ถึงร้ายก็รัก 21 
 ที่คลินิก ลลนาเดินออกมาจากห้องตรวจ ท่าทางดูอิดโรยมาก เดินเอียงๆ ก่อนจะเซล้ม พยาบาลที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์จ่ายา ต้องรีบเข้าไปช่วยประคอง ก่อนจะพาไปนั่งพักที่เก้าอี้ใกล้ๆ ลลนาที่หน้าซีดเซียวมาก พยักหน้าบอกว่ายังพอไหว พยาบาลมองลลนาสงสารบอกให้เข้าไปหาหมออีกครั้ง แต่ลลนาบอกว่าเธอไหว พยาบาลอธิบายว่าอาการแพ้จะมีช่วง 3 เดือนแรก แล้วจะดีขึ้น แล้วก็ส่งยาให้
 ลลนารับถุงจากพยาบาล ก่อนจะค่อยๆ ยันกายขึ้น โดยมีพยาบาล คอยช่วยพยุง ก่อนจะเปิดประตูให้เธอ
 ลลนาเปิดประตูเข้ามาในห้อง ท่าทางดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ลลนาพยายามไปนั่งบนเตียง แต่ยังไม่ทันจะได้นั่งก็เกิดอยากอาเจียน ต้องรีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ เสียงดังในห้องน้ำ ก่อนจะเดินสะโหลสะเหลออกมาในห้อง
 ลลนามองไปรอบๆห้อง รู้สึกหัวหมุนไปหมด ราวกับห้องทั้งห้องหมุนได้ ลลนาพยายามนั่งลงเตียงเพื่อตั้งสติ อยากอาเจียนอีกครั้ง แต่ระหว่างที่ลลนาลุกขึ้น ลลนารู้สึกว่ามาบางอย่างไหลออกมาจากหว่างขา ลลนารีบก้มมอง เห็นมีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว เธอช็อค ตกใจมาก !!
 ร้านดีวีดี กษมานั่งอ่านแคตตาล็อคดีวีดีประจำเดือนเซ็งๆ ก่อนจะเขวี้ยงลงบนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย เสียงโทรศัพท์มือถือของกษมาดังขึ้น กษมาหยิบขึ้นมารับอย่างเซ็งๆ แต่แล้วเขาก็ตกใจ บอกให้ลลนาทำใจดีๆ เขาจะรีบไปหา กษมารีบวิ่งออกจากร้านไปทันที  เฮียเม้งเดินออกมาหลังร้านเห็นกษมาวิ่งออกไปก็ตกใจ รีบวิ่งตามไปเรียก เฮียเม้งพยายามเรียก แต่กษมาไม่แม้จะหันกลับมามอง เฮียเม้งมองตามกษมาไม่พอใจมาก
 ที่คลิกนิก กษมาพยุงลลนาเดินออกมาจากห้องตรวจ ด้วยความเป็นห่วง ลลนามองกษมารู้สึกผิด
 "นาเลยทำให้โต้งต้องเดือดร้อนเลย"
 "ไม่เป็นไรหรอก เจ้านายโต้งเขาใจดี เขาไม่ว่าอะไรหรอก แต่นาน่ะซิ คิดยังไงถึงออกมาอยู่ตัวคนเดียวอย่างนี้ นากำลังท้องกำลังไส้นะ"
 "แล้วโต้งจะให้นาอยู่ให้ใครต่อใครเขาลำบากใจเหรอ" ลลนาก้มหน้าเศร้า
 กษมามองลลนาด้วยความเห็นใจและรักอย่างสุดซื้ง กษมาจับมือลลนาขึ้น
 "นาไปอยู่กับเราเถอะ เราจะดูแลนากับลูกอย่างดีเอง"
 "อย่าเลยโต้ง นาไม่อยากให้โต้งต้องลำบาก"
 "เราไม่ลำบากหรอก ตรงข้ามเรามีความสุขมากกว่า นาอย่าลืมซิว่าเรารักนานะ"
 กษมามองหน้าลลนาอย่างจริงใจ ลลนาสัมผัสได้ถึงความหวังดีที่เขามีให้อย่างเต็มหัวใจ
 "แต่นา จะไปอยู่กับโต้งได้ยังไง ในเมื่อเราสองคนไม่ได้"
 "จะสนใจคนอื่นทำไม ยังไงอีกหน่อยเราก็ต้องแต่งงานกัน ลูกนาก็เหมือนลูกเรา ไปอยู่กับเรานะนา เราจะดูแลนาเอง"
 ลลนามองกษมาลำบากใจ กษมาพูดต่ออีกว่า
 "ถ้าเราปล่อยนากลับไปวันนี้เราคงนอนไม่หลับ คอยแต่เป็นห่วงว่านาจะคิดยังไง ถ้าไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงลูกบ้างเถอะนะ"
 ลลนาก้มไปมองที่ท้องตัวเอง คิดหนัก ก่อนจะเงยหน้ากษมา
 "ก็ได้ แต่สัญญานะว่าต้องให้นาออกค่าใช้จ่ายด้วย"
 กษมายิ้มดีใจ "งั้นเรายกค่ากับข้าวให้นาออกหมดเลยก็แล้วกัน"
 ลลนามองหน้ากษมายิ้ม กษมามองลลนาอย่างดีใจ
 เย็นวันนั้นกษมาและลลนา หอบหิ้วข้าวของเข้ามาในบ้าน ละไมที่นั่งดูละครอยู่กันไปมองลลนาด้วยท่าทางไม่ต้อนรับอย่างเห็นได้ชัด ลลนาพยายามยิ้มใจดีสู้เสือ
 "สวัสดีค่ะคุณน้า"
 "นี่มันอะไรกันน่ะ หอบข้าวหอบของมาอะไรกันมากมาย"
 "ผมให้นาเขามาพักกับเราน่ะแม่"
 ละไมโวยวายทันที "จะมาพักได้ยังไง บ้านช่องก็เล็กเท่ารูหนู ลำพังแค่อยู่กันเองยังจะไม่รอด นี่ต้องมาเลี้ยงคนอื่นอีก ไหนจะค่าน้ำ ค่าไฟ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ"
 กษมารีบเข้าไปปรามแม่ "แม่!! แม่พูดอย่างนี้ได้ไง นาเขาเป็นคู่หมั้นผมนะ"
 "เป็นแค่คู่หมั้น แต่ท้องโตมาอยู่บ้านผู้ชายอย่างนี้ ฉันจะบอกชาวบ้านเขายังไง"
 "แม่ก็ไม่ต้องไปสนใจเขาซิ"
 "จะไม่ให้สนใจได้ยังไง ฉันขี้เกียจจะฟังชาวบ้านเขานินทาทุกวัน เกลียดนักเชียวไอ้พวกชิงสุกก่อนห่าม"
 ลลนาโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว กษมาก็โกรธ "แม่!! หยุดพูดซะทีเถอะ"
 กษมามองละไมโกธรมาก ละไมรีบหยุด กษมารีบพาลลนาเข้าไปในห้อง
 "นาเข้าไปอยู่ในห้องก่อนนะ"
 กษมารีบดึงลลนาเข้าไปในห้อง ละไม่รีบด่าไล่หลัง "ไอ้ลูกอกตัญญูเห็นผู้หญิงดีกว่าแม่!"
 กษมาพาลลนาเข้ามาในห้อง มีเสียงละไมตามด่าไล่หลังมาตลอด ลลนาอึดอัดทนไม่ไหว
 "นาว่านาไปอยู่ที่อื่นดีกว่านะโต้ง"
 "นาไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น นาอยู่ที่นี่แหละ คนแก่ก็อย่างนี้แหละ อย่าไปถือสาแกเลยนะ"
 "แต่ว่า"
 "แม่เขาหัวโบราณน่ะ เดี๋ยวเราจะพูดให้แม่เขาเข้าใจเอง"
 ลลนาอึดอัดมาก กษมาคะยั้นคะยออีก "นะ นานะ ทนอยู่ไปก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ เราค่อยขยับขยายกันก็ได้ เพราะเราก็เบื่อที่นี่เต็มทีแล้ว"
 กษมาเอาข้าวของลลนาไปวางไว้มุมห้อง ก่อนจะประคองลลนาให้นั่งบนเตียงอย่างทนุถนอม
 "เรายกห้องนี้ให้นาเลยนะ นาอยู่ให้สบาย"
 "แล้วโต้งจะไปนอนที่ไหน"
 "เราก็ไปนอนข้างนอกน่ะแหละ"
 กษมาพูดพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าบางส่วนออกมาจากตู้ รวมทั้งชุดทำงานร้านดีวีดีด้วย กษมาโกยๆ โดยไม่ทันระวัง ชุดร้านดีวีดีตกลงที่พื้น กษมาตกใจจะก้มลงหยิบ แต่ลลนาก้มไปคว้ามาให้ก่อน
 กษมารีบแก้ตัว "จะเอาไปเป็นตัวอย่างคอสตูมน่ะ พอดีโต้งทำโปรเจคร้านดีวีดีอยู่"
 "ถ้านาคลอดแล้วนาไปสมัครงานที่นั่นบ้างได้มั๊ย"
 กษมาอึกอักลำบากใจ "เอ่อ เอาไว้ถึงตอนนั้นก่อนเถอะนะนา ตอนนี้นาพักผ่อนก่อนเถอะนะ เดี๋ยวเราคงต้องไปทำงานต่อ"
 "จ๊ะ ขอบคุณมากนะโต้ง"
 กษมารีบหอบเสื้อผ้าออกไป ก่อนจะแอบถอนหายใจโล่งอก
00000000000
 ร้านดีวีดี กษมาเทซองที่ใส่เงินค่าจ้างออกมานับดู ได้เงินไม่ถึง 1000  บาท กษมาโวยเฮียเม้ง
 "ทำไมได้เงินเท่านี้ละเฮีย"
 "อ้าว!! ก็ค่าแรงวันละ 180 บาท ลื้อทำงานมากี่วัน วันนี้อยู่ดีๆ ก็โดดงาน อั๊วไม่ตัดเงินลื้อก็บุญเท่าไหร่แล้ว"
 "แค่นี้มันจะไปพอกินอะไร"
 "คนอื่นทำไมเขาอยู่กันได้ ลื้อจำไว้นะ หาได้ไม่เท่าใช้เป็น ถ้าลื้อยังฟุ้งเฟ้อ อยากมีอยากได้อยู่อย่างนี้ละก็ ต่อให้หาได้เท่าไหร่ก็ไม่พอ"
 เฮียเม้งพูดเสร็จก็เดินออกไป กษมาโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ "โธ่เว๊ย!"
 เจฟเด็กในร้านท่าทางวัยรุ่นโจ๋ๆ ที่ยืนแอบมองกษมาอยู่ เดินยิ้มๆ เข้าไปหากษมา
 "มีปัญหาเรื่องเงินเหรอพี่"
 กษมาหันมองตาขวาง "เกี่ยวไรกับนายด้วย"
 "เอ้า ผมมาพูดด้วยดีๆ อุตส่าห์จะช่วยพี่สักหน่อย ถ้าพี่ไม่สนใจก็ตามใจ"
 เจฟเดินยิ้มๆ ออกไป กษมามองตาม ลังเล ก่อนจะตัดสินใจเรียก
 "นายจะช่วยอะไรฉันได้"
 เจฟยิ้ม "ผมมีวิธีหาเงินดีๆ พี่สนใจมั๊ยล่ะ"
 กษมามองสำรวจไปตามตัวเจฟ เห็นเจฟใส่ นาฬิกาก็หลายหมื่นร้องเท้าก็หลายพัน เจฟมองกษมารู้ว่ากษมาเริ่มสนใจ
 "ชักเริ่มสนใจแล้วใช่มั๊ยล่ะ งั้นเดี๋ยวเลิกงานแล้วพี่ไปกับผมซิ"
 "ไปไหน" เจฟยิ้มไม่บอก 
 และในคืนนั้นกษมาก็ตกลงไปกับเจฟ เจฟเปิดประตูเข้ามาในอพาตเม้นต์หรู ที่กำลังจัดงานปาร์ตี้ เสียงเพลงฮิปออปร่วมสมัยดังคึกคัก กษมาเดินตามเข้ามาในห้อง เห็นเด็กวัยรุ่นในห้องนั้น ถ้าไม่ลุกขึ้นเต้นรำ นั่งสุมหัวทำอะไรกันบางอย่าง ก็นั่งนัวเนียกันเป็นคู่ๆ กษมารีบจับแขนเจฟไว้ ไม่อยากเข้าไป
 "มาที่นี่ทำไม"
 เจฟยิ้มฟันขาว "ก็พี่อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ เงินมันลอยอยู่แถวนี้ พี่ต้องตะครุบคว้ามันไว้ให้ได้"
 กษมามองหน้าเจฟไม่เข้าใจว่าเจฟพูดอะไร วัยรุ่นหน้าตาท่าทางดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเจฟ ก่อนจะยื่นเงินให้ เจฟยิ้มก่อนจะล้วงไปในกระเป๋าหยิบห่ออะไรบางอย่างเล็กๆ ยื่นให้ กษมามองรู้ว่าเจฟทำอะไร
 "นี่นายขายยาเหรอ"
 "จุ๊ จุ๊ ยาที่ไหน เขาเรียกว่าตัวช่วย ถ้าเราไม่ขายไอ้พวกนี้มันก็ต้องไปซื้อกับคนอื่น แล้วเราจะปล่อยให้เงินมันไปอยู่กับคนอื่นทำไม"
 "แต่มันผิดกฎหมายนะ"
 "แต่มันก็คุ้มที่จะเสี่ยง พี่เคยทำงานที่ไหนง่ายอย่างนี้รึเปล่า ถ้าพี่สนพี่ก็เอายาไปเลย"
 เจฟยื่นซองยาให้กษมา กษมามองลังเล วัยรุ่นหญิงเดินเข้ามาสะกิดเจฟ ก่อนจะยื่นเงินให้สามพัน เจฟหันไปมองกษมา
 "ว่าไงพี่"
 กษมามองหน้าเจฟ มองเงิน และ มองหน้า คิดหนัก ก่อนจะตัดสินใจยื่นยาให้หญิงสาว ก่อนจะรับเงินมาไว้ เจฟมองกษมายิ้มอย่างชอบใจ
 "เป็นไงพี่ ง่ายมั๊ยล่ะ" กษมามองเงินในมือก่อนจะยิ้มดีใจ
 ในห้องกษมา ลลนานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับ เพราะมีเสียง "เฮ ๆๆๆ" ดังอยู่ข้างนอก ลลนาเปิดประตูแอบมอง เห็นละไมมานั่งเล่นไพ่กับเพื่อนคู่ขา 3 คน เล่นกันอย่างเมามันเสียงดังโวยวาย ลลนาส่ายหน้ากำลังจะปิดประตู ละไมมองเข้ามาเห็นลลนาพอดี เห็นว่าเธอยังไม่นอนก็สั่งให้ไปซื้อข้าวมาให้กิน
 ลลนาเดินหิ้วถุงอาหาร น้ำอัดลม น้ำแข็ง พะรุงพะรังเข้ามาในซอยที่มืดและเปลี่ยว เธอเดินผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่ดมกาว เด็กในกลุ่มนั้นจ้องลลนาเขม็ง ลลนากลัวรีบเดินเพิ่มความเร็ว แต่ก็เดินได้ลำบาก เพราะท้องและหิ้วของเยอะแยะ
 เด็กวัยรุ่นมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนส่งเพื่อนในกลุ่มเดินตา ลลนาเห็นท่าไม่ดี พยายามจะหนี แต่เด็กนั่นก็เดินตาม ลลนาตัดสินใจวิ่ง เด็กยิ้มก่อนจะวิ่งเข้าไปผลักลลนาจนล้ม ข้าวของกระจัดกระจาย เด็กเห็นกระเป๋าเงินจะคว้าไป แต่ลลนารีบคว้าไว้ ทั้งสองดึงกระเป๋าแย่งกัน ดีที่โต้งผ่านมาช่วยไว้ โต้งรู้ว่าแม่ใช้ลลนามาซื้อข้าวก็รีบกลับไปต่อว่าแม่ และบอกว่าเขาจะพาลลนาออกไปอยู่ข้างนอก
 กษมาเข้ามาเก็บข้าวของทั้งของลลนา และ ของตัวเองใส่กระเป๋า ลลนายืนมองกษมารู้สึกไม่สบายใจ
 "โต้งทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ โต้งไม่ควรว่าแม่อย่างนั้น"
 "แต่เราไม่อยากให้ใครมาทำร้ายนา"
 "แต่นั่นแม่ของโต้งนะ นาว่าโต้งไปขอโทษแม่ดีกว่า นาย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ได้"
 "ไม่ได้ เราไม่ยอมให้นาไปลำบากอยู่คนเดียวหรอก" กษมาหยิบเงินในกระเป๋าหลายพันบาทออกมา "เรามีเงินแล้วเดี๋ยวเราไปเช่าอาพาร์ทเม้นท์อยู่ด้วยกัน"
 "โต้งจะทิ้งแม่โต้งเหรอ"
 "เราไม่ทำอย่างนั้นหรอก เราแค่โมโหไว้ให้อะไรเข้าที่เข้าทางเราค่อยกลับมา"
 "จริงๆ นะ"
 "จริงซิ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช้า เราค่อยไปขอโทษเขา รอให้อารมณ์เย็นกว่านี้ก่อน แล้วเราค่อยออกไปหาที่อยู่ใหม่นะ"
 "งั้นก็ตามใจโต้งแล้วกัน"
 กษมาดีใจจะเข้าไปกอดลลนา แต่ลลนาเอามือห้ามไว้ กษมาจ๋อย ลลนามองหน้ากษมาจริงจัง
 "นาอยากให้โต้งสัญญากับเราก่อนว่า เราจะอยู่ด้วยกันอย่างเพื่อน"
 กษมาได้ฟังแล้วไม่พอใจ แต่ต้องพยายามเก็บอารมณ์ "แล้วแต่นาสบายใจเถอะ"
 ลลนายิ้มพอใจ กษมาเครียดแอบโกรธนิดๆ
000000000000000
 คืนเดียวกันนี้ ศวินนั่งหน้าเครียด เหม่อลอย คิดอะไรบางอย่าง ลลนีเดินเข้ามา กอดจากด้านหลัง
 "นีก็เป็นห่วงนาค่ะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้จะซัดเซพเนจรไปไหน"
 "ผมกลัวว่าเขาจะไปทำอะไรโง่ๆ"
 ลลนีเล่นละครเศร้า "ถ้านาทำอย่างนั้นนีก็เสียใจมาก นีอุตส่าห์ให้ทางเลือกเขาแล้ว ทำไมเขาถึงไม่เอา นีไม่เข้าใจ"
 "เขาเกลียดผม เขาทำทุกอย่างเพราะอยากให้ผมเจ็บใจ"
 "นาไม่มีวันเกลียดคนที่นีรักหรอกค่ะ"
 "แต่ผมก็ทำไม่ดีกับเขาไว้เยอะ"
 "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ นีจะช่วยพูดกับนาเอง รับรองนาต้องฟังนี แต่นีว่าตอนนี้เราน่าจะหาตัวยายนาให้พบก่อน"
 "ผมไม่รู้จะไปตามหาเขาที่ไหน"
 ลลนีคิด "โต้งไงคะ ยายนาอาจจะไปอยู่กับโต้งก็ได้"
 "จริงซิ ผมลืมไปได้ยังไงก็ไม่รู้"
 "งั้นพรุ่งนี้เราไปตามหาที่บ้านโต้งกันนะคะ"
 ศวินจับมือลลนี "ขอบคุณมากนะนีที่เข้าใจผม"
 ศวินมองลลนีซึ่งใจ ลลนีแอบยิ้มร้ายกาจ
 วันต่อมากษมาและลลนาเปิดประตูเข้ามาในห้องขนาดไม่ใหญ่มาก มีห้องนั่งเล่น ห้องครัวเล็กๆ และมีห้องแยกเป็นห้องนอนอีก 1 ห้อง
 "เดี๋ยวนานอนในห้องนอนก็แล้วกันนะ โต้งจะนอนข้างนอกเอง"
 "จะนอนถนัดเหรอ โซฟาตัวเล็กนิดเดียว"
 "หรือนาจะเปลี่ยนใจให้เราเข้าไปนอนด้วย"
 ลลนาได้ยินถึงกับหน้าเหวอไป กษมาหัวเราะ "พูดเล่นน่า"
 กษมายิ้มก่อนจะเดินเข้าไปจับมือลลนาไว้
 "เราสัญญานะว่าจะดูแลนาจนกว่านาจะคลอดลูก"
 "ขอบคุณนะโต้ง โต้งดีกับนามาก"
 "ก็บอกแล้วไง ว่าเรารักนา โต้งทำทุกอย่างเพื่อนาได้"
 "ตอนนี้นาไม่เหลืออะไรแล้ว ลูกเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของนา นา จะดูแลเขาให้ดีที่สุด"
 กษมาลูบท้องลลนา "ลูกนาก็เหมือนลูกเรา เราจะช่วยนาดูแลเขาอย่างดี"
 กษมาพูดเสร็จก็เอาหน้าแนบลงไปบนท้องของลลนา ลลนามองภาพนั้นด้วยความดีใจ โดยไม่เห็นว่ากษมาแอบมองท้องลลนาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ
 ศวินและลลนีเดินเข้ามาในซอยบ้านกษมา ลลนีมองซ้ายมองขวา เห็นสภาพทรุดโทรม ก็มองอย่างดูถูก ศวินเดินนำลลนาเข้าไปบ้านหลังหนึ่งที่สภาพไม่ได้ดีนัก ศวินกดกริ่งเรียก ละไมเดินมาเปิดประตู ท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นนอนมา
 ศวินถามหากษมา ละไมบอกว่ากษมาพาลลนาออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว ว่าแล้วก็ด่ากษมาที่เห็นผู้หญิงดีกว่าแม่ให้ศวินกับลลนีฟัง ลลนีเห็นละไมไปกันใหญ่แล้วก็เลยชวนศวินกลับ
 ที่ร้านดีวีดี เจฟยื่นเงินให้กษมาปึกหนึ่ง กษมาบอกว่าเมื่อคืนก็ได้แล้ว เจฟบอกว่านั่นแค่น้ำจิ้ม แต่นี่กำไร กษมารีบถามว่าจะไปขายอีกวันไหน
 "ถ้าพี่อยากหาเงิน คืนนี้เลยก็ได้ ผมไม่ว่างต้องพาแฟนไปเที่ยว มีเงินมันก็ต้องใช้บ้างใช่มั๊ยพี่"
 "ชีวิตนายนี่น่าอิจฉาจริงๆ นะ"
 "อีกหน่อยพี่ก็น่าอิจฉาเหมือนผมหละ เดี๋ยวก่อนไปพี่ค่อยไปเอาของหลังร้านนะ"
 "ขอบใจมาก"
 เจฟยิ้มเท่ กำลังจะเดินออกไป กษมามองตาม ก่อนจะรีบเรียกไว้บอกว่ามีอะไรจะปรึกษา เจฟหันมามองยิ้มๆ
 "แฟนนายเคยท้องมั๊ย"
 เจฟยิ้ม "แหม เรื่องอย่างนี้ไม่น่าถาม มันก็เคยกันทั้งนั้นแหละ"
 "แล้วนายทำไง"
 "ก็ทำหลายอย่าง ไปหาหมอบ้าง กินยาบ้าง บางทีก็แท้งเองบ้าง"
 "แท้งเอง แท้งยังไง" กษมาสนใจ
 "โธ่พี่ แค่ล้มๆ วิ่งๆ เดินๆ แรงๆ หน่อย บางทีก็หลุดออกมาแล้ว"
 กษมามองหน้าเจฟยิ้ม คิดแผนร้ายอะไรบางอย่างได้
 กษมาเปิดประตูเข้ามาในห้อง เห็นลลนากำลังปีนเก้าอี้เอื้อมมือหยิบของ กษมายิ้มร้ายก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ
 "นาทำอะไรน่ะ"
 "นาเห็นตู้มันฝุ่นเต็มไปหมด เลยปีนขึ้นไปเช็ด"
 "ไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก"
 "เช็ดจะเสร็จแล้วอีกนิดเดียวเอง"
 ลลนาเอื้อมมือไปเช็ดบนหลังตู้อย่างตั้งใจ กษมามองไปที่เท้าของลลนา ที่เขย่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกที่ไม่มั่นคง กษมายิ้มร้ายก่อนจะรีบชี้ไปตรงมุมตู้
 "ตรงนั้นก็มีฝุ่นหนาเตอะเลย"
 ลลนารีบมองตาม พยายามเอื้อมมือจะเช็ด แต่ฝุ่นนั้นอยู่ไกล ลลนาพยายามเอื้อมมือ กษมามองเท้าลลนาที่เขย่ง บนเก้าอี้ทำท่าเหมือนจะล้มมิล้มแหล่ ลลนาพยายามเอื้อมเต็มที่ แต่พลาด เก้าอี้คว่ำ ลลนาเซทำท่าจะตก แต่โชคดีที่ลลนาคว้าตู้ไว้ได้
 กษมาเจ็บใจ แต่รีบเข้าไปช่วยเข้าไปพยุงลลนาไว้ ก่อนจะรีบพาลงมาจากเก้าอี้ ลลนามือสั่น ตกใจ กษมาแสร้งทำหน้าดุ
 "เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ ต่อไปห้ามนาปีนเก้าอี้อีกนะ"
 ลลนาพยักหน้า ถอนหายใจโล่งอก กษมารีบทำเป็นหยิบเก้าอี้ออกไปวางนอกระเบียง ก่อนจะหันมามองลลนาด้วยความเจ็บใจ
 บ้านศวิน ลลนีและศวินเดินเข้ามาในบ้านหน้าเครียด ศินะเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
 "เจอหนูนามั๊ย"
 ศวินส่ายหน้า "เขาไปอยู่กับโต้งจริงๆ แต่ก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้วครับ"
 "ก็ยังดีที่มีคนดูแล"
 "แต่ผมกลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ กับลูกผม"
 "นาเขาไม่ทำอย่างนั้นหรอกค่ะวิน เชื่อนีซิ"
 "แล้วถ้าไอ้โต้งมันบังคับให้ทำล่ะ มันยิ่งเกลียดผมอยู่"
 "พ่อว่าเราอย่าเพิ่งคิดอะไรไปก่อนดีกว่า ยิ่งคิดก็คิดแต่เรื่องไม่ดี บั่นทอนความรู้สึกตัวเองเปล่าๆ"
 ศวินนั่งบนเก้าอี้กลุ้ม! ลลนีจะตามเข้าไปนั่งใกล้ๆ ขณะกำลังจะนั่ง ลลนีเกิดอาการผะอืดผะอม เหมือนอยากจะอ้วก ศวินมองแปลกใจ
 "คุณเป็นอะไรไป"
 ยังไม่ทันจะตอบ ลลนีก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรดันออกมาจากลำคอ ลลนีรีบวิ่งออกำไปทันที
 "รีบตามไปดูเมียแกเร็ว!" ศวินรีบวิ่งตามออกไป
 ลลนียืนโก่งคออาเจียนในห้องน้ำ ศวินเดินเข้ามาช่วยลูบหลังให้ ก่อนจะหยิบน้ำและผ้าเช็ดหน้าส่งให้ลลนี
 "ไปหาหมอมั๊ย"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คงแค่ท้องว่าง"
 "ผมนี่แย่จริงๆ มัวแต่วุ่นวายเรื่องคนอื่น คุณเลยพลอยลำบากไปด้วย"
 "อย่าลืมซิคะวิน นาก็น้องนีนะคะ"
 "งั้นเดี๋ยวผมสั่งให้เขาเตรียมอาหารให้นะ"
 ลลนีมองปลื้ม "ขอบคุณมากนะคะ"
 ศวินเดินออกไป ลลนียิ้มปลื้มอย่างมีความสุข ก่อนจะรู้สึกอยากอาเจียนอีกครั้ง ลลนีวิ่งไปอาเจียนอีกครั้ง ลลนีอาเจียนจนเหนื่อยๆ ก่อนจะรู้สึกกับตัวเองแปลกๆ
00000000000
 ในห้องน้ำ ขณะกษมากำลังเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำ กษมาคิดอะไรเพลินๆ ก่อนจะหันไปเห็นขวดแชมพูในห้องน้ำ กษมาคิดอะไรได้
 ลลนานั่งอยู่นอกห้อง เตรียมตัวจะอาบน้ำ กษมาเปิดประตูออกมา ท่าทางยิ้มแย้ม
 "ขอโทษทีนะนา อาบนานไปหน่อย"
 ลลนายิ้มก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ กษมามองตามยิ้มร้าย สักพัก เสียงเหมือนคนลื่นในห้องน้ำ กษมายิ้ม
 "โต้ง ช่วยด้วย!"
 กษมายิ้มก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นหน้าห่วงใยแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
 "นาเป็นอะไรรึเปล่า นา"
 กษมาวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเห็นลลนาลื่นล้ม นั่งกองอยู่กับพื้น
 "โต้งช่วยนาด้วย นาปวดท้อง" ลลนาก้มลงจับท้องด้วยความเจ็บปวด กษมาแอบยิ้มดีใจ
 กษมาพาลลนาไปคลินิก กษมานั่งอยู่หน้าห้องตรวจลุ้น หมอออกมาบอกว่าโชคดีที่ไม่แท้งและเตือนให้กษมาดูแลดีๆ กษมาได้ยินก็อึ้งๆ
 กษมาเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องเห็นลลนายังนอนพักอยู่บนเตียง กษมาเดินเดินเข้าไปกุมมือลลนาไว้
 "โต้งขอโทษ เพราะโต้งไม่ระวังเอง นาถึงเป็นแบบนี้"
 "เพราะนาไม่ระวังเองต่างหาก"
 "โชคดีที่ลูกไม่เป็นอะไร"
 ลลนาเอามือลูบท้องเศร้าๆ "แม่ขอโทษนะจ๊ะ ที่แม่ทำให้ลูกต้องเจ็บ"
 กษมามองภาพนั้นด้วยความเจ็บใจ
 ที่โต๊ะอาหาร ศวิน ศินะ มัลลิกา และ ลลนีนั่งทานข้าวพร้อมหน้ากัน มัลลิกาสังเกตเห็นศวินนั่งคร่ำเคร่ง
 "วิน! นี่แกเข้าไปทำงานบ้างรึเปล่า รับงานโปรเจคใหญ่ๆ มาตั้งหลายงาน ถ้าไม่เข้าไปดูเองระวังจะแย่นะ"
 "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณแม่  ผมมีคนรับผิดชอบแต่ละจ๊อบอยู่แล้ว"
 "แต่เราเป็นเจ้าของยังไง ก็ควรจะไปดูเองบ้าง วันๆ มัวแต่ทำอะไรไร้สาระ เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์"
 ศินะพยายามห้าม "คุณ!"
 "คุณไม่ต้องพูดอะไรเลย คอยให้ท้ายลูกอยู่เรื่อย"
 "พอเถอะครับคุณพ่อ คุณแม่อย่าทะเลาะกันเลย ผมผิดเอง แต่ให้คุณแม่ให้เวลาผมอีกนิดได้มั๊ยครับ"
 "วิน!! แกจะไปสนใจผู้หญิงใจง่ายอย่างนั้นทำไม แกแต่งงานแล้วนะ ไม่เห็นแก่แม่ ก็เห็นแกเมียแกบ้าง"
 ทุกคนหันไปมองหน้าลลนี ลลนีก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร ก่อนจะรู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมาอีก ลลนีรีบลุกขึ้นออกไปจากโต๊ะทันที ทุกคนมองหน้ากันตกใจ ก่อนจะรีบลุกตามไปด้วยความเป็นห่วง
 ศวิน มัลลิกา และ ศินะตามมาหน้าห้องน้ำ เสียงลลนีอาเจียนดังออกมา มัลลิการู้สึกสงสัย ลลนีเดินเพลียๆ ออกมาจากห้องน้ำ ศวินและศินะรีบเข้าไปดู
 "พ่อว่าอย่างนี้น่าจะให้หมอเขาดูหน่อยนะ"
 "นั่นซิ ผมว่าไปหาหมอเถอะนะ"
 "ไม่เป็นไรค่ะ นีไม่เป็นอะไรมากจริงๆ"
 "แต่คุณอาเจียนอย่างนี้มาตั้งสองครั้งแล้วนะ"
 "หรือเธอจะท้องเหมือนน้องเธออีกคน"
 ลลนีได้ยินถึงกับใจหายวาบ ศวินหันไปมองหน้าลลนีตกใจ เพราะเขาไม่เคยมีอะไรจะท้องได้ไง ศินะดีใจ
 "จริงเหรอหนูนี นี่ผมกำลังจะมีหลานเหรอเนี่ย"
 ลลนีรีบปฎิเสธ "ไม่ใช่หรอกค่ะ นีคงไม่สบาย ไม่ได้ท้องหรอก"
 "ฉันเคยท้องมาก่อนทำไมจะไม่รู้"
 "แต่นีไม่ได้ท้องนะคะ"
 "แปลก คนไม่ได้แต่งกลับท้อง แต่คนแต่งกลับไม่อยากท้อง"
 "แต่นีไม่ได้ท้องจริงๆ ค่ะ จริงๆ นะคะวิน"
 "งั้นก็รีบไปหาหมอซะจะได้รู้ว่าเป็นอะไร ปล่อยไว้แบบนี้มันไม่ดีรู้มั๊ย"
 "ค่ะ แล้วนีจะรีบไปหาหมอให้เร็วที่สุด"
 ศวินและ ศินะเดินออกไป มัลลิกามองลลนีอย่างสงสัยก่อนจะเดินตามออกไปเหมือนกัน
 เมื่ออยู่คนเดียวลลนีถึงกับหน้าซีด เอามือขึ้นมาลูบท้อง
 "เป็นไปไม่ได้หรอก!" ลลนีสีหน้าเครียด
 เช้าวันต่อมา ไฟในห้องกระพริบไปกระพริบมา กษมานั่งไขน็อตบันได ให้หลวมออกมา ลองทดสอบกดดู เห็นอาการไม่มั่นคงของบันได กษมายิ้มก่อนจะเอาไปเก็บไว้ที่เดิม ลลนาเดินบิดขี้เกียจออกมาจากห้อง ก่อนจะมองไฟที่กระพริบอย่างรำคาญ
 "เพิ่งจะเปลี่ยนไปแท้ๆ ทำไมถึงกระพริบอีกล่ะ"
 "เดี๋ยวเรากลับมาจะเปลี่ยนให้ นาอย่าทำเองล่ะ พอดีวันนี้มีประชุมแต่เช้า ไปก่อนนะนา"
 กษมารีบเดินออกจากห้องไป ลลนาเดินตามไปส่ง ปิดประตู ก่อนจะเงยหน้ามองไฟกระพริบๆ อย่างรำคาญ
 ลลนาหยิบหลอดไฟออกมา ก่อนจะยืนมองไฟที่ติดๆ ดับๆ ด้วยความรำคาญ ลลนาจะหยิบเก้าอี้ แต่เปลี่ยนใจ เหลือบไปเห็นบันได รีบไปหยิบบันไดมาวางใต้ไฟที่จะเปลี่ยน ลลนาค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนบันได เธอยิ่งขึ้นยิ่งสั่น ลลนายืนอยู่บนบันได โยกเยกๆๆ เอนๆๆ เหมือนจะตก
0000000000000
 ลลนีซื้อเครื่องตรวจสอบการตั้งครรภ์กลับไปตรวจ ผลออกมาว่าเธอท้อง ลลนีตกใจมากนิ่งอึ้งไปทีเดียว
 ขณะที่ศวินก็นำรูปและประวัติของกษมากับลลนาไปจ้างนักสืบให้ช่วยตามให้
 ที่ร้านดีวีดี กษมาเดินไปเดินมานั่งไม่ติด รู้สึกกังวล กษมามองนาฬิกา ก่อนตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดเบอร์ที่ห้องพัก แต่ไม่มีคนรับสาย กษมาบอกเจฟว่าจะขอกลับห้องไปดูลลนาสักครู่
 กษมาท่าทางรีบร้อนเข้ามาในห้องพลางเรียกลลนา แต่ไม่เห็นเธอ เขามองไปกลางห้อง เห็นบันไดล้มอยู่กลางห้อง และน็อตหลุดออกจากที่ที่ควรอยู่ กษมาร้อนใจ รีบเปิดประตู ห้องน้ำ และ ห้องนอน แต่ไม่มีลลนา กษมาเริ่มร้อนรน กษมาวิ่งไปที่ประตู กำลังจะเปิด แต่ประตูเปิดออกก่อน ลลนามองกษมาที่หน้าเหรอหราด้วยความแปลกใจ
 "โต้ง!! งานเลิกแล้วเหรอ"
 "นาไปไหนมา เราโทรมาหาไม่มีใครรับ เรานึกว่านาเป็นอะไร"
 ลลนาหัวเราะ "นาจะเป็นอะไรเหรอโต้ง"
 กษมาอึกอัก "เอ่อ คือ"
 "นาว่าโต้งชักจะห่วงนามากไปแล้วนะ ไม่ต้องห่วงหรอกนาไม่เป็นไร"
 "แล้วนาหายไปไหนมา"
 ลลนายิ้มก่อนจะเอาไขควงขึ้นมาโชว์ "นาไปยืมไขควงจากห้องข้างบนมา พอดีบันไดมันไม่ค่อยดี"
 ลลนาเดินไปที่บันไดที่ล้มอยู่กลางห้อง ก่อนจะก้มลงไขน็อตที่หลุดออกมาอย่างทะมัดทะแมง
 "เรียบร้อย แค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว"
 ลลนายิ้ม เดินไปหยิบหลอดไฟ แล้วปีนขึ้นไปบนบันไดก่อนจะเปลี่ยนหลอดไฟ กษมามองลลนาด้วยความเซ็งและโกรธ
 ศวินลงจากรถ ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านท่าทางจ๋อยๆ เจนที่ถือแก้วน้ำเย็นรอศวินอยู่ เมื่อเห็นศวินนั่งที่เก้าอี้ก็รีบเอาน้ำเข้าไปเสริฟทันที ศวินหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะมองเจนด้วยความแปลกใจ
 เจนมองหน้าศวินคิดหนัก ก่อนตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกมา เธอขอลากลับบ้าน ศวินแทบสะอึกน้ำ รีบวางแก้วมองเจนด้วยความแปลกใจ
 "ทำไมล่ะอยู่ที่นี่เธอไม่มีความสุขเหรอ"
 "มันก็สุขดีหรอกค่ะ แต่หนูไม่รู้จะทำอะไร คุณป้าก็ไม่อยู่แล้ว  คุณนาก็มาหายไปอีกคน"
 "อีกไม่นานคุณนาก็กลับมาแล้ว"
 เจนมองศวินแปลกใจ "คุณรู้ได้ยังไงคะ"
 "เพราะฉันจะไปตามเขาจนเจอน่ะซิ"
 "คนอย่างคุณนาลองจะไปแล้ว ไม่มีทางที่คุณจะหาเธอเจอง่ายๆ หรอกค่ะ"
 "ต่อให้ยากแค่ไหน ฉันก็จะหาเขาให้พบ และเธอก็ต้องช่วยฉันด้วย"
 "หนูน่ะเหรอค่ะ"
 "เธอต้องอยู่ที่นี่ คุณนาเขารักเธอ ยังไงเขาก็ต้องเป็นห่วงแล้วก็ต้องติดต่อกลับมาแน่ๆ แล้วเธอก็ช่วยตะล่อมถามว่าเขาอยู่ที่ไหน"
 "เรื่องนี้หนูไม่รับปากนะคะ"
 "ไม่รับปากก็ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าฉันไม่ให้เธอกลับ เธอต้องอยู่ที่นี่เข้าใจมั๊ย" ศวินยิ้มมีความหวัง
จบตอน 21final

ถึงร้ายก็รัก 22  
 ศวินเปิดประตูเข้ามาในห้อง ได้ยินเสียงลลนีอยู่ในห้องก็ตกใจ รีบเคาะถามว่าเป็นอะไร ลลนีได้ยินเสียงศวินเรียกก็ตกใจลนลาน ขณะที่เสียงเคาะประตูยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
 ลลนีพยายามตั้งสติก่อนจะรีบรวบที่ตรวจครรภ์และกล่องทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นก็ส่องกระจกทำสีหน้าให้ปกติ แล้วเปิดประตูออกไป ศวินเดินเข้ามาสีหน้าเป็นห่วง
 "เกิดอะไรขึ้นเหรอนี"
 ลลนีหน้าเสียแต่พยายามยิ้มกลบเกลื่อน "ปะ เปล่าค่ะ"
 "เปล่าอะไร ผมได้ยินเสียงคุณร้องอยู่ในห้องน้ำ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
 "เอ่อ คือ นีลื่นในห้องน้ำเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"
 "แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร"
 "ค่ะ"
 "ถ้างั้นก็ดีแล้ว ผมเป็นห่วงคุณมากเลยรู้มั้ย"
 ลลนียิ้มรับทั้งที่ยังมีการตกใจอยู่
 กลางคืนลลนายกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ ขณะที่กษมานั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะ ลลนานั่งลงพลางมองกษมาด้วยความสงสัย ก่อนถามว่าเขาคิดอะไร กษมาชะงักยิ้มรับลลนาบอกว่าเปล่า และชวนลลนาทานข้าว ลลนาขอยืมโน้ตบุคกษมาเพื่อสมัครงาร สองคนกินข้าวไปแกล้งทำสีหน้ายิ้มๆ ก่อนที่จะแอบทำหน้าเครียดเหมือนมีเรื่องในใจด้วยกันทั้งคู่
 ลลนาเดินเข้ามาในห้อง เห็นกระเป๋าโน๊ตบุคกษมาวางอยู่ ก็หยิบเครื่องออกมาเปิด สักพักกษมาเดินเข้ามามองลลนากำลังเปิดเครื่อง กษมานึกอะไรขึ้นมาได้รีบมาแย่งโน๊ตบุ๊ค ลลนาแปลกใจ
 "อะไรเหรอโต้ง"
 "พอดีเรามีไพล์งานสำคัญอยู่ในเครื่อง เดี๋ยวนาค่อยมาใช้ละกันนะ"
 "นาไม่ยุ่งกับไฟล์โต้งหรอก นาแค่พิมพ์งานอย่างเดียว"
 กษมาเผลอตวาด "เอ๊ะ ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวค่อยใช้"
 ลลนาตกใจคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ กษมาก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเฉยๆ
 "งั้นก็ไม่เป็นไร นาขอโทษนะ"
 ลลนาเดินออกไป กษมาถอนหายใจเซ็งๆ พลางมองตามอย่างรู้สึกผิด
 ลลนาออกมานั่งดูทีวี กษมาเดินออกมาหาลลนาด้วยสีหน้าจ๋อยๆ เข้ามาขอโทษ ลลนาชะงักหันมามองกษมาอย่างตั้งใจฟังว่าจะพูดอะไรต่อ
 "คือ งานโปรเจ็คนี้มันสำคัญกับเรามาก เราก็เลยห่วงมันมากไปหน่อย เราไม่มีเจตนาจะหวงของกับนาอย่างนั้น"
 ลลนายิ้มรับ "นาก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ในเมื่อมันสำคัญกับโต้งมากนาก็จะไม่ยุ่งอีก ก็แค่นั้น"
 กษมาคว้ามือลลนามาจับ "ขอบคุณนะนาที่ไม่โกรธเรา"
 "ไม่ต้องคิดมากหรอก เดี๋ยวนาออกไปใช้ร้านอินเตอร์เน็ตข้างล่างแล้วว่าจะออกไปซื้อของด้วย" กษมาพยักหน้า
 ลลนีกำลังอาเจียนอยู่ในห้องน้ำ ขณะที่ศวินเดินเข้ามาในห้อง เห็นเข้าก็ตกใจ รีบเข้ามาลูบหลังให้ลลนี และถามว่าไม่สบายเหรอ ลลนีหันมายิ้มๆ กลบเกลื่อนบอกว่าคงเป็นโรคกระเพาะ ศวินจะพาไปหาหมอ แต่ลลนีขอทานยาก่อน ศวินถอนหายใจเอือมๆ ในความรั้นของลลนี
 "งั้นก็ได้ เอาเป็นว่าวันนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณละกันนะ เผื่ออาการไม่ดีขึ้นผมจะได้พาไปหาหมอ"
 ลลนีอึกอักสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้
 "เอ่อ งั้นถ้าวันนี้คุณว่าง คุณช่วยไปซื้อผลไม้ให้นีทานหน่อยได้มั้ยคะ นีอยากทานเชอรี่สดๆ ค่ะ"
 ไเชอรี่เหรอ เดี๋ยวผมสั่งให้เด็กไปซื้อให้ก็ได้"
 "แต่นีอยากให้คุณเลือกให้มากกว่าค่ะ นีกลัวเด็กจะเลือกไม่ถูกใจ นะคะวิน ทำเพื่อนีหน่อยนะคะ น๊า" ลลนีอ้อน
 "โอเคๆ เดี๋ยวผมออกไปซื้อเชอรี่ให้ ส่วนคุณก็นอนพักเถอะนะ"
 ศวินพาลลนีไปนอนบนเตียงแล้วห่มผ้าให้ ศวินยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องไป ลลนีเป่าปากโล่งอก ก่อนจะทำสีหน้าครุ่นคิดหาวิธีแก้ปัญหา
 ที่ซุปเปอร์มาเก็ต ลลนากำลังเข็นรถเข็นเดินดูของอยู่ในซุปเปอร์มาเก็ต ขณะเดียวกัน ศวินเดินเข้ามาหยิบตะกร้าแล้วเดินออกไปอีกล็อค ทำให้ไม่เจอกับลลนา
 ลลนีไปให้หมอตรวจ พอรู้ว่าตัวเองท้องเธอก็ช็อค ก่อนจะรีบออกจากคลีนิกไปทันที
 เวลาเดียวกันศวินและลลนากำลังเข็นรถเข็นมาที่แคชเชียร์ โดยที่มองไม่เห็นกัน  สักพักทั้งสองคนมายืนอยู่ที่แคชเชียร์  ศวินหันไปเห็นลลนาก็ชะงักดีใจ
 "นา!"
 ลลนาเห็นศวินก็ตกใจ รีบวิ่งออกไปทันที "เดี๋ยวก่อนนา!"
 ศวินรีบเบียดตัวเองออกไป จนชนกับคนอื่น ของในตะกร้าตกกระจาย ศวินหันไปขอโทษ
 ลลนาวิ่งออกมาตามทางเดินหน้าซุปเปอร์มาเก็ต ขณะที่ศวินวิ่งตามมาคว้าข้อมือลลนาไว้
 "นา คุณจะหนีผมทำไมห๊ะ"
 ลลนาสะบัดมือออก "ปล่อยฉัน"
 ศวินรีบคว้ามือทั้งสองของลลนาไว้ "ผมไม่ปล่อย แล้วผมก็จะไม่ยอมให้คุณฆ่าลูกของผมด้วย"
 ลลนาน้ำตาซึม แต่พยายามแข็งใจไว้ "เสียใจด้วยนะ เพราะฉันไปทำแท้งมาแล้ว"
 ศวินโมโหสุดขีด "นา ทำไมคุณถึงใจร้ายอย่างนี้ ลูกทั้งคนนะนา"
 ลลนาสวนขึ้น "ลูกที่เกิดจากความไม่ตั้งใจน่ะเหรอ ฉันไม่อยากได้หรอก คุณจำไว้เลยนะ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เป็นความทรงจำระหว่างฉันกับคุณ ฉันจะทำลายมันให้หมด เพราะฉันกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่กับโต้ง"
 "เริ่มชีวิตใหม่ ด้วยการทำลายชีวิตของเด็กที่บริสุทธิ์น่ะเหรอ"
 "ก็ ในเมื่อคุณก็ไม่ได้อยากมีลูกกับฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ลูกที่เกิดมาโดยที่พ่อแม่เกลียดกันอย่างนี้ เขาไม่ควรจะเกิดมาให้เป็นปมด้อยหรอกนะ เลิกยุ่งกับฉันซักที แล้วก็เอาเวลาไปดูแลพี่นีให้ดี"
 ลลนาสะบัดมือศวินออกแล้วเดินออกไป ทั้งน้ำตา ขณะที่ศวินโกรธจัด แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี เลยหันไปเตะถังขยะเต็มแรงด้วยความโมโห
 ลลนานั่งอยู่ในรถแท็กซี่ เห็นว่า ลลนาร้องไห้ด้วยความเสียใจ
 กษมากำลังพูดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเครียด ทันใดนั้นเอง ลลนาเปิดประตูเข้ามาสีหน้าซึมๆ กษมาชะงักตกใจ ป้องมือถือพูดเบาๆ ว่าจะโทรหาใหม่ กษมาวางสาย ก่อนจะหันมาคุยกับลลนา อย่างพยายามเก็บอาการมีพิรุธสุดๆ ลลนาบอกว่าเธอเจอวิน กษมาตกใจรีบถามว่าศวินทำอะไรเธอหรือเปล่า
 "เปล่า วินเขาขอให้นาเก็บลูกไว้"
 "แล้วนาบอกมันไปว่ายังไง"
 "นาบอกว่านาทำแท้งไปแล้ว นาเชื่อว่าเขาคงไม่มายุ่ง กับนาอีกแล้วล่ะ"
 กษมายิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะดึงลลนาเข้ามากอด "เราดีใจนะที่นาตัดสินใจแบบนี้ ต่อไปเราจะได้อยู่กันอยางมีความสุขซักที ทั้งพ่อ แม่ แล้วก็ลูก"
 กษมามองท้องลลนาสีหน้าร้ายกาจ
 กษมาและเจฟกำลังค้าขายอยู่ แต่พอเห็นตำรวจก็ตกใจ รีบวิ่งหนี เจฟบอกว่าพรุ่งนี้ค่อยมาว่ากันใหม่ และบอกว่าจะแนะนำวิธีการทำแท้งให้
 และวันต่อมาเจฟก็นำยามาให้กษมา เอาไปให้ลลนากิน
 ลลนากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่กษมาเปิดประตูเข้ามาในมือถือถุงอาหารเต็มไปหมด กษมาเดินเข้ามาในห้อง พลางคุยกับลลนาว่าเขาซื้อขอโปรดมาฝาก ลลนาบอกให้กษมาไปอาบน้ำก่อน เธอจะจัดให้เอง กษมายื่นหน้าไปจะหอมลลนา แต่ลลนารีบดันกษมาไปที่ห้องน้ำ
 "ไปอาบน้ำเร็ว นาหิวแล้วนะ"
 กษมาแกล้งทำหน้าม่อยเดินเข้าห้องไป ลลนามองตามยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปหยิบจานมาเทอาหารใส่ ลลนาบอกกษมาว่าจะลงไปซื้อน้ำ
 ลลนีไปตามหากษมาจากละไมและตามมาที่คอนโด
 กษมาเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นอาหารอยู่บนโต๊ะ ก็แอบหยิบกิน กษมาเห็นว่าห้องเงียบก็แปลกใจ เลยเปิดประตูห้องนอนเข้าไปดู ก็ไม่เห็นใครก็แปลกใจก่อนจะนึกขึ้นได้ เลยเดินไปหยิบยาในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วเปิดตู้เย็นเทน้ำเปล่าใส่แก้ว ก่อนจะเทยาใส่ลงไป ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น กษมาชะงัก รีบเขย่าแก้วให้ยาละลาย แล้วเอาซองยาใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินไปประตู
 ลลนียืนอยู่หน้าประตู กษมาแปลกใจ "คุณมาที่นี่ได้ไง"
 "เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะยากเลย ยัยนาอยู่รึเปล่า"
 "ไม่รู้ไปไหน เข้ามาก่อนสิ"
 ลลนีเดินเข้ามานั่ง ขณะที่กษมาคุยด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ "คุณมาที่นี่ทำไม"
 "ฉันจะมาบอกเธอว่าฉันท้อง"
 "ท้องแล้วมาบอกผมทำไม"
 "ก็เพราะเธอคือพ่อเด็กน่ะสิ"
 กษมาได้ยินก็ขำ "บ้ารึเปล่าคุณนี  คุณแต่งงานแล้วนะ คนที่เป็นพ่อของลูกคุณก็ต้องเป็นไอ้วินสิ"
 "ตัวฉันเองรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก"
 กษมาได้ยินลลนีพูดก็เริ่มหน้าเสีย "คุณนี คุณอย่ามาล้อผมเล่นนะ"
 "ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ อีกอย่างถ้าฉันอยากจะมีลูกซักคนฉันไม่เอาคนอย่างเธอมาทำพ่อของลูกแน่ แต่นี่มันพลาดไปแล้ว ฉันจะทำยังไงดีห๊ะ"
 ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือกษมาดังขึ้น กษมาหยิบมาดูเห็นเป็นเบอร์เจฟ ก็หันมาพูดกับลลนีให้รอสักครู่ กษมาเดินเข้าห้องนอนไป ขณะที่ลลนีทำสีหน้ากลุ้มใจสุดๆ ก่อนจะหันไปเห็นแก้วน้ำวางอยู่ ก็หยิบมาดื่ม แล้ววางแก้วลง สักพักกษมาเดินออกมา นั่งลงคุยกับลลนีสีหน้าเครียด
 "เอาล่ะ  ผมว่ามาคิดกันดีกว่าว่าควรจะทำยังไงกับเด็กในท้อง"
 "ฉันคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น เธอเป็นคนทำ เธอก็ควรจะแก้ปัญหาให้ฉัน"
 กษมาสวนทันที "ก็จะให้ผมทำยังไงล่ะ ตอนนี้ผมกับนากำลังไปกันได้ดี ส่วนคุณก็ได้ไอ้วินไปแล้ว อย่างนี้จะเอาอะไรอีก"
 ทันใดนั้นเองลลนีก็เริ่มกุมท้อง พลางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย!"
 กษมาเห็นท่าทางของลลนีก็สงสัยขึ้นมาทันที "เป็นอะไร"
 "ฉันปวดท้อง" ลลนีทรุดตัวลงปิดด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย ช่วยด้วย ฉันทนไม่ไหวแล้ว"
 กษมาเริ่มใจคอไม่ดี พอหันไปเห็นแก้วน้ำ ไม่มีน้ำเหลืออยู่แล้วก็ตกใจ "นี่คุณดื่มน้ำในแก้วเหรอ"
 "ใช่ ทำไม ในน้ำมีอะไร"
 กษมากุมหน้าเซ็งๆ ขณะที่ลลนีสีหน้าแย่ลงเรื่อยๆ จนต้องเอามือยันโต๊ะจนโต๊ะเลื่อนอย่างแรงทำให้แก้วน้ำตกแตก
 "โอ๊ย ช่วยฉันหน่อยสิ มัวยืนหาอะไรห๊ะ"
 กษมาเซ็งสุดขีด "หาเรื่องจริงๆ เลย"
 กษมาอุ้มลลนีออกจากห้องไป กษมาเปิดประตูวางลลนีบนเบาะรถ แล้วรีบเดินไปขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไป สักพักลลนาเดินเข้ามาในคอนโด ลลนาถึงห้อง เห็นแก้วแตกกระจายอยู่บนพื้นก็แปลกใจ
 กุลยามาหาหมอและเห็นกษมาพาลลนีมาส่งโรงพยาบาล เธอจึงแอบดูและโทรบอกมัลลิกา
 ด้านศวินที่จ้างนักสืบหาลลนา นักสืบโทรมาบอกที่อยู่ในคอนโด ศวินรีบมาหาลลนา
 ลลนานั่งมองนาฬิกาด้วยความร้อนใจ ขณะที่บนโต๊ะยังมีอาหารอยู่บนโต๊ะ และมีซองกับขวดยาบำรุงอยู่บนโต๊ะด้วย สักพักเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลลนาชะงัก รีบเดินไปเปิดประตู
 "ไปไหนมาโต้ง"
 ลลนาเห็นศวินยืนอยู่หน้าประตูก็ชะงักตกใจ ก่อนจะรีบปิดประตู ศวินเห็นลลนาจะปิดประตูก็รีบผลักไว้
 "เดี๋ยวก่อนนา ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ"
 "แต่ฉันไม่อยากคุย แล้วก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณด้วย"
 ศวินผลักประตูเข้าไปอย่างแรงจนลลนาเซ จากนั้นศวินก็รีบเข้ามาประคอง ลลนาผละออกจากตัวศวินทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจ
 "มีอะไรก็พูดมาแล้วก็รีบไปได้แล้ว"
 "นา ผม เอ่อ พี่สาวคุณเป็นห่วงคุณมากรู้มั้ย คุณควรจะกลับไปอยู่กับคุณนีเหมือนเดิมนะ"
 "ที่นั่นไม่ใช่บ้านฉัน แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังสร้างครอบครัวพร้อมกับโต้งด้วย"
 ศวินโมโหขึ้นมาทันที ก่อนจะคว้าตัวลลนามาใกลล้ๆ
 "คุณจะแกล้งให้ผมเจ็บปวดไปถึงไหนนา"
 ลลนาผลักศวินออก "ปล่อยนะ"
 "ไม่!" ลลนารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป
 ศวินมมองตามแปลกใจ "นา"
 ลลนากำลังอาเจียนอยู่ ขณะที่ศวินเข้ามาลูบหลังให้ "เป็นยังไงบ้างนา"
 "ฉันไม่เป็นไร คุณกลับไปเถอะ"
 ศวินหยุดยืนนิ่ง ลลนาเลยหันมาผลักศวินออกไป "ออกไปสิ"
 ลลนาผลักศวินเดินออกมา ขณะที่ศวินถอยร่นไปชนโต๊ะ มือศวินยั้งกับโต๊ะ เลยปัดไปโดนซองยาบำรุงครรภ์ ตกลงพื้น ศวินก้มเก็บพอเห็น ที่ซองเขียนว่า วิตามิน ต่างๆ ยาแก้คลื่นไส้ ยาบำรุงครรภ์ ศวินอึ้ง
 "นา นี่อะไร คุณยังไม่ได้ทำแท้งใช่มั้ย"
 ลลนาดึงถุงยามาจากมือศวิน สีหน้านิ่งๆ "กลับไปได้แล้ว"
 ศวินผงะออกมาหน้าประตู ขณะที่ลลนาจะปิดประตู แต่ศวินรีบคว้าลูกบิดแล้วดันไว้ไม่ให้ลลนาปิดประตู
 "นาฟังผมก่อน" ลลนาจะปิดประตู "ถึงแม้นาจะไม่คิดถึงตัวเอง แต่ก็ควรจะคิดถึงลูกนา เด็กไม่ได้ผิดอะไร ทำไมเขาต้องมาเจอสภาพนี้ด้วยล่ะ"
 "เรื่องนี้คุณไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเชื่อว่าโต้งเขาดูแลฉันกับลูกได้"
 ศวินสะอึกหน้าจ๋อย "แต่เขาไม่ใช่พ่อของเด็กนะนา เด็กในห้องคือลูกเรา"
 ลลนาชะงักจะร้องไห้ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ศวินดังขึ้น ศวินไม่สนใจ แต่พอเสียงโทรศัพท์เร่งเร้ามาก เลยตัดสินใจรับ
 "ฮัลโหล ครับแม่ คุณนีเป็นอะไรเหรอครับ" ศวินตกใจ ลลนาสนใจขึ้นมาทันที
 กษมากำลังนั่งเครียดอยู่ สักพักหมอเดินออกมา กษมารีบเข้าไปคุย หมอบอกว่าปลอดภัยทั้งแม่และลูก หมอเดินออกไป กษมาทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้เซ็งๆ กุลยามองยิ้มร้าย
 ลลนีนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ สักพักประตูเปิดเข้ามา พลางมองลลนีสีหน้าเครียด สักพักลลนีลืมตาตื่นขึ้น เห็นกษมา ก็ต่อว่าด้วยความไม่พอใจ
 "นี่ นาย! นายทำอะไรฉันห๊ะ"
 "ผมไม่ได้ทำ แต่คุณต่างหากที่หาเรื่องใส่ตัวเอง"
 "ยังจะมาปฏิเสธอีก  เธอเอาอะไรใส่น้ำให้ฉันกินห๊ะ"
 กษมาตวาดใส่ "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ เอาอย่างนี้นะ ไหนๆ เรื่องมันก็บานปลายมาขนาดนี้แล้ว ผมว่าคุณไปทำแท้งเถอะนี"
 ลลนีโกรธจัด "แกนี่มันเลวกว่าที่ฉันคิดเยอะเลยนะ แม้แต่ลูกในไส้ก็ยังคิดจะฆ่า"
 "ผมไม่ได้อยากฆ่าเด็กหรอกนะ ถ้ามันไม่เกิดมาเป็นตัวปัญหา" ลลนีโมโหสุดขีด
 ศวินและลลนาเดินเข้ามาทางเดินหน้าห้องลลนี เจอกับมัลลิกาและศินะ ก็ชะงัก ขณะที่มัลลิกาเห็นลลนาก็ไม่พอใจและต่อว่า จนศินะต้องปราม และบอกให้ลลนาเข้าไปดูลลนีก่อน
 ลลนาเดินมาถึงหน้าห้องลลนี แล้วเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นกษมาและลลนีกำลังเถียงกัน ลลนาเลยชะงัก แง้มประตูไว้ แอบฟัง
 "ไอ้บ้า ไอ้สารเลว แกนี่มันหน้าตัวเมียจริงๆ เลย"
 "ก็ไม่งั้นจะให้ทำยังไงล่ะ ตอนนี้คุณก็เป็นเมียไอ้วิน ส่วนผมก็กำลังมีความสุขกับนา หรือคุณคิดว่าคุณจะเก็บไว้งั้นจะให้เด็กเรียกผมว่าอะไร พ่อเหรอ หรือใคร?"
 ลลนีเถียงไม่ออก "นี่ไง ขนาดยังไม่เกิดมาก็เห็นแล้วว่ามันเป็นตัวปัญหา แล้วคุณยังจะดื้อด้านไม่ยอมทำแท้งอีกเหรอ"
 ลลนาตกใจช็อค เธอเดินมาสีหน้ายังไม่หายช็อค ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ในทางเดินโรงพยาบาล สักพักศวินเดินเข้ามา เห็นลลนาสีหน้าตกใจก็เข้ามาถามทันที ลลนาบอกว่าลลนีปลอดภัยแล้ว
 "แต่สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ"
 "เอ่อ พอดีฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย คุณช่วยพาฉันนั่งที่อากาศถ่ายเทกว่านี้ได้มั้ย"
 ศวินพยักหน้ารับ "ได้สิ"
 ลลนาลุกขึ้น ขณะที่ศวินเดินออกไปกับลลนา
 ขณะที่ในห้อง กษมาและลลนีกำลังคุยกันหน้าเครียด
 "เอาล่ะ  ผมบอกวิธีแก้ปัญหาให้คุณแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ที่คุณว่าจะเชื่อผมรึเปล่า"
 ลลนีพลิกตัวหนี สีหน้าโกรธจัด ทันใดนั้นเอง มัลลิกาและ ศินะเปิดประตูเข้ามา พอมัลลิกาเห็นกษมามัลลิกาก็โวยใส่
 "นี่แกยังกล้าอยู่นี่อีกเหรอ แกจะอยู่เยาะเย้ยลูกชายฉันรึไง แค่นี้ลูกชายฉันก็อับอายขายหน้ามากพอแล้ว"
 ลลนีชะงักรีบถามมัลลิกาด้วยความสนใจ
 "นี่ คุณวินรู้เรื่องแล้วเหรอคะคุณแม่"
 "แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่ คนอย่างฉันไม่มีสะใภ้เลวๆ อย่างเธอหรอก แล้วก็เตรียมตัวออกไปจากบ้านฉันได้เลย ตอนนี้ตาวินรู้เรื่องหมดแล้ว อีกไม่นานลูกชายฉันก็จะทิ้งเธอ ไม่เชื่อก็คอยดูสิ" ลลนีช็อค
 เวลาต่อมากษมากำลังเดินมาตามทางเดินโรงพยาบาล  สักพักกษมาเดินมาเจอลลนาก็ชะงักตกใจ
 "นา นี่นามาที่นี่ได้ไง"
 "นามาเอายาน่ะ แล้วโต้งล่ะมาที่นี่ทำไม นาออกไปซื้อน้ำกลับขึ้นมาบนห้องก็ไม่เจอโต้งแล้ว"
 กษมาอึกอักพูดไม่ออก "เอ่อ พอดีเราไม่ค่อยสบายน่ะ เลยมาหาหมอ นี่นากำลังจะกลับใช่มั้ย ดีเลย งั้นเรากลับกันเถอะ"
 ลลนาพยักหน้ารับ เดินไปกับกษมา ขณะที่ลลนาแอบมองกษมาสีหน้าไม่ไว้ใจ
 ลลนีนอนลืมตาสีหน้าเครียดอยู่บนเตียง สักพักศวินเปิดประตูเข้ามา แล้วหลับทันที โดยไม่รู้ว่าศวินเห็น
 "นี ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ เรามาคุยกันหน่อยดีมั้ย"
 ลลนีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาหน้าเสีย "คุยอะไรคะ"
 "เล่าความจริงทุกอย่างมาเถอะ ผมไม่โกรธคุณหรอก ตกลงคุณท้องกับโต้งจริงรึเปล่า"
 ลลนีเงียบ "ว่าไงล่ะนี บอกผมมาสิ"
 ลลนีน้ำตาไหลพราก ก่อนจะเอ่ยปากออกมา "ใช่ค่ะ"
 ศวินหน้าเสีย "ทำไมล่ะนี  ผมไม่เข้าใจเลย คุณก็รู้ว่าโต้งเป็นแฟนน้องคุณ แล้วทำไม"
 ลลนีสวนขึ้น "ฉันไม่เคยคิดจะแย่งแฟนน้องนะวิน แล้วฉันก็รักคุณคนเดียวด้วย แต่เป็นเพราะ เพราะฉันถูกข่มขืน"
 ศวินได้ยินก็ตกใจช็อค ก่อนจะดึงลลนีมากอด ขณะที่ลลนีร้องไห้ด้วยความเสียใจ
จบตอน22