กาพย์ยานี๑๑

(ทักษิณ)

         ด้วยคิดอาลัยถึง           แลรำพึงจึงเขียนหา

อยู่ดีหรือโศกา                     บอกข้าบ้างจักเป็นไร

ลำบากหนักหรือเปล่า            อาหารเล่าอิ่มหรือไม่

ข้าวแดงจำรสไว้                   อีกบ่นานเราจักกิน

        ห่วงหนักคือน้องเพ็ญ       คงลำเค็ญทุกข์บ่สิ้น

หรือสนุกเป็นอาจินต์             สำราญใจไม่คลายคลอน

ทุกคนโปรดจงฟัง                 เรานี้ยังห่วงอาทร

กินหลับแม้ยามนอน               ยังใฝ่ฝันอยู่ชิดชม

(วีระ)

        สวัสดีครับนายท่าน      ตัวผมนั้นยังสุขสม

มือปืนยังนิยม                       มานั่งคุยไม่ห่างกาย

ได้ด่าไอ้คนนั้น                     ความกระสันต์ก็พลันหาย

บุญคุณไม่เป็นไร                  ช่างหัวมันผมไม่แคร์

(จตุพร)

        ขอผมเชลียร์หน่อย      อย่าใจน้อยไม่แยแส

นายรักผมจริงแท้                อยากกราบเท้าเจ้านายจัง

ยังรอเจ้านายอยู่                  ด้วยอยากรู้เรื่องเบื้องหลัง

อย่าให้ผมคอยนั่ง               แต่ตบยุงน่ารำคาญ

(ณัฐวุฒิ)

        นายครับนายที่รัก       ผมนี่หนักใจประมาณ

สบายกว่าอยู่บ้าน                กลัวจะติดบ่อยากไป

ข้าวปลาก็หรอยหรอย        แสนอร่อยหาที่ไหน

รับรองจะติดใจ                กว่าหูฉลามราดน้ำแดง

(เหวง)

       นายครับผมโหวงเหวง  มันวังเวงไม่ตะแบง

หวาดคิดจิตระแวง               นึกว่าอยู่ในอรัญ

ผมอยู่ที่ทิมนี้                        ปราศรัยมีอยู่ทุกวัน 

หัวหน้าคือผมนั้น                 แสนสุขใจไม่อนาทร

(จรัญ)

       นายครับไม่ห่วง           ผมรับช่วงไม่เดือดร้อน

ไอ้เรื่องฆ่าตัดตอน               มันแค่เรื่องธรรมดา

ผมเป็นกรรมการสิทธิ์ฯ         เซ็นเพียงนิดพ้นกล่าวหา

เหมือนไม่เคยมีเรื่องมา        ขอเอาหัวเป็นประกัน

(เจ๊เพ็ญ)

       นายคะเจ้านายขา        หนูอ่ะนะแสนสุขสรร

ชื่นมื่นทุกคืนวัน                 บ่มีทุกข์ประการใด

อยู่นี่สุขที่สุด                      บ่อยากรุดออกไปไหน

ด้วยมีเหล่าเพื่อนชาย          มอบความสุขไม่เว้นวัน

(ทักษิณ)

       พวกเจ้ามีความสุข        เราบ่ทุกข์ด้วยเช่นกัน

วันคืนมันแสนนาน              หากเร่งวันให้เร็วจริง

จักได้อยู่ร่วมเจ้า                  ลืมเรื่องเศร้าลืมทุกสิ่ง

เราหวังเช่นนั้นยิ่ง               รออีกหน่อยนะสหาย