ถึงร้ายก็รัก 23  
 ลลนาและกษมาเดินเข้ามาในห้อง ขณะที่กษมาสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างมีพิรุธ ส่วนลลนาก็ดูนิ่งๆ แปลกๆ ไป
 "เหนื่อยมั้ยนา ไปนั่งพักก่อนสิ"
 กษมาเอื้อมมือจะจับไหล่ลลนา ลลนาเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะอาหารซึ่งยังมีกับข้าววางอยู่บนโต๊ะบอกว่ากับข้าวเย็นหมดแล้ว เธอไม่ยอมให้กษมาเข้าใกล้ กษมาหน้าเสีย ก่อนจะชวนลลนาไปทานข้าวข้างนอก ลลนาบอกว่าอย่าดีกว่าเพราะเรามีเงินจำกัด กษมาบอกว่าเขาขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกมาอุ่นกับข้าวให้ ลลนาพยักหน้ารับ กษมายิ้มพอใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป
 สักพักโทรศัพท์ของกษมาสั่น ลลนาชะงักหันไปมอง ทำท่าจะรับ แต่เปลี่ยนใจ เดินหนี แต่แล้วเห็นว่าโทรศัพท์มือถือกษมาสั่นไม่หยุดซักที ลลนาเลยตัดสินใจ กดรับ
 "อยู่ไหนแล้วพี่โต้ง ผมรอนานแล้วนะ เดี๋ยวตำรวจก็ซิวซะก่อนหรอก รีบมานะพี่ลูกค้าจะมาแล้ว" เจฟพูดจบก็ตัดสายไป
 ลลนาชะงักสีหน้าครุ่นคิด ทันใดนั้นเอง กษมาเดินออกจากห้องนอนเห็นลลนาถือโทรศัพท์ของกษมาอยู่ก็แปลกใจ
 "ใครโทรมาเหรอนา"
 ลลนาชะงักหน้าเสีย "เอ่อ ไม่รู้เหมือนกัน นารับไม่ทันน่ะ"
 กษมามองหน้าลลนาอย่างกังวล ก่อนจะรีบเดินมาหยิบโทรศัพท์มาดู พอเห็นเบอร์เจฟก็หน้าเสีย
 "นา เดี๋ยวนากินข้าวไปก่อนนะ เราลืมไปน่ะว่ามีงานด่วนเสร็จงานเราจะรีบกลับ"
 ลลนาพยักหน้ารับสีหน้าไม่ไว้ใจ "ไปก่อนนะ อย่าลืมกินข้าวล่ะ"
 กษมารีบเดินออกไป ลลนานั่งลงทำสีหน้าครุ่นคิดด้วยความสงสัย ก่อนจะเปิดประตูตามออกไป
 ลลนาแอบตามกษมาไป แต่พอเข้าไปในผับก็ไม่เห็นกษมา เธอรู้สึกว่ากษมาต้องทำอะไรที่ผิดกฎหมายแน่ เธอกลับบ้านไปและนึกถึงโน้ตบุคจึงไปเปิดดู ทำให้เห็นคลิปมนทิยากับลลนี ลลนาช็อคกว่าเดิม สีหน้าแค้นสุดๆ
 "เลวที่สุด!!!" ลลนารีบไรท์คลิปทั้งสองใส่แผ่นซีดี
 เช้าวันรุ่งขึ้น กษมากลับมาถึงห้องก็ไม่พบลลนาแล้ว เขาจะลงไปตาม แต่เจอศวินยืนอยู่ ศวินต่อยกษมาจนผงะเข้าไปในห้อง แล้วตามเข้าไปซ้ำ ขณะที่กษมาพยายามต่อสู้ ดันศวินออกไป
 "แกมาต่อยฉันทำไมห๊ะ!"
 "ยังมีหน้ามาถามอีก ฉันรู้เรื่องนีแล้ว แกมันไอ้หน้าตัวเมียรังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง"
 กษมาได้ยินศวินพูดก็เอามือปาดเลือดที่มุมปากสีหน้ายิ้มๆ
 "หึ นึกว่าอะไร ที่แท้ก็เสียใจที่เมียตัวเองเป็นแค่ของมีตำหนิ"
 ศวินโมโหเข้าไปคว้ามือเสื้อกษมาจะต่อยกษมาอีก "แก!"
 กษมาผลักศวินออกไป สีหน้าโมโห
 "ฉันจะบอกให้นะว่าแกน่ะมันก็แค่ไอ้งั่งตัวนึงที่โดนนีสวมเขา ฉันกับนีมีความสุขกันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง นีเขาถึงได้ท้องยังไงล่ะ"
 "แกทำอย่างนี้ได้ยังไงห๊ะ แล้วนาล่ะ ไหนว่าแกรักนาไม่ใช่เหรอ"
 "ใช่ ฉันรักนา ที่ฉันทำกับนีอย่างนั้นก็เพราะอยากทำให้แกเสียใจแล้วก็เสียหน้า อย่างที่ฉันเป็นอยู่ยังไงล่ะ เพราะแกเองก็รังแกนาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
 ศวินอึ้งพูดไม่ออก พยายามข่มใจให้ใจเย็นๆ ไว้ "เอาล่ะ แล้วนี่นาอยู่ไหน"
 "ไม่รู้"
 "ไม่รู้ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าแกทำอะไรนาอีกคน ใช่มั้ย บอกฉันมาสิ" ศวินโมโหสุดๆ
 เวลาเดียวกันลลนานำซองกระดาษมาฝากพยาบาลให้ลลนี เธอเดินออกมาเจอกับเจน ลลนาขอร้องให้เจนอยู่กับลลนีก่อน แล้วเธอจะส่งข่าวมาบอกแต่ห้ามเจนบอกเรื่องที่เจอเธอกับใคร
 ศวินไปถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็ฝากซองมาให้ลลนีด้วย ศวินเข้าไปบอกลลนีและเปิดดู ลลนีรับซองมาเปิดดู เห็นว่ามีแผ่นซีดีอยู่ในซอง ลลนีขอให้ศวินเปิดดู แล้วทั้งคู่ก็ช็อคเพราะเป็นคลิปที่กษมาข่มขืนมนทิยาและลลนี ศวินนำหลักฐานนี้ไปแจ้งความกับตำรวจ
 ตำรวจตามไปหาตัวกษมากับละไม พอกษมารู้ก็โทรไปโวยเจฟ
 "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันนะพี่ พี่เองต่างหากไปทำอะไรไว้ ถึงได้มีคนแจ้งความจับพี่ รู้เปล่าว่าเฮียเขาไม่พอใจมาก บอกให้ตัดพี่ออกจากกลุ่มแล้วนะ"
 กษมาตกใจ "ว่าไงนะ มีคนแจ้งความจับฉันเหรอ แกรู้รึเปล่าว่าใคร"
 ศวินเห็นอาการของเจนผิดปกติ จึงเข้าไปคุยกับเจนและบอกว่าถ้านาโทรมาให้บอกเขา เพราะตอนนี้ลลนาอยู่ในอันตราย เจนตกใจมาก
 วันต่อมา ที่ไร่มาริษา ลลนากำลังตัดผลไม้มาใส่เข่ง พลางปาดเงื่ออย่างเหนื่อยอ่อน สักพักมาริษาเดินเข้ามาพลางถือขวดน้ำมาด้วย ลลนาหันมายิ้มๆ ก่อนจะรับขวดน้ำจากมาริษามาดื่ม
 "ขอบใจจ้ะ"
 "จริงๆ เธอมาอยู่กับฉันไม่เห็นต้องทำอะไรเลย ฉันชวนเธอมาเที่ยวนะ ไม่ได้ให้มาเป็นคนงาน"
 "ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ชอบอยู่ว่างๆ"
 "ว่าแต่ เธอคิดจะงอนวินไปอีกนานแค่ไหนเหรอนา" ลลนาชะงัก "ฉันรู้นะว่าทำไมอยู่ๆ เธอถึงมาหาฉัน"
 ลลนารู้สึกกระอักกระอ่วนทำสีหน้าไม่ถูก "ไม่มีอะไรหรอกษา ฉันก็แค่เบื่อๆ เลยอยากมาหาเธอเท่านั้นเอง ไม่เอาละ เราอย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย"
 ลลนาหันกลับไปสนใจตัดผลไม้ต่อ ขณะที่มาริษามองตามถอนหายใจเอือมๆ ก่อนจะเดินเข้าไปดึงตัวลลนาออกมาให้ไปกับเธอ
 ลลนาและมาริษาเดินเล่นอยู่ที่สวนดอกไม้ ลลนายืนมองสวนดอกไม้สวยงามก็ตะลึงในความงาม
 "เป็นไงนา สวยมั้ย"
 ลลนาพยักหน้ารับ "อืม"
 ลลนาเดินดูดอกไม้ต่างๆ ขณะที่ภาพในความคิดของลลนา เห็นเป็นภาพตอนนี้ศวินและลลนาสวีทกัน
 ลลนานั่งเหม่อสีหน้าเศร้าอยู่ที่ริมน้ำ สักพักมาริษาเดินเข้ามาเห็นลลนานั่งเศร้า ก็ถอนหายใจเอือมๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาลลนา
 "นา ฉันว่าเจอเธอครั้งนี้ เธอเปลี่ยนไปเยอะเลยรู้มั้ย"
 "เปลี่ยนยังไงเหรอ"
 "ฉันไม่รู้ว่า ลลนา เพื่อนที่ร่าเริง สดใจ มีชีวิตชีวา ของฉันหายไปไหน ตอนนี้ฉันเห็นแต่ ลลนาที่ดูมีความทุกข์อยู่ในใจตลอดเวลา"
 ลลนาแกล้งยิ้มกลบเกลื่อน "บ้าน่าษา ฉันก็เป็นฉันคนเดิมนี่แหละ เธอน่ะคิดมากไปเอง"
 มาริษาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ด้วยความเอือม ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือลลนา
 "นา เธอรู้มั้ยว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด สำหรับชีวิตคู่น่ะ จริงๆ แล้ว มันไม่ใช่ความรักหรอก แต่มันคือการอภัย ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอกับวินมีปัญหาอะไรกัน แต่ฉันแค่อยากให้เธอคิดถึงเวลาที่เธอสองคนรักกันให้ดี แล้วเธอจะรู้ว่าเวลานี้เธอควรจะนั่งเศร้าอยู่ที่นี่ หรือควรจะอยู่ที่ไหน"
 มาริษาเดินออกไป ลลนามองตามมาริษาสีหน้าจ๋อยๆ "มันคงสายไปแล้วล่ะษา"
 มาริษาเดินเข้ามาในบ้าน  ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มาริษาเลยเดินไปรับ เป็นกษมาโทรมา มาริษาจึงบอกว่าลลนามาอยู่กับเธอเพราะกำลังงอนวิน กษมาบอกเขาจะรีบมาหาแต่ห้ามมาริษาบอกลลนา เพราะเกรงว่าเธอจะหนีไปอีก
 ยามบ่าย ลลนากำลังยืนดูคนงานตกแต่งต้นไม้ที่สวนหน้าบ้านมาริษา สักพักมาริษาเดินออกมา เห็นลลนายืนอยู่ก็เข้ามาถามว่าจะไปตลาดกับเธอมั้ย ลลนาปฏิเสธว่าไม่ดีกว่า มาริษาเดินออกไป ลลนาเดินดูดอกไม้ดูสีหน้าสดใสมากขึ้น
 ศวินที่รู้จากเจนก็รีบมาที่ไร่มาริษา พอถึงเขาก็มองหาลลนาด้วยความตื่นเต้น ลลนาเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วล้างมือ  พลางเหลือบมองตัวเองในกระจก ก่อนจะเอามือคลำท้องตัวเอง พลางนึกถึงลูกด้วยความรู้สึกเจ็บปวดนิดๆ
 ลลนาเดินออกจากประตูบ้านไป สักพักศวินเดินเข้ามาในบ้าน กวาดสายตามองหาลลนา พลางเรียกไปด้วย
 "นา นา" ศวินเดินดูในบ้านไม่เห็นลลนาก็ทำสีหน้าแปลกใจ
 ลลนาเดินอยู่สวนหลังบ้านมาริษา สักพักเห็นศวินเดินเข้ามา ก็ชะงัก ลลนาทำท่าจะเดินหนี ขณะที่ศวินรีบเดินเข้ามาคว้ามือลลนาไว้
 "เดี๋ยวสินา คุณจะหนีผมไปไหนอีก"
 ลลนาสะบัดมือศวินออก "ปล่อยนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ"
 "แต่เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะนา ผมอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ก็เพื่อจะคุยกับคุณ"
 "แล้วใครใช้ให้คุณมา เรี่องระหว่างเรามันจบไปแล้วนะวิน"
 "นา คุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะ ผมเห็นซีดีที่คุณฝากไว้ให้แล้ว คุณต้องกลับไปกับผมเดี๋ยวนี้"
 "ไม่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น"
 ลลนารู้สึกเวียนหัว สักพักลลนาก็เป็นลม ขณะที่ศวินตกใจรีบประคองลลนาไว้
 ลลนานอนหลับอยู่ที่โซฟา ขณะที่ศวินคอยเอายาดมให้ลลนาดม สักพักลลนาลืมตาตื่นขึ้น ขณะที่ศวินเห็นลลนาฟื้นแล้วก็ยิ้มดีใจ
 "ฟื้นแล้วเหรอนา"
 ลลนารีบลุกขึ้น พยายามออกห่างจากศวิน "คุณมาที่นี่ได้ไง"
 "ผมมารับคุณกลับบ้าน"
 "ฉันไม่กลับ คุณนั่นแหละกลับไปซะ แล้วก็เลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันซักที"
 "นา ผมเป็นห่วงคุณกับลุกมากเลยนะ"
 "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ คุณกลับไปได้แล้ว"
 "ไม่ ผมจะกลับก็ต่อเมื่อมีคุณกลับไปด้วย"
 ลลนาโมโห เสียงดังใส่ศวิน "ทำไมพูดไม่เข้าใจซักที ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกต่อไปแล้ว คุณกกลับไปดูแลพี่นีให้ดี แล้วก็ปล่อยฉันไปซักที"
 "โอเค ผมเข้าใจว่าคุณยังโกธรผมอยู่ แต่ยังไงคุณก็ต้องกลับไปกับผม รู้มั้ยว่าตอนนี้พี่สาวคุณไม่สบายมาก คุณควรจะกลับไปดูแลเขานะ"
 ลลนาได้ยินที่ศวินพูดก็ชะงัก "ว่าไงนะ พี่นีเป็นอะไร" ลลนาตกใจ
 กษมามาถึงไร่มาริษาก็ไม่พบลลนาแล้ว เขาเจ็บใจมากที่ศวินมาตัดหน้า
จบตอน23

ถึงร้ายก็รัก 24 จบ 
 กษมาหลบอยู่หลังประตูบ้าน ได้ยินเสียงละไมเปิดประตูเข้ามา กษมารีบเอามืออุดปากละไมไว้ ละไมตาเหลือกด้วยความกลัว พยายามจะร้องให้คนช่วย กษมารีบเรียกแม่ ละไมหยุดดิ้น กษมาปล่อยแขนที่รัดตัวละไมออก ละไมต่อว่าลูกชายและบอกว่าตำรวจมาตามจับเรื่องถ่ายวีซีดีไว้แบล็คเมย์ ละไมร้องไห้เสียใจที่ลูกชายเป็นแบบนี้ กษมาอึ้งบอกแม่ว่าเขายังมอบตัวไม่ได้ขอให้แม่รักษาตัว แล้วเขาก็
 "ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ แม่ส่งเสียแกเรียนสูง เพราะหวังให้แกเป็นคนดี ไม่ใช่ไปทำอะไรเลวๆ อย่างนี้"
 "ถ้าผมไม่ทำเลวอย่างนั้นแล้วจะมีปัญญาหาเงินมาให้แม่เล่นไพ่ทุกวันเหรอ"
 ละไมโกธรมากตบกษมาหน้าหัน  ละไมน้ำตาไหลพราก
 "แกอย่าเอาแม่มาอ้างเพื่อจะทำเลวหน่อยเลยไอ้โต้ง"
 กษมามองหน้าละไมอึ้ง ก้มหน้าไม่กล้าสบตา "แกมอบตัวดีกว่านะโต้ง"
 กษมาหน้าเครียด ประกาศเสียงกร้าว "ไม่ ฉันจะไม่มีวันมอบตัวเป็นอันขาด"
 "โต้ง แกก็รู้ว่าแกหนีไปได้อีกไม่นานหรอก แม่ทำผิดมามากแล้ว แม่ไม่อยากให้แกทำผิดเหมือนแม่อีก"
 ละไมโอบกอดกษมาไว้ กษมาอึ้งไป เพราะไม่คิดว่าแม่จะเป็นห่วงตน แต่แล้วกษมาก็ฮึดขึ้นมาใหม่ ออกจากอ้อมกอดของละไม
 "ฉันมอบตัวไม่ได้จริงๆ แม่"
 ละไมถอนใจ แล้วเดินไปที่ลิ้นชัก หยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่ง ยื่นให้กษมา
 "ถ้าแกยืนยันอย่างนั้นแม่ก็จนใจ นี่เป็นเงินที่แม่มีทั้งหมด เอาเก็บไว้ใช้นะลูก แล้วก็รักษาตัวให้ดีๆ ล่ะ"
 ละไมกอดลูกอีกครั้ง กษมาน้ำตาซึม แต่ก็แข็งใจผละออกมา
 "ฉันไปก่อนนะแม่ แม่รักษาตัวดีๆ ด้วยล่ะ"
 กษมาสวมแว่นดำ สวมหมวกอำพรางใบหน้า ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ละไมมองตามเป็นห่วงแกมเศร้า
 ลลนานอนฟุบหลับอยู่ข้างๆ ลลนีที่นอนกระสับกระส่าย จู่ๆ ลลนีก็เพ้อออกมา
 "คุณมน คุณมน ฉันขอโทษ"
 ลลนาสะดุ้งตื่น แล้วรีบดูอาการลลนี "พี่นีคะ พี่นี"
 ลลนีค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นลลนามองลงมา แววตาห่วงใย ลลนีโผเข้าหาลลนา "นา ช่วยพี่ด้วย พี่กลัว"
 "ไม่มีอะไรแล้วค่ะพี่นี พี่นีปลอดภัยไม่มีใครทำอะไรได้"
 "แน่ใจนะ"
 "แน่ใจซิคะ นาอยู่ด้วยทั้งคน หมอก็มี พยาบาลก็ช่วยด้วย วินเขาก็เป็นห่วงพี่นีมากนะคะ"
 "แต่วินเขาเห็น ไอ้วีซีดีบ้านั่น" ลลนาเข้าไปกอดลลนีที่ตัวสั่นเทาด้วยความสงสาร
 "พี่นีไม่ต้องกลัวนะคะ มันไม่ใช่ความผิดพี่นี ตอนนี้วินเขาแจ้งให้ตำรวจจัดการกับโต้งแล้ว"
 "แกไม่สมน้ำหน้าฉันเหรอ"
 "พี่นีเป็นพี่ของนา ใครทำให้พี่นีเจ็บ นาก็เจ็บด้วย"
 ลลนีมองลลนาเสียใจมาก "นา พี่ขอโทษ พี่ทำไม่ดีกับเธอตั้งหลายอย่าง"
 "ช่างมันเถอะค่ะ นาลืมไปแล้ว พี่นีเคยดีกับนามาก ทั้งชีวิตนาก็ให้พี่นีได้"
 ลลนามองหน้าลลนีอย่างจริงจังและจริงใจ  ลลนีรู้สึกเสียใจที่เคยทำผิดกับลลนา ลลนีร้องไห้เสียใจ
 "นาอย่าทิ้งพี่ไปนะ"
 ลลนากอดลลนีไว้ ลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยนไปเรื่อย
 "ไม่ต้องกลัวค่ะ นาจะอยู่ข้างพี่นี นาจะไม่ทิ้งพี่นีหรอกค่ะ"
 ลลนากอดลลนีอย่างปลอบประโลม เหมือนเป็นสัญญาว่าเธอจะไม่ทิ้งพี่สาวคนนี้ไปไหนอีก ลลนีเองก็ได้กอดน้องสาวอย่างมีความสุขอีกครั้ง
 ประตูโรงพยาบาลแล้วตรงมาทางลานจอดรถ ลลนาเดินเหม่อลอยคิดเรื่องอื่นอยู่ ไม่ทันระวังตัว ทันใดนั้น ก็มีมือของชายฉกรรจ์มาอุดปาก แล้วกระชากลลนาไปยังมุมมืด ลลนาพยายามดิ้นรนขัดขืน ลลนาถูกจับให้หันหน้าไปทางชายคนนั้น ในแสงสลัวราง ลลนาจึงเห็นว่าเป็นกษมานั่นเอง ลลนารีบผลักกษมาออกด้วยความรังเกียจ กษมามองลลนาด้วยความไม่พอใจ
 "คบกันมาตั้งหลายปี ไม่คิดว่าเธอจะหน้าไหว้หลังหลอกขนาดนี้"
 "ก็ไม่ต่างอะไรกับเธอหรอก ถ้ารู้ว่าเธอเลวขนาดนี้ ฉันคงไม่นับเธอเป็นเพื่อนหรอก"
 "ก็เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องทำอย่างนี้ ถ้าเธอรักฉันทั้งนังมนทิยา ทั้งพี่สาวเธอก็ไม่ต้องรับกรรมอย่างนั้นหรอก"
 "รักเหรอโต้ง คนรักกันเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอก เธอคิดดูเองแล้วกันว่าเธอรักอะไรกันแน่ รักฉัน หรือว่ารักตัวเอง"
 "ฉัน ทำเพื่อเธอได้ทุกอย่าง แต่เธอกลับไปเข้าข้างไอ้วินมันทุกครั้ง"
 ลลนาสอดส่ายสายตาหาคนช่วย ปากก็พยายามเกลี้ยกล่อมกษมา
 "โต้งมอบตัวซะเถอะ ตอนนี้ตำรวจเขากำลังตามหาตัวเธออยู่"
 "อย่าพูดซะให้ยากเลย ฉันไม่มีทางยอมมอบตัวหรอก ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"
 "อย่าโกหกฉันอีกเลยโต้ง ฉันรู้แล้วว่าเธอขายยาด้วย"
 กษมาโกรธแค้นที่ลลนาต่อว่า "ในเมื่อเธอรู้เรื่องหมดแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับเธออีกแล้ว"
 กษมาย่างสามขุมเข้าหาลลนา ลลนาหวาดกลัว พยายามจะเรียกให้คนช่วย ไม่ทันขาดคำ กษมาก็ต่อยเข้าที่ท้องลลนา ลลนาจุกจนตัวงอ รปภ.วิ่งมาจากทางหนึ่ง
 "เฮ้ย หยุดนะ!"
 กษมาตกใจ รีบอุ้มลลนาขึ้นรถที่สตาร์ทรอไว้แล้ว แล้วรีบขับออกไป รปภ. วิ่งตาม แต่ไม่ทัน ได้แต่หรี่ตามองทะเบียนรถที่กำลังวิ่งจากไป แล้วจดไว้กับฝ่ามือ
 ห้องพักลลนีนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง มีศวินนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในห้อง
 "ทำไมยายนาไปซื้อของนานจัง"
 "มีอะไรรึเปล่า"
 "อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกเป็นห่วงยายนายังไงก็ไม่รู้"
 "เดี๋ยวก็คงมาแหละครับ แค่ซื้อของหน้าโรงพยาบาลเองลลนี ฉันอยากลงไปดู"
 "คุณไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมไปดูเอง"
 ศวินกำลังจะเดินออกไป พยาบาลวิ่งเข้ามาบอกเรื่องที่ลลนาถูกทำร้าย ศวินกับลลนีออกไปเจอรปภ. ที่จดเลขทะเบียนรถไว้ให้ ศวินรีบควักปากกามาจดทะเบียนรถคันนั้นไว้ ลลนีคิดว่าต้องเป็นกษมาแน่ ศวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์หน้าเครียด ลลนีมองศวินด้วยความวุ่นวายใจไม่แพ้กัน
 กษมาขับรถไปตามถนน สีหน้าโกรธแค้น มือหนึ่งถือปืนไว้ขู่ลลนา ลลนานั่งอยู่ข้างคนขับ มือถูกมัดไว้ด้านหน้า กษมาพยายามสังเกตถนนหนทางไปรอบๆ
 "อย่าคิดหนีเลยน่ะ คราวนี้ฉันไม่ใจดีกับเธอแล้วแน่ๆ"
 "เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ รับรองว่าฉันไม่เอาเรื่องเธอหรอก"
 "ปล่อยให้โง่เรอะ ขืนปล่อยเธอไป ไอ้วินมันก็ต้องจัดการฉันอยู่ดี สู้เก็บเธอไว้เป็นเครื่องต่อรองดีกว่า"
 "โต้ง เธอกำลังทำผิดอยู่นะ เธอมอบตัวกับตำรวจดีกว่า"
 "หุบปากเถอะน่า ใครก็พูดให้ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้หรอก"
 ลลนาสีหน้าล่อกแล่ก มีพิรุธ แอบเอามือหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า แต่กษมาไม่ทันเห็น ที่มือของลลนาที่แอบไว้ข้างๆ เห็นนิ้วลลนากำลังกดโทรศัพท์อยู่
 ศวินวางโทรศัพท์อย่างหมดหวัง ลลนีรีบถาม ทันใดนั้น โทรศัพท์ของศวินก็ดังขึ้น ศวินรีบหยิบมาดู เห็นชื่อลลนาปรากฏบนจอ ศวินตื่นเต้น
 "นาโทรมาครับ" ศวินรีบกดรับ
 ลลนีลุ้น แต่ไม่ได้ยินเสียงพูด ลลนีขอลองฟัง ศวินยื่นโทรศัพท์ให้ลลนี ลลนีเอาหูแนบโทรศัพท์ พยายามฟังเสียง
 "นีได้ยินเสียงรถ แต่ไม่มีเสียงคนพูด แสดงว่ายายนาอาจจะแอบโทรมาก็ได้"
 "ขอผมฟังอีกทีซิครับ"
 ในรถลลนาสีหน้าพิรุธ ในขณะที่กษมายังขับรถต่อไปเรื่อยๆ
 "เธอจะพาฉันไปไหน โต้ง"
 "เธอจะอยากรู้ไปทำไม"
 ลลนามองป้ายสีเขียวใหญ่ที่ถนน "นี่มันถนนเพชรเกษม เธอจะพาฉันไปไหนกันแน่" 
 "หุบปาก ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าพูดมาก"
 กษมาหัวเราะหึๆ อย่างน่ารังเกียจ ลลนานิ่งไป สีหน้าเคร่งเครียด
00000000000000
 ด้านศวินและลลนีฟังโทรศัพท์ที่กดสปีกเกอร์ก่อนจะมองหน้ากัน
 "ถนนเพชรเกษม" ศวินมองหน้าลลนี ก่อนจะหักรถกลับไปถนนอีกฝั่งทันที
 "คุณคอยฟังไปเรื่อยๆ นะ เผื่อนาจะบอกอะไรเราอีก"
 "ค่ะ"
 "ขอโทรศัพท์คุณหน่อย ผมจะแจ้งตำรวจให้ตั้งด่านสกัด"
 ลลนีหยิบโทรศัพท์ให้ ศวินกดโทรออกทันที
 ขณะที่ลลนากับกษมาพากันนั่งเงียบ ลลนาก็ตัดสินใจพูดขึ้น
 "โต้ง ฉันว่าเธออย่าทำอย่างนี้เลย มอบตัวกับตำรวจเถอะแล้วลองสู้คดีดู เธออาจจะรอดก็ได้"
 กษมาหันมาตวาดใส่ลลนา พร้อมกับเอาปืนขู่
 "เงียบ!! ฉันไม่อยากฟังเรื่องมอบตัวบ้าบอนี่แล้ว" ลลนาหุบปากสนิท
 "แล้วฉันไม่มีทางจะปล่อยเธอไปเสวยสุขอยู่กับไอ้วินหรอก ในเมื่อมันรักเธอนัก ฉันนี่แหละจะเป็นคนทำลายมันด้วยมือฉันเอง"
 "เธอจะทำอะไรน่ะ"
 กษมายิ้มร้าย มองลลนาด้วยสายตาโลมเลียไปทั่งร่าง ลลนาเริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไร กษมาหันไปมองด้านหน้า และแล้วทันใดนั้น กษมาก็เบรกรถจนหัวคะมำ กษมาสีหน้าตกใจปนหงุดหงิด เมื่อเห็นตำรวจตั้งด่านอยู่ข้างหน้า
 "โธ่เว้ย ทำไมมันต้องมาตั้งด่านตรงนี้ด้วยวะ"
 ลลนาแอบยิ้มดีใจ แต่กษมากลับเลี้ยวรถเข้าไปที่ทางแยกอีกทาง พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
 "ฉันยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก"
 ลลนาถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม ขณะที่กษมายิ้มหื่นๆ และกษมาก็พาลลนามาถึงโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง ลลนาตกใจ
 "โต้ง เธอพาฉันมาที่โรงแรมนี่ทำไม"
 กษมาจอดรถแล้วยิ้มร้าย "ไอ้วินมันรักเธอมากนักใช่มั้ย ฉันจะเป็นคนทำลายของรักของมันเอง"
 ลลนาแววตาตื่นกลัว พยายามระงับความตระหนกไว้
 "โต้งไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย แค่บอกฉันคำเดียว ฉันก็ยอมเป็นของเธอแล้ว"
 กษมาอึ้งไม่เชื่อหู "ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะพูดแบบนี้"
 "เราจะลงไปกันได้หรือยังล่ะ"
 ลลนาแอบหยิบโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ทั้งสองลงจากรถ ลลนาเหลียวไปมองที่ทางออก กะว่าจะวิ่งหนี แต่กษมากลับเดินตรงมาโอบลลนาเข้าไปในห้อง ลลนาไม่กล้าขัดขืน ได้แต่โอนอ่อนผ่อนตามกษมาไป กษมายิ้มร้าย แต่มีความสุข
 ศวินกับลลนีนั่งอยู่ในรถ ท่าทางร้อนใจ ศวินขับรถมาถึงทางแยก ไม่รู้จะไปซ้ายหรือขวาดี
 "แล้วไอ้โรงแรมที่นาพูดมันไปทางไหน"
 ลลนีมองซ้ายมองขวาแล้วตัดสินใจ "ลองไปทางซ้ายมั้ยคะ"
 ศวินชั่งใจ แล้วเลี้ยวซ้ายตามคำบอกของลลนี แต่ยิ่งไปยิ่งมืด ทั้งคู่ตัดสินใจวนรถกลับทันที
 ในห้องโรงแรมม่านรูด ลลนาถูกมัดมือติดไว้กับขาเตียง ลลนาพยายามจะแกะมือออกจากเชือกให้ได้ ทั้งแกะ ทั้งถูกับขอบโต๊ะให้เชือกขาด แต่ได้ยินเสียงกษมาออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน เลยต้องนั่งเงียบๆ
 หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว กษมาเดินมานั่งข้างๆ ลลนา พยายามจะกอดจูบลูบไล้ แต่ลลนาบ่ายเบี่ยง
 "ฉันเหนื่อยมากเลย ขอฉันพักก่อนได้มั้ย"
 กษมาโมโห เขวี้ยงข้าวของ ลลนาสะดุ้ง
 "เมื่อกี๊เธอยังดีๆ อยู่เลย ทีนี้เป็นอะไรไปอีกล่ะ"
 "ฉันดูแลพี่นีมาทั้งวัน ก็เลยเหนื่อยน่ะ"
 "ฉันจะไม่รออีกแล้ว ฉันรอเธอมานานเกินไปแล้ว คืนนี้แหละ ฉันจะได้ทั้งตัวเธอ และทำลายไอ้วินมัน"
 ลลนาหวาดกลัว พยายามกระถดหนี กษมาย่างสามขุมเข้ามาหา
 "อย่าเข้ามานะ!"
 เสียงร้องของลลนา ยิ่งทำให้กษมาโมโหมากขึ้น กษมาโผเข้าหาลลนา เธอหลบ แต่ก็ติดที่มือที่ถูกมัดอยู่กับเตียง
 กษมายิ้มเหี้ยม แล้วรุกเข้ามาหาลลนาอีก ลลนาหลบวูบไปอีกทาง แต่กษมาจิกผมลลนาไว้ได้ ลลนาสีหน้าเจ็บ กษมาเหวี่ยงลลนาไปกับพื้น มือถือของลลนากระเด็นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ทั้งลลนาและกษมาชะงัก ลลนาจะเอื้อมไปเก็บ แต่กษมากลับคว้าไปได้ก่อน
 กษมาดูหน้าจอโทรศัพท์แล้ว สีหน้าเครียดจัด เหี้ยมเกรียม ลลนามองกษมาแววตาหวาดกลัว กษมาปิดมือถือแล้วเขวี้ยงทิ้งไป ก้มลงไปจิกหัวลลนาไว้
 "เธอหลอกฉันงั้นเรอะ"
 ลลนาเจ็บหัวมาก กษมาเหวี่งลลนาไปกระแทกกับหัวเตียง เลือดชึมจากหน้าผากทันที
 "ทั้งๆ ที่ฉันรักเธอขนาดนี้ เธอทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง"
 กษมาคุ้มคลั่งไปแล้ว เหวี่ยงข้าวของโครมครามเสียงดัง ลลนาได้แต่มองด้วยความหวาดกลัว
 ศวินขับรถด้วยความเร็วสูง ทั้งศวินและลลนีท่าทางกระสับกระส่าย เพราะหาโรงแรมไม่เจอ ลลนีเห็นป้อมตำรวจก็บอกให้ศวินเข้าไปถาม
 กษมาย่างสามขุมเข้าหาลลนา ลลนาพยายามดึงเชือกที่ผูกมือออกจนสำเร็จ ลลนาวิ่งหนีไปทางประตู กษมาตามไปจับล็อคไว้แล้วยิ้มร้ายกาจ
 "ในสายตาเธอ มีแต่ไอ้วินมันใช่มั้ย แล้วเธอจะต้องเสียใจที่ไม่เคยเห็นค่าคนอย่างฉัน"
 กษมาผลักลลนาให้นอนลง ลลนาขัดขืน "ปล่อยฉันนะ!"
 กษมาตบหน้าฉาดเข้าให้ เลือดไหลออกจากมุมปากลลนา แต่ลลนายังไม่หยุดดิ้น
 "ช่วยด้วย!" กษมาตบเข้าให้อีกฉาด ลลนายังดิ้นรนไม่หยุด
 กษมามองลลนาด้วยแววตาหื่นกระหาย ลลนาได้ทีรีบยกเข่าขึ้นจะกระแทกเป้ากษมา แต่กษมาหลบทัน กษมาตบหน้าลลนาอีกที
 "คิดว่าจะจัดการฉันได้เรอะ"
 ลลนาถูกกษมาก้มหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอ โดยที่จับแขนทั้งสองตรึงไว้ ลลนามีสีหน้ารังเกียจสุด พยายามดิ้นหนี แต่แรงของกษมามีเยอะกว่า
 "ปล่อยฉันนะโต้ง!"
 "ฉันรอวันนี้มานานแล้ว เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้โง่"
 "ถ้าไม่เห็นแก่ฉันก็เห็นแก่ลูกฉันเถอะ"
 กษมาหัวเราะชั่วร้าย ไม่สนใจ ลลนาตัดสินใจอ้าปากกัดหัวไหล่กษมาเต็มแรง กษมาร้อง ลลนาได้ที ผลักกษมาออกไปกระแทกกับขอบเตียง แล้วตัวเองก็วิ่งไปหาประตู กษมารีบลุกขึ้นวิ่งตามลลนาไป
 ลลนาวิ่งมาที่ประตู กษมาวิ่งตามมาทัน ดึงลลนาลาก แล้วเหวี่ยงไปบนเตียง กษมาโถมตัวขึ้นคร่อมลลนาไว้ ล๊อคมือลลนา
 "ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!"
 กษมาหัวเราะเยาะเย้ย "ร้องไปเถอะ ยังไงไอ้วินคนดีของเธอมันก็มาช่วยเธอไม่ทันหรอก"
 "ช่วยด้วย" กษมาก้มหน้าลงซุกไซ้ลลนาอีกรอบ
 ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดผางเข้ามาทั้งกษมาและลลนาตกใจ หันไปดู เห็นศวินกับลลนียืนอยู่หน้าประตู
 "นา"
 ลลนาดีใจ "วิน!"
 กษมาล็อคคอลลนา แล้วคว้าปืนจากเอว จ่อหลังลลนาไว้ พร้อมกับถอยกรูดๆ ไป
 "แกอย่าเข้ามานะไอ้วิน ไม่งั้นฉันยิงนาแน่ๆ"
 ศวินกันลลนีหน้าซีด "ปล่อยนาเถอะนะโต้ง นายเองก็รักนาไม่ใช่เหรอ นายจะทำร้ายเธอได้ลงคอหรือ"
 กษมายิ้มหยัน "จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อนาไม่เคยรักฉัน นารักแกคนเดียว"
 "อย่างน้อยก็พวกเราก็เคยเป็นเพื่อนกันนะ"
 "ฉันไม่เคยเป็นเพื่อนกับแก ฉันเกลียดแกไอ้วิน แกแย่งทุกอย่างไปจากชีวิตของฉัน"
 "โต้ง มอบตัวซะเถอะ ฉันอโหสิให้เธอหมดแล้ว" ลลนีกล่าว
 "หุบปาก!! ฉันไม่เชื่อแกหรอก พวกแกมันรวมหัวกันหลอกฉัน คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง"
 ลลนาเห็นกษมาเผลอ มัวแต่โต้ตอบกับลลนีและศวิน เลยตัดสินใจกัดแขนกษมาอีกครั้ง กษมาร้องลั่น แล้วปล่อยลลนา ลลนาได้ที วิ่งไปหาศวิน กษมาแค้น ยกปืนในมือขึ้นจะยิงลลนาและศวิน
 "ไอ้วิน ฉันไม่ยอมแพ้แกหรอก"
 กษมาเหนี่ยวไกปืน เล็งไปที่ศวินและลลนา ทุกคนตกใจ ลลนีเห็นก็โผเข้าไปรับลูกปืนแทนศวินและลลนา ลลนีล้มฟุบไป ศวินและลลนาตกใจสุดขีด รีบโผเข้าไปดูอาการลลนี
 กษมาเองก็ตกใจเช่นกันรีบวิ่งหนีออกไป รถตำรวจวิ่งเข้ามาจอด ตำรวจวิ่งตามกษมา
 "นาดูคุณนีด้วยนะ เดี๋ยวผมมา"
 ศวินวิ่งออกไป บุรุษพยาบาลเอาเตียงเข้ามาดูแลลลนี
000000000000
 กษมาวิ่งหนีตำรวจเข้าไปในป่าละเมาะข้างๆ โรงแรม ศวินวิ่งตามมาพร้อมกับตำรวจ ตำรวจอีกส่วนเข้าล้อมกษมา สารวัตรกำลังจะพูด ศวินทำท่าบอกขอเขาพูดเอง ศวินพูดเกลี้ยกล่อม
 "โต้งยอมมอบตัวเถอะมีอะไรเราเคลียร์กันได้ เรื่องใหญ่จะได้กลายเป็นเรื่องเล็ก"
 กษมาที่แอบอยู่หลังต้นไม้ตะโกนตอบโต้
 "ฝันไปเหอะไอ้วิน ไม่ใช่เพราะแกเหรอที่ทำให้ฉันจนตรอกอย่างนี้  ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีกับฉัน แกน่าจะสะใจมากกว่าที่เห็นฉันตายได้"
 ศวินค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้พลางพูดไปด้วย "ไอ้โต้ง ฉันรู้ว่าแกเกลียดฉัน ระหว่างเรา เจอเรื่องอะไรมามากมาย แต่ฉันอยากให้แกรู้ไว้นะว่าฉันไม่เคยคิดร้ายกับแกเลย"
 กษมาทนไม่ไหวออกมาเอาปืนเล็งไปที่ศวิน ศวินกับตำรวจตกใจ ตำรวจเล็งปืนไปที่กษมาทันที ศวินยกมือห้ามไม่ให้ตำรวจยิง กษมากำด้ามปืนแน่นจนมือสั่น น้ำตาเอ่อเบ้าทั้งโกรธทั้งแค้นทั้งเสียใจ ความในใจพร่างพรูออกมา
 "หุบปากของแกได้แล้ว!"
 "เราสองคนเป็นเพื่อนกันนะโต้ง ยังไงแกก็คือเพื่อน"
 "แต่ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นเพื่อน นับตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้ว" ศวินชะงัก "ฉันอิจฉาที่แกรวยกว่าฉัน เก่งกว่าฉัน แกมีทุกอย่างพร้อม ในขณะที่ฉันไม่มีอะไรเลยซักอย่าง"
 ศวินมองกษมาด้วยความอึ้ง "จนกระทั่งฉันได้มาเจอกับนา นาทำให้ตัวฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่า แต่แก แกก็มาแย่งนาไป ทั้งๆ ที่ฉันเจอนาก่อน ฉันต่างหากควรเป็นคนที่นารัก ไม่ใช่แก!"
 ศวินมองกษมานึกไม่ถึง กษมาขึ้นไกปืน ตำรวจหันมาส่งซิกกัน
 "โต้ง แกจะทำอะไร"
 "ถ้าโลกนี้มีฉันก็ต้องไม่มีแก ฉันทนเห็นแกอีกต่อไปไม่ได้แล้วไอ้วิน"
 ขณะที่กษมากำลังจะยิงศวิน ตำรวจก็ระดมยิงใส่กษมา กษมาถูกกระหน่ำยิงทรุดเข่าลงกับพื้น กษมาเงยหน้ามองศวิน ศวินมองกษมาช็อคอึ้ง แล้วกษมาก็หงายหลังหมดสติ ตำรวจรีบเข้ามากันตัวศวินออกไปทันที
 หน้าห้องฉุกเฉิน เวลาตีหนึ่งครึ่ง ศวินกับลลนานั่งรออยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน ศวินผุดลุกผุดนั่ง กระสับกระส่าย ส่วนลลนานั่งนิ่งไม่ขยับ แต่ก็กังวลพอกัน สักพัก หมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ลลนาและศวินรีบเดินตรงมาหาหมอทันที หมอบอกว่าลลนีพ้นขีดอันตรายแล้ว ลลนากับศวินถอนใจอย่างโล่งอก
 "แล้วเราจะขอเยี่ยมได้มั้ยครับ"
 "หมอขอดูอาการคนไข้อีกสักพักนะครับ ตอนนี้ยังเป็นช่วงที่ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดครับ"
 ศวินกับลลนาพยักหน้ารับรู้ แต่ก็โล่งใจไปมาก หมอเดินจากไป ทันใดนั้น ก็มีพยาบาลเดินมาจากอีกทางหนึ่ง
 "ขอโทษค่ะ คุณลลนากับคุณศวินใช่มั้ยคะ"
 "ใช่ครับ" ศวินกับลลนามองหน้ากันงงๆ
 "คนไข้ที่ชื่อกษมาขอพบพวกคุณสองคนค่ะ"
 ศวินกับลลนามองหน้ากันขรึม แล้วเดินตามพยาบาลไป
 ในห้องไอซียู กษมานอนหายใจรวยรินอยู่ มีเครื่องช่วยชีวิตเชื่อมต่อกับร่างกายเต็มไปหมด ลลนากับศวินในชุดปลอดเชื้อเดินเข้ามาที่เตียง ลลนาแตะไหล่กษมาเบาๆ กษมาลืมตาขึ้น
 "โต้ง"
 กษมายิ้มให้เพื่อนทั้งสองอย่างยินดี พยายามจะพูด แต่เสียงก็แผ่วเบาเต็มที
 "นา ฉันรักเธอมากนะ ฉันทำทุกอย่างลงไปก็เพราะเธอ"
 ลลนาน้ำตาไหลพราก กุมมือกษมาไว้
 "โต้ง ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจเธอทุกอย่าง"
 "ขอบใจนะ ฉันดีใจจริงๆ ที่อย่างน้อย คนที่ฉันรักเป็นคนดี"
 กษมาเบือนสายตาไปหาศวิน "วิน ฉันขอโทษ ที่ฉันทำอะไรเลวๆ กับแกลงไป"
 ศวินกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ "ไม่เป็นไรเพื่อน พวกฉันให้อภัยแกได้เสมอ"
 "ขอบใจ แกเป็นเพื่อนแท้ ของฉันจริงๆ ฉันอยากให้เรา กลับมาเป็นเพื่อนกันอีก ได้มั้ย"
 "ได้ซิเพื่อน ฉันไม่เคยคิดว่าแกไม่ใช่เพื่อนฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
 "สัญญานะ ว่าแกจะดูแล นาให้ดีที่สุด"
 "ฉัน สัญญา"
 กษมายิ้มน้อยๆ หลับตา แล้วนิ่งไปสักพัก ลลนากับศวินมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ เครื่องวัดชีพจรกรีดเสียงดังยาวนาน มือกษมาที่ลลนากุมอยู่ ค่อยเลื่อนหลุด แล้วตกลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ลลนากับศวินตะลึง ลลนาร้องเรียกกษมาเสียงดัง
 "โต้ง!!"
 กษมานอนนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะได้ยินเสียงเรียกของลลนาแต่อย่างใด ศวินน้ำตาไหล ลลนาปล่อยโฮออกมา ศวินรั้งร่างลลนาเข้ามากอดไว้
 "หลับให้สบายนะโต้ง ฉันสัญญาว่าจะดูแลนาให้ดีที่สุด"
 รอยยิ้มของกษมา เหมือนจะรับรู้คำมั่นสัญญาที่ศวินให้ไว้
 ลลนาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ หลังผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ศวินนั่งข้างๆ ลลนายังคงน้ำตาไหลพราก ศวินหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ายื่นให้ ลลนารับไว้
 "ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันคนเดียว ถ้าไม่มีฉันซะคน ทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น"
 "ไม่จริงหรอก คุณไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น"
 "คุณอย่ามาปลอบใจฉันเลย พี่นีถูกยิงก็เพราะฉัน โต้งต้องตายไปก็เพราะฉัน คุณอย่ามาใกล้ชิดฉันอีกเลย"
 ลลนาลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ศวินรีบคว้าแขนลลนาไว้ แล้วดึงตัวเข้ามากอด
 "อย่าหนีผมไปไหนอีกเลยนะนา"
 ลลนาพยายามขัดขืน แต่ก็พ่ายแรงของศวิน จึงได้แต่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของชายหนุ่ม เสียงของพยาบาลดังขึ้น เชิญทั้งสองไปพบหมอเรื่องอาการของลลนี
 ลลนีลืมตานิ่งอยู่บนเตียง น้ำตาไหลลงมาจากหางตา ศวินกับลลนาเปิดประตูเข้ามาในห้อง หน้าเสียๆ เพราะไปฟังข่าวร้ายจากหมอมา ลลนาตรงไปหาลลนีทันที
 "พี่นีฟื้นแล้วเหรอคะ"
 ลลนีหันมาจับแขนลลนาไว้แน่น "นา บอกพี่หน่อยซิ ลูกพี่ยังแข็งแรงดีใช่มั้ย"
 ลลนาหน้าเสีย "พี่คะ คือว่าแก ไม่อยู่แล้วค่ะ"
 ลลนีร้องไห้โฮลั่น "ไม่จริ๊ง มันไม่จริงใช่มั้ยนา"
 ลลนากอดลลนีไว้แน่น "พี่ผิดเอง พี่เป็นคนเริ่มทุกอย่างเอง นา พี่ขอโทษ"
 ลลนีหันไปหาศวิน "วินคะ ฉันเองที่เป็นคนผิด ฉันเองเป็นคนที่"
 ลลนารีบขัดขึ้น "พี่นีคะ อย่า"
 "พี่ทนไม่ไหวแล้วนา เพราะพี่เป็นคนขับรถชนคุณมนทิยา เรื่องทั้งหมดถึงได้กลายเป็นอย่างนี้"
 ศวินตะลึงเหมือนโดนฟ้าผ่า เมื่อได้ยินความจริงจากปากลลนี
 "วินคะ ฉันขอโทษที่ปิดบังคุณมานาน ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันรักคุณจนความชั่วมันบังตา คุณอย่าโกรธยายนาอีกเลยนะคะ วิน"
 ศวินหันขวับไปมองลลนา "เป็นเรื่องจริงเหรอ นา"
 ลลนาหลบตา ไม่กล้าประสานสายตากับศวิน เท่านี้ศวินก็รู้แล้วว่าคำตอบคืออะไร ศวินมองลลนาด้วยความเสียใจ ลลนาเองก็เสียใจไม่แพ้กัน
000000000000
 ยามเช้าลลนาเดินเล่นอยู่ในสวนหย่อม เพื่อคลายเครียด แต่สีหน้าหมองเศร้าไม่น้อย ศวินเดินตามหาลลนาอยู่เขาหยุดทันทีเมื่อเห็นตัวลลนา
 "นามาอยู่นี่เอง ผมตามหาแทบแย่"
 "คุณตามมาทำไมคะ"
 ศวินมีสีหน้าละอายแก่ใจ "คือ ผมอยากจะมาขอโทษ เรื่องที่ผม"
 ลลนาหันหลังเมินไป ศวินจ๋อย "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันไม่ถือสาอะไร"
 ศวินได้ยินดังนั้น ก็ดีใจ นึกว่าลลนาให้อภัยแล้ว
 "ถ้าอย่างนั้น เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย ขอโอกาสผมอีกสักครั้ง คุณแต่งงานกับผมนะนา"
 ลลนายังคงไม่หันมา "ขอโทษนะคะ ฉันทำไม่ได้"
 ศวินสับสน "ทำไมล่ะนา ตอนนี้ปัญหาทุกอย่างก็เคลียร์หมดแล้ว ทำไมคุณถึงแต่งงานกับผมไม่ได้ล่ะ"
 ลลนาหันมายิ้มเศร้าๆ ให้ศวิน "ปัญหามันอยู่ที่ตัวฉันเองค่ะ ทุกอย่างที่ฉันเคยเจอมา ฉันยังทำใจให้ลืมมันไม่ได้ ฉันผิดเอง"
 "แล้วคุณจะมีวันลืมมันได้มั้ยนา"
 "ไม่รู้ซิคะ ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะต้องใช้เวลาลืมมันนานแค่ไหน"
 "ผมอยากให้คุณรู้ไว้นะนา ไม่ว่าคุณจะใช้เวลาอีกกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี ผมก็จะรอคุณเสมอ"
 ลลนายิ้มเศร้าให้ศวิน แล้วหันหลังเดินจากไป ศวินคอตก น้ำตาลูกผู้ชายไหล เมื่อเห็นคนที่รักที่สุดค่อยๆ เดินจากไป
 2 ปีต่อมา ศวินคอยไปเยี่ยมละไมแม่ของกษมา ละไมชวนไปทำบุญครบรอบวันตายของกษมาและถามหาลลนา ศวินเองก็ไม่รู้ว่าเธอหายไปอยู่ที่ไหน
 ลลนากับลลนีไปทำงานอยู่ที่ไร่มาริษา ลลนาในชุดแต่งกายทะมัดทะแมง ดูแกร่งขึ้นกว่าเดิมเยอะกำลังเก็บองุ่น ไม่นานลลนีก็ขับรถกะบะเข้ามาหา
 "ยัยนา เสร็จเหรอยัง พี่หิวข้าวจะแย่แล้ว" ลลนีลงจากรถมายืน
 "ค่ะค่ะ เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวเอาองุ่นไปฝากตาหนูก่อน"
 "เดี๋ยวนี้มีอะไรก็ฝากแต่ลูกนะ ลืมพี่สาวคนนี้ไปแล้วใช่มั๊ย มันน่าน้อยใจจริงๆ"
 ลลนาเข้ามากอดลลนีท่าทางออเซาะ "ใครจะลืมพี่สาวสุดที่รักคนนี้ได้ลงคอล่ะคะ"
 ลลนีหัวเราะ "จ้า มาพี่ช่วย"
 ลลนีช่วยลลนาถือตระกร้าที่เก็บองุ่น วางไว้ที่หลังรถกะบะ "นาขับเองค่ะ"
 ลลนีพยักหน้ายิ้มมีความสุข ทั้งสองคนขึ้นรถ ลลนาขับรถออกไป สองสาวพี่น้องดูสนิทสนมกลมเกลียวมากๆ
 ลลนาขับรถกะบะเข้ามาจอดหน้าบ้าน แล้วก็ลงจากรถกับลลนี เจนเดินจูงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ออกมาพร้อมมาริษา
 "ดูซิว่าใครมาเอ่ย"
 มาริษาบอกแทน "คุณแม่มากับคุณป้าใช่มั้ยครับ"
 ลลนาเข้ามาอุ้มลูกชายด้วยความรัก ลลนีเสียงแว๊ดขึ้นมาทันที
 "ษา พี่บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าสอนหลานให้เรียกพี่ว่าป้า"
 "อ้าว!! ก็พี่นีเป็นพี่สาวของนา พี่นีก็ต้องเป็นป้า มันก็ถูกแล้วนี่คะ"
 "มันก็ถูก แต่พี่ไม่ชอบให้ใครเรียกอย่างนั้นมัน "แก่" เข้าใจมั๊ย"
 มาริษาเซ็ง "พี่นีนี่เรื่องเยอะชะมัดเลย!"
 "อีกหน่อยก็ไม่มีใครเรื่องเยอะแล้วล่ะ เจ้านายเก่าบริษัทโฆษณาที่พี่นีเคยทำงานด้วย เขาตกลงรับพี่นีไปทำงานที่นั่นแล้ว" ลลนาบอกเพื่อน
 "จริงเหรอคะ ยินดีด้วยนะคะพี่นี แล้วพี่นีต้องไปนานแค่ไหนคะ"
 "ยังไม่รู้เลย ถ้าอยู่ได้ ก็คงอยู่ไปเรื่อยๆ แหละ"
 ลูกชายลลนา โผเข้าหาลลนีจะให้อุ้ม ลลนีรับเด็กมาอุ้มไว้
 "ว่าไงครับหลานป้า โตไวจริงนะเรา แล้วป้าจะส่งขนมจากเมืองนอกมาให้นะ"
 ลลนีหันมาหาลลนา "ตาหนูก็โตขนาดนี้แล้ว เมื่อไหร่เธอจะยกโทษให้วินเขาซะทีล่ะ พี่ยังทำใจ เริ่มต้นใหม่ได้แล้วนะ"
 ลลนานิ่งไปสักพัก มาริษากับลลนีลุ้นฟังคำตอบ
 "แล้วพี่นีไม่เสียใจเหรอคะ"
 ลลนีส่ายหน้า "สิ่งที่พี่เสียใจที่สุดก็คือการทำร้ายเธอนี่แหละ"
 สองสาวยิ้มแย้มให้กัน ทั้งน้ำตา แล้วกอดกันด้วยความเข้าใจ เจนกับมาริษายิ้มมีความสุข
 เช้าวันรุ่งขึ้น เครื่องบินบินผ่านไป ลลนายืนอุ้มตาหนู โบกมือให้เครื่องบินอยู่หน้าบ้าน
 "คุณป้าไปแล้วนะครับลูก โบกมือบ๊ายบายให้คุณป้าหน่อยเร็ว"
 ลูกชายทำตามที่ลลนาพูด ไม่นานมาริษาก็เดินออกมา 
 "แน่ใจนะนาว่าจะไม่ให้ฉันไปด้วย"
 "ไม่ต้องหรอก ฉันเข้มแข็งแล้วนะ ฉันดูแลตัวเองได้"
 "จ้าแม่ซูปเปอร์วูเม้น คิดถึงน้าบ้างนะครับคนเก่ง ไม่มีตาหนูอยู่ทั้งคน น้าเหงาแย่เลย"
 "ฉันกับตาหนูไปเที่ยวทะเลแค่ไม่กี่วัน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"
 "ซื้อหอยดองมาฝากเจนด้วยนะ"
 "เธอล่ะเห็นแก่กินจริงๆ"
 "ขับรถดีๆ นะ"
 เจนหัวเราะ ลลนาหัวเราะอุ้มลูกไปขึ้นรถแล้วขับออกไป เจนกับมาริษายืนส่งจนรถลับตา
 ศวินขับรถไปตามถนนเลียบชายทะเล มองทะเลไป ภาพความหลังระหว่างเขากับลลนาที่อยู่เกาะตะวันด้วยกัน ศวินดีใจที่ลลนีมาลาเขา เขาจึงถามหาลลนา
 "นีมาหาคุณก็เรื่องนานี่แหล่ะค่ะ นาเขาจะไปเกาะตะวันถ้าคุณอยากเจอเขา คุณก็ต้องรีบแล้วล่ะ" ศวินได้ยินก็ดีใจมาก
 ลลนาเดินอุ้มตาหนู เดินดูของในตลาดใกล้ๆ ท่าเรือ เมื่อมองไปในทะเล ลลนาอดคิดไปถึงเกาะตะวันไม่ได้ ขณะที่ลลนากำลังเหม่อมอง
 "คุณนา นั่นคุณนาใช่มั้ยคะ" ลลนาหันกลับไปมองเห็นมารศรีกับแช่มยืนยิ้มมองลลนาด้วยความดีใจ
 ที่เกาะตะวัน ตาหนูวิ่งเล่นอยู่บนหาดทราย ท่าทางมีความสุข ลลนาเดินไปบนเกาะสายตาก็กวาดมองรอบๆ กลัวว่าจะต้องเจอใครบางคน แช่มกับมารศรีมองรู้ทัน
 "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณวินไม่ได้มาที่เกาะนี้หลายปีแล้ว"
 ลลนาถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหันกลับเจอ ศวินยืนยิ้มอยู่ ลลนาตกใจ หันมามองแช่มและมารศรีเอาเรื่อง
 "คุณวินไม่ได้มาหลายปี แต่เพิ่งจะมาวันนี้ละค่ะ" แช่มกับมารศรีพูดเสร็จก็รีบหลบออกไป
 ลลนาโกรธที่โดนหลอก รีบเดินไปจะอุ้มตาหนู แต่ศวินวิ่งเข้ามาจับมือลลนาไว้
 "อย่าหนีผมอีกเลยนะนา" ลลนาเบือนหน้าหนีไม่ยอมตอบ "ผมขออุ้มลูกบ้างได้มั้ย"
 ลลนานิ่งคิด เห็นศวินที่หน้าเศร้า รู้สึกสงสาร ลลนาพยักหน้า ศวินรับลูกมาอุ้มไว้ แล้วหอมแก้ม เด็กน้อยก็ช่างจะไม่ดื้อไม่ซน เหมือนรู้ว่าศวินเป็นพ่อบังเกิดเกล้า ลลนามองภาพศวินกับตาหนูแล้วก็รู้สึกตื้นตัน ศวินหันมายิ้มให้ลลนา
 "นา ดูซิ ตาหนูแกยิ้มให้ผมด้วย"
 ลลนายิ้มให้ศวินทั้งน้ำตา ศวินตกใจ "นา เป็นอะไรไป ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ"
 ลลนาส่ายหน้า "ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่ ดีใจที่ตาหนูได้เจอพ่อเขาซะที"
 ศวินเช็ดน้ำตาให้ลลนา "นา คุณอภัยให้ผมเถอะนะ ที่ผ่านมาไม่เคยมีสักวันที่ผมมีความสุข ผมรู้ว่าผมเลว ที่ทำร้ายคุณ"
 ลลนาเอามือปิดปากศวิน "ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว"
 "ต่อจากนี้ไป ให้ผมดูแลคุณตลอดไปได้มั้ย ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้คุณต้องร้องไห้อีก"
 ลลนานิ่งคิด ศวินหน้าเสีย "อย่างน้อยก็ให้โอกาสผมเป็นพ่อที่ดีบ้าง"
 ลลนามองศวิน สงสาร ตัดสินใจพยักหน้ารับ "ตกลงค่ะ"
 ศวินดีใจสุดๆ มืออีกข้างที่ว่างรวบลลนาเข้ามาในอ้อมกอดทันที ลลนาแนบใบหน้ากับอกของศวินแนบแน่น ราวกับจะไม่ยอมพรากจากเขาไปไหนอีกแล้ว
จบบริบูรณ์