พระทินวงศ์

“สวรรค์อยู่ส่วนสวรรค์  อย่ามาลิขิตชีวิต

อินพรหมยมยักษ์เทวดา ข้าฯไม่สน

              ไม่อาจจะมาบัญชา  ขีดเส้นกฎเกณฑ์ชะตา

                   ข้าฯขอลิขิตชีวิต ข้าฯเอง “

            เสียงเพลงประกอบละคร ตอนเช้าวันอาทิตย์ (อาทิตย์ที่ 16 ก.ย.50 )ปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา วันนี้ไม่ต้องไปสอน ทั้งยัง ไม่ต้องไปส่งลูก หลังจากอาบน้ำ จิบกาแฟดำ แต่งตัวแล้วจึงมีเวลานั่งดูละครทีวี ที่เรียกกันว่า “หนังจักรๆ วงศ์ๆ”  เรื่องนี้ละครับของจริง! ดูชื่อซะก่อน สมัยเป็นเด็กก็เคยดูมาแล้ว พอโตมาก็หลงๆลืมๆไป  ตอนที่ออกอากาศวันนี้เป็นตอนที่พระทินวงศ์ เท่งทึงไปพบกับพระอินทร์บนสวรรค์ 

            อันว่า พระทินวงศ์ กับพระอินทร์นี้ จำได้ว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเนื่องจาก ตอนต้นเรื่องตะแกดันไปสาบานต่อสวรรค์ว่าจะรักพระนางทิพย์มณฑานางเอกตลอดไปไม่มีวันทำร้ายกัน     พระอินทร์ผู้ปกครองสวรรค์ได้ยินก็เยาะเอา ด้วยรู้สันดานมนุษย์ดี แล้วต่อมาก็เป็นจริง พระทินวงศ์ก็กลับคำเสียสิ้น(ดูคล้ายๆใครบางคนที่รู้จัก) ทำร้ายทั้งกายทั้งใจ นางเอก (ตามแบบฉบับหนังจักรๆ วงศ์ๆ ) มิใยที่พระอินทร์จะใช้อุบายตักเตือนด้วยวิธีต่างๆ ทินวงศ์ก็ดันรู้ทันและกล่าวต่อพระอินทร์ มีใจความดังเนื้อเพลงข้างต้นนั่นแหละ เนื้อเรื่องต่อมาผมลืมไปแล้ว มาวันนี้ได้ดูตอนที่พระอินทร์ตรัสกับพระทินวงศ์ว่า “ท่านขอเราสิ ทินวงศ์ เราจะให้ชีวิตท่าน ดังที่ทิพย์มณฑาเคยขอชีวิตให้ท่านไว้ 2ครั้งก่อนนี้ คิดดูดีๆ มีคนทุกข์ใจเพราะการจากไปของท่านมากมาย เพียงแค่ท่านขอ เขาเหล่านั้นจะกลับมาเป็นสุขอีกครั้ง” ทินวงศ์ก็จองหองได้ใจจริงๆ นอกจากไม่ยอมพระอินทร์แล้ว ยังลำเลิกเพลงเก่ามาอ้างใหม่อีกด้วย ผมขี้เกียจดูต่อเลยเข้าวิทยาลัยมานั่งทำงาน แต่เรื่องราวนี้มันยังคาใจอยู่เพราะมันเหมือนกับชีวิตบางตอนของผม หรืออาจจะเหมือนเพื่อนครูคนอื่นๆด้วย เหมือนยังไงลองสดับ

            ในเศษเสี้ยวหนึ่งของชีวิตครูผมเชื่อว่าหลายคน ต้องเคยเล่นบทพระอินทร์กันบ้างละ ล่าสุดนี้ผมก็เพิ่งเล่นไปเหมือนกัน “นี่เธอ! ขาดเรียนของครูไป 2 ครั้งแล้วนะ ทีหลังอย่าขาดอีก” ผมบอกนักเรียนคนหนึ่ง “นี่เธอ! ทำไมยังขาดอีก ครูต้องแจ้งครูที่ปรึกษา และเธอต้องพาผู้ปกครองมาพบครูแล้ว” ดูเหมือนว่านักเรียนคนนี้จะอินกับบทพระทินวงศ์มากไปเธอจึงไม่สนใจคำเตือนของพระอินทร์ เอ๊ย! ของครู จนกระทั่งวาระสุดท้ายมาเยือน เธอขาดจนถึงขั้นหมดสิทิ์สอบปลายภาค “เธอบอกผู้ปกครองมาพบครูสิ มารับทราบปัญหาก่อนที่ครูจะส่งชื่อให้งานทะเบียน แล้วครูจะให้โอกาสเธอสอบ รู้ไหม พ่อแม่จะเสียใจแค่ไหนถ้าลูกสอบไม่ผ่าน” เธอคงจะกลับไปร้องเพลงพระทินวงศ์ปลอบใจตัวเองอยู่หลายวัน  และแล้ว เส้นตายที่งานทะเบียนและงานวัดผลฯขีดไว้ให้เหล่าพระอินทร์ เอ๊ย! เหล่าครูก็มาถึง และมาถึงก่อนผู้ปกครองของพระทินวงศ์หญิงเพียงวันเดียวเท่านั้น (คุณอภิสิทธิ์บอกแล้วว่า “ประชาชนต้องมาก่อน”ก็ไม่เชื่อ) เมื่อผู้ปกครองมาเจรจาขอชีวิต ขอสิทธ์สอบแล้วผมจึงไปขอแบบฟอร์มจากงานทะเบียน ลงชื่อในฐานะครูผู้สอน ให้ครูที่ปรึกษาลงชื่อรับทราบแล้วจึงบอกให้นักเรียนหาเหตุผลที่ดีเขียนลงไป เช่นไม่สบาย ต้องนอนพักอยู่กับบ้าน และให้ผู้ปกครองรับรอง ก่อนนำไปให้หัวหน้างานวัดผลอนุญาต 

ผลปรากฏว่า พระทินวงศ์ไม่ฟื้น เธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสอบ ผมข้องใจยิ่งนักจึงไปหาหัวหน้างานวัดผลฯ ผู้มีนามว่า “เทพ “อันมี คำที่แปลว่า “ดี” อยู่ข้างหน้า ท่านก็ว่า “ผมให้ไม่ได้ ก็เด็กมาบอกว่าที่ไม่มาเรียนนั้นอันที่จริงหนูมาสายแต่อาจารย์ไม่เช็คให้”  ผมก็แย้งว่า “เด็กที่มาสายทุกคนเป็นพยานได้ ใครมาสายแล้วมาบอกผม ผมเช็คให้หมด แลกกับการออกกำลังกายแบบลูกเสือนิดหน่อย” ท่านก็ว่า “ก็นั่นแหละ ครูประจำวิชาตัดสินให้หมดสิทธ์สอบ แล้ว จะมาขอได้ไง”  ผมก็เลยจำใจเหาะไปแจ้งข่าว  แก่ พระทินวงศ์หญิง และผู้ปกครองว่า เทอมหน้าให้มาลงทะเบียนเรียนใหม่ ผมจะขออนุญาตผอ. เปิดสอนนอกตารางให้(พร้อมกับผู้ร่วมชะตากรรมอีกหลายคน)รับรองจบใน 3ปี พร้อมเพื่อน เอาเกียรติของพระอินทร์ เอ๊ย! ของครูและผู้กำกับลูกเสือเป็นประกัน เรื่องจึงจบลงด้วยดี อ้ายย้อยเก็บฉากได้

ละครจักๆวงศ์ๆ เรื่องนี้สอนให้เราๆท่านๆ และเหล่านักเรียนผู้สำคัญว่าตนเองเป็นลูกหลานพระทินวงศ์ รู้ว่า                 “เหนือเทพยังมีสุเทพ”

                                                                                                            ครูเอ เอาซีวะ