านักท่องเที่ยว หาว่าโฮมสเตย์ของชุมชนไม่ได้มาตรฐาน อาหารก็ไม่สะอาด เมื่อวานนักท่องเที่ยวท้องเสียกันเป็นสิบ เพราะอาหารเป็นพิษ และที่สำคัญตอนนี้ท่องเที่ยวกำลังให้ข่าวกับนักข่าวอยู่ หากข่าวแพรกระจายไป โฮมสเตย์จะต้องเสียหาย หอยบอกว่าคลองก็สกปรกมากมีแต่ขยะมูลฝอย จ่าทับตั้งข้อสังเกตว่าทำไมเรื่องร้ายถึงเกิดขึ้นเฉพาะที่โฮมสเตย์เท่านั้น ทุกคนต่างเห็นด้วย นาวินคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังและต้องเป็นคนที่สูญเสียผลประโยชน์เพราะโฮมสเตย์ได้กำลังรับความนิยม นาวินปรึกษากับจำปาและจ่าทับว่าเกิดปัญหาอย่างนี้เขาคงลากิจต่อ จำปากับจ่าทับก็ขอลากิจมาช่วยด้วยเช่นกัน จบตอน 22

ผู้การเรือเร่ 22
นาวินพายเรือมาตามคลอง โดยมีแสงระวีนั่งหน้าเศร้าอยู่ นาวินจึงถามว่าเธอเป็นอะไร แสงระวีเล่าว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงาน แต่เธอรู้สึกว่าไปกันไม่ได้กับฝ่ายชาย ทั้งที่ฝ่ายชายมีตำแหน่งใหญ่โตเป็นถึงผู้การเรือ เพราะว่าเธอไม้ได้รักเขา เธอรักผู้ชายอีกคนหนึ่ง นาวินถอนหายใจโล่งอก
"ระวีรักคนนี้ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ระวีรู้สึกว่าในความธรรมดาของเขา มันคือความจริงใจ ระวีรู้สึกอบอุ่นใจที่อยู่ใกล้เขา"
"งั้นคุณระวีก็ลองพูดกับผู้ใหญ่ดูสิครับว่าคุณระวีมีคนที่รักอยู่แล้ว ผมว่าผู้ใหญ่ท่านคงเข้าใจ"
"ระวีก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นล่ะค่ะ แต่ระวีไม่รู้ว่าคนที่ระวีชอบ เขาจะเข้าใจรึเปล่า เพราะว่า ระวียังไม่เคยบอกรักเขาสักคำ"
"งั้นคุณระวีก็บอกเขาสิครับ"
"แล้วมันจะไม่น่าเกลียดเหรอคะ เอ่อ เพราะระวีเป็นผู้หญิง"
"ไม่น่าเกลียดหรอกครับ เพราะคำว่ารักน่าฟังดีออก"
"งั้นระวีจะบอกเขานะคะ"
"ครับ
แสงระวีจ้องมองนาวินตาหวานก่อนจะบอกออกมา "ระวีรักคุณนาวินค่ะ"
"เฮ้ย!!" นาวินตกใจแทบหงายหลังตกเรือ
สุดโก้ถ่ายภาพกล้วยไม้ที่บ้านจ่ากลิ้ง พลางชมว่าดอกไม้สวยมาก วันหลังเขาขออนุญาตพาน้องสาวมาด้วย จ่ากลิ้งบอกว่าตามสบาย แล้วไม่ได้สนใจซักถามต่อ สุดโก้ต้องชงเรื่องต่อ บอกว่าวันนี้แสงระวีไม่ได้มาด้วยเพราะไปพายเรือเล่นกับแฟน จ่ากลิ้งกับเกวลินไม่ได้สนใจอีก เพราะไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
สุดโก้เกาหัวยิก ก่อนจะบอกว่าแฟนของแสงระวีเป็นคนแถวนี้และเกวลินก็รู้จักด้วย เพราะเป็นพ่อค้าเร่พายเรือขายขนมแถวนี้ เกวลินได้ยินคำว่าพายเรือขายขนมก็ชะงักสนใจ สุดโก้ยิ้มพอใจก่อนที่จะรีบบอก
"นายคนนั้นชื่อนาวินครับ"
ได้ยินคำว่านาวิน เกวลินก็ใจหาย ในขณะที่จ่ากลิ้งหันขวับมามองอย่างสนใจ
"แฟนคุณระวี ชื่ออะไรนะครับ"
"นาวินครับ"
สุดโก้ตอบชัดถ้อยชัดคำ จ่ากลิ้งยิ้มเครียดหันมองลูกสาว เกวลินหน้าเสียในทันที ขณะนั้น นาวินกับแสงระวียังพายเรืออยู่ด้วยกัน นาวินหน้าเจื่อนอึดอัด บอกว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว
แสงระวีอุทานเสียงดัง ยกมือทาบหน้าอกแสดงท่าทางเจ็บปวด ตัวอ่อนระทวย แกล้งปล่อยตัวเองหล่นลงน้ำทันที นาวินตกใจ รีบกระโดดลงไปช่วยทันที
เกวลินหน้าซีดใจหายวูบเรื่องของแสงระวีกับนาวิน สุดโก้ยิ้มพอใจ หยิบเอากล้องส่องทางไกลขึ้นมา พร้อมบอกอย่างยั่วๆ
"ผมต้องขอดูซะหน่อย ว่าอยู่กันสองต่อสอง ไอ้พ่อค้าเร่นาวิน จะฉวยโอกาสรังแกน้องสาวผมรึเปล่า
สุดโก้เอากล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู เห็นแสงระวีลอยอยู่ในน้ำ ท่าทางอ่อนระทวย มีนาวินตรงเข้าไปช่วยเหลือ สุดโก้ยิ้มอย่างพอใจ รู้ดีว่าเป็นแผนของน้องสาว แต่แกล้งร้องอย่างโมโห
"จริงด้วย ไอ้นาวินมันฉวยโอกาสกับระวีจริงๆ ปัดโธ่เอ๊ย ผมไม่น่าปล่อยปลาย่างไว้กับแมวเลย"
ได้ยินอย่างนั้นเกวลินก็ลืมตัวคว้าเอากล้องส่องทางไกลมาดู ก็เห็นแสงระวีกอดคอนาวิน ในขณะที่นาวินค้อมศีรษะต่ำลง เหมือนจะจูบแสงระวีเพราะแผ่นหลังนาวินบังอยู่ เกวลินยืนอึ้ง จ่ากลิ้งเห็นท่าทางของลูกสาวก็คว้าเอากล้องมาส่องดู เห็นแสงระวีซบอยู่ที่อกนาวิน แถมยังกอดไว้แน่น จ่ากลิ้งกัดฟันกรอด เกวลินน้ำตาคลอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วจ่ากลิ้งเป็นห่วง วิ่งตามลูกสาวไป สุดโก้ยิ้มพอใจ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เท่านี้ก็เรียบร้อย"
เกวลินนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ในห้อง
"ฉันอุตส่าห์เชื่อใจนายทุกอย่าง ทำไมนายทำกับฉันอย่างนี้นาวิน"
จ่ากลิ้งตามเข้ามา บอกเกวลินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเป็นห่วงว่าอย่าร้องไห้ ขอให้เกวลินเข้มแข็ง เกวลินเข้ามากอดพ่อ ร้องไห้โฮออกมาอย่างเจ็บปวด
ที่บ้านของยายจันทร์หอม นาวินเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยหลังจากโดดน้ำไปช่วยแสงระวี กรุณาขอคุยกับลูกชาย บอกว่าให้รีบแต่งงานกับแสงระวี เพราะเธอรู้ว่าแสงระวีรักพ่อค้าเร่ชื่อนาวินมากกว่าผู้การเรืออย่างสายัณห์ แสดงว่าแสงระวีไม่รักคนที่เปลือกนอก นาวินบอกว่าคงไม่ได้ เพราะเขาบอกแสงระวีไปแล้วว่าไม่ได้รักเธอ กรุณาฟังแล้วจะเป็นลม
จำปากับจ่าทับไปด้อมๆ มองๆ แถวบ้านมะนาว พอมะนาวกับชงโคหันมา สองหนุ่มก็ยิ้มเผล่ทักทายด้วยความกะล่อนเหมือนเคย แต่สองสาวทำหน้าตึง เหวี่ยงหมัดเข้าใส่สองหนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว พร้อมคว้าไม้คมแฟก และไม้ตะพดมาเล่นงาน สองหนุ่มตกใจถามว่าทำไมต้องรุนแรงขนาดนี้
"ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าพวกนายไม่ว่าคนใดคนหนึ่งทำให้พวกเราเสียใจ ถือว่าเราเป็นศัตรูกัน" ชงโคพูดขึ้น สองหนุ่มรับคำว่าจำได้อย่างแม่นยำ
"แล้วที่นายนาวินกอดจูบคุณแสงระวีกลางน้ำหมายความว่าอะไร" มะนาวพูดขึ้น
จำปาเถียงว่านาวินไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน ชงโคยืนยันว่าเกวลินกับจ่ากลิ้งเห็นกับตา และพวกเธอจะไม่มีวันให้อภัยสามหนุ่มเด็ดขาด
จำปากับจ่าทับกลับมาที่บ้านยายจันทร์หอมในสภาพสะบักสะบอม ทำเอาคนที่บ้านต่างตกใจ ยายจันทร์หอมถามว่าเกิดอะไรขึ้น สองหนุ่มเล่าว่าสองสาวโกรธที่นาวินไปกอดจูบกับแสงระวีกลางน้ำ และเกวลินกับจ่ากลิ้งเห็นเข้า ทุกคนต่างตกใจ นาวินปฏิเสธลั่นว่าไม่เป็นความจริง แพรหวานถามว่าแล้วทำไมเรื่องออกมาเป็นแบบนี้
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับยายเล็ก แต่ความจริงก็คือ คุณระวีเป็นลมตกน้ำ ผมก็ไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำเท่านั้นเอง"
"ถ้ามันแค่นั้น แล้วทำไมหนูเกวลินถึงเห็นและเข้าใจไปอย่างนั้น" แพรหวานตั้งข้อสังเกต
"ผมจะไปคุยกับคุณเกให้รู้เรื่อง"
"จะบ้าเหรอผู้การ ขืนไปตอนนี้ ได้ถูกจ่ากลิ้งอะไรนั่นเพ่นกบาลยับ" กรุณาร้องห้าม
"แต่ผมร้อนใจ"
ยายจันทร์หอมช่วยพูด "ยังไงผู้การก็ต้องใจเย็นๆ ไว้ก่อน มีอะไรพรุ่งนี้เช้าค่อยไปคุยกัน เพราะถ้าไปตอนนี้คงเป็นเหมือนที่แม่กรุณาเขาบอกถูกเพ่นกบาลยับแน่"
นาวินรีบโทรศัพท์หาเกวลิน เกวลินนั่งมองโทรศัพท์ดังด้วยนัยน์ตาชอกช้ำ จ่ากลิ้งยืนมองเกวลินนิ่งด้วยสายตาสุดแสนจะเป็นห่วง เกวลินหันมามองจ่ากลิ้ง ก่อนจะตัดสินใจปิดโทรศัพท์ นาวินนั่งมองโทรศัพท์อย่างกลุ้มใจ
"คุณเกคงโกรธเรามาก ถึงขนาดปิดโทรศัพท์หนีเลย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ"
วิสุทธิ์ถามสุดโกกับแสงระวีว่างานที่ไปทำสำเร็จกันหรือไม่ สองพี่น้องรีบบอกว่าสำเร็จทุกอย่าง แสงระวียืนยันว่าต่อไปนาวินต้องเลิกกับเกวลินแน่นอน พายัพฟังด้วยความกลุ้มใจ วิสุทธ์ออกไปหาลูกน้องสั่งให้ทำงานต่อ
"พวกเราทุกคนต้องแสดงตัวเป็นนักท่องเที่ยว แล้วไปเที่ยวพักตามโฮมเสตย์ต่างๆ จากนั้น เอาสลอดไปใส่ในอาหารที่เขาทำให้เรากิน มันจะได้ท้องเสีย ส่วนกลางคืนก็ทำเมาเอะอะเสียงดัง เอาให้นอนไม่ได้เลยทั้งอัมพวา แล้วอย่าลืมทิ้งขยะลงแม่น้ำลำคลองด้วยนะ เอาให้มันสกปรกทั้งคลองเลย หลังจากนั้นออกมาโวยวาย เอาให้ได้ลงข่าวหน้าหนึ่งเลย ว่าชาวบ้านทำโฮมเสตย์ได้เละเทะแค่ไหน ต่อไปจะได้ไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหน มาพักที่โฮมเสตย์อีก มันต้องเรือนสบายรีสอร์ทเท่านั้น ถึงจะบริการทุกระดับ ประทับใจ" วิสุทธิ์หัวเราะก้องพอใจอย่างมาก
เกวลินนั่งเหม่ออยู่ที่หน้าบ้าน นาวินเดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง เกวลินหันมามองนาวินอย่างเจ็บปวด
"นายมาที่นี่อีกทำไม"
"ผมมาเพื่ออธิบายทุกอย่างให้คุณเกฟัง"
"ไม่จำเป็น ในเมื่อฉันเห็นเองกับตาว่านายกับคุณแสงระวีทำอะไรกัน"
"มันไม่ใช่อย่างที่คุณเกคิดนะครับ"
"แล้วมันคืออะไร"
"ผม..."
"ไม่ต้องพูด เพราะฉันจะไม่ฟังคำแก้ตัวของนาย"
"ยังไงผมก็ต้องพูด ในเมื่อผมทำให้คุณเกเสียใจ"
"นายสำคัญผิดแล้ว รู้ไว้ด้วย ว่าฉันไม่ได้เสียใจที่นายมีผู้หญิงอื่น แต่ฉันเสียใจ เสียใจที่เคยทำให้พ่อผิดหวัง ทำให้พ่อเสียใจ เพราะฉันเลือกที่จะคบคนอย่างนาย ทั้งๆ ที่พ่อก็เตือนแล้วว่าคนอย่างนายมันกะล่อน เชื่อไม่ได้ โกหก หลอกลวง ไปให้พ้น ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายอีกแล้ว"
เกวลินวิ่งเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว นาวินวิ่งตามไปแต่ต้องชะงัก เมื่อมีปืนลูกซองยื่นมาดันตรงหน้า จ่ากลิ้งยืนหน้าตาถมึงทึง เยือกเย็นน่ากลัว
"ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะบันดาลโทสะยิงแกตาย"
จ่ากลิ้งกระทุ้งปืนเข้าที่หน้าอกนาวิน แต่นาวินแอ่นอกสู้บอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวไม่มีท่าทีว่ากลัวแม้แต่น้อย
"เอาสิครับ ผมพร้อมยอมตาย เพราะผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าคุณเกจะเข้าใจ ว่าผมไม่ได้มีอะไรกับคุณแสงระวี"
"แกยังกล้าพูดอย่างนี้อีกเหรอไอ้นาวิน"
จ่ากลิ้งตบเข้าที่หน้าของนาวิน นาวินเซไปตามแรงตบ แต่บอกอย่างไม่สะทกสะท้าน
"กล้าครับ เพราะสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริง ผมไม่เคยมีอะไรกับคุณแสงระวี"
จ่ากลิ้งทิ้งปืนถลันเข้ามากระชากคอเสื้อนาวินด้วยความโกรธ
"แกพูดอย่างนี้ได้ยังไง ในเมื่อฉันเห็นกับตาว่าแกกอดจูบผู้หญิงคนนั้น ลูกผู้ชายกล้าทำมันต้องกล้ารับสิวะ "
"ครับเป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ แต่ในเมื่อผมไม่ได้ทำ ทำไมผมต้องยอมรับด้วยครับ"
จ่ากลิ้งตบผลัวะเข้าที่หน้าของนาวิน
"ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง ขนาดนี้แล้วแกยังกล้าโกหก ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ออกไป ก่อนที่ฉันจะยิงแกสมองเละ ออกไป"
"ผมไม่ไป จนกว่าผมจะได้คุยกับคุณเกวลินให้รู้เรื่อง"
"แกอย่าท้าฉันนะ"
จ่ากลิ้งยกปืนขึ้นมาเล็งที่หน้าอกของนาวิน นาวินยืนนิ่ง
"ผมไม่ได้ท้า แต่ถ้านี่คือการพิสูจน์ความจริงใจของผม"
"ไอ้นาวิน" จ่ากลิ้งเหนี่ยวไกปืน
เกวลินวิ่งออกมา "อย่านะพ่อ"
"คุณเก"
"นายกลับไปได้แล้วนาวิน"
"แต่ผม"
"ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายอีก พ่อคะ เข้าบ้านเถอะค่ะ อย่ายิงคนไร้ค่าคนนี้ให้เสียลูกปืนเลย"
เกวลินควงแขนจ่ากลิ้งเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจนาวิน นาวินตะโกนสุดเสียง
"คุณจะโกรธจะเกลียดผมแค่ไหน ขอให้รู้ไว้ว่าผมรักคุณ คุณเก"
เกวลินชะงัก จ่ากลิ้งเองก็ชะงักมองเกวลินซึ่งน้ำตาไหลพรากอย่างเห็นใจ เกวลินรวบรวมสติเดินต่อไป ไม่แม้แต่จะชายตามองนาวิน แต่นาวินไม่ยอมไปไหน เขายังคงนั่งอยู่หน้าบ้านเกวลินจนมืดค่ำ จำปากับจ่าทับต้องมาตามให้กลับบ้าน บอกว่าค่อยคิดหาวิธีง้อใหม่ เพราะถ้าเราจริงใจทุกอย่างก็หมดปัญหา ตอนเช้าจำปาถามว่านาวินจะทำอย่างไรกับเรื่องของเกวลิน
"ยังไงผมก็สู้ยิบตาอยู่แล้ว เพราะว่าผมรักและก็จริงใจกับคุณเกจริงๆ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดเข้าผู้การ จะได้ไปหาคุณเก" จำปาบอก
ยายจันทร์หอมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว นักท่องเที่ยวมาประท้วงอยู่หน้าบ้าน นาวินกับพวกรีบเดินเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าไข่บอกว่านักท่องเที่ยว หาว่าโฮมสเตย์ของชุมชนไม่ได้มาตรฐาน อาหารก็ไม่สะอาด เมื่อวานนักท่องเที่ยวท้องเสียกันเป็นสิบ เพราะอาหารเป็นพิษ และที่สำคัญตอนนี้ท่องเที่ยวกำลังให้ข่าวกับนักข่าวอยู่ หากข่าวแพรกระจายไป โฮมสเตย์จะต้องเสียหาย หอยบอกว่าคลองก็สกปรกมากมีแต่ขยะมูลฝอย
จ่าทับตั้งข้อสังเกตว่าทำไมเรื่องร้ายถึงเกิดขึ้นเฉพาะที่โฮมสเตย์เท่านั้น ทุกคนต่างเห็นด้วย นาวินคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังและต้องเป็นคนที่สูญเสียผลประโยชน์เพราะโฮมสเตย์ได้กำลังรับความนิยม นาวินปรึกษากับจำปาและจ่าทับว่าเกิดปัญหาอย่างนี้เขาคงลากิจต่อ จำปากับจ่าทับก็ขอลากิจมาช่วยด้วยเช่นกัน
จบตอน 22

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1
เมฆ วันที่ : 16/07/2008 เวลา : 21.32 น.

ไม่เห็นมีตอนที่ 23 เลย

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	กรกฎาคม 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31