เมื่อวานดันไปใส่หัวข้อว่า นี่ไง การเรียนรู้แบบคลาสสิกทำให้เข้าใจผิดกันไปว่า เอ! ,สงสัยมันจะเป็นการเรียนการสอนอย่างน่าอภิรมย์ ละเมียดละมัย อะไรประมาณนี้

    แท้จริงแล้วมันเป็นทฤษฎีจิตวิทยาเกี่ยวกับการเรียนรู้อย่างหนึ่งของPavlov ซึ่งทดลองโดยการวางเงื่อนไขกับสัตว์ทดลอง(สุนัข) ภายหลังมีการเรียกว่า ทฤษฎีการเรียนรู้การวางเงื่อนไขแบบคลาสสิก(พรุ่งนี้จะโม้เรื่องเกี่ยวกับคลาสสิก โรแมนติก ให้อ่าน)

    วันนี้จะยกตัวอย่างพฤติกรรมการเรียนรู้ตามทฤษฎีจิตวิทยาการเรียนรู้ ที่เป็นพฤติกรรมตอบสนองการเสริมแรง ของSkinner

     การเสริมแรงก็คือการกระทำใดๆที่กระทำไปเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมที่เพิ่งแสดงของบุคคลเป้าหมายว่า “เออ!แม่นแล่ว เอาอีกซิ”เพื่อให้เขาแสดงพฤติกรรมอย่างนั้นต่อไป ว่าไปแล้วก็คือการตบรางวัลนั่นเอง เจ้าทฤษฎีว่า มันแบ่งเป็นเสริมแรงบวก กับเสริมแรงลบ เสริมแรงบวกคือการให้ สิ่งที่เขาพึงพอใจ เช่นคำชม รางวัล โบนัส จุ๊บๆ เสริมแรงลบคือการยกเลิก เอาออก งด สิ่งที่สร้างความไม่พอใจในปัจจุบัน แก่เขา เช่น นิรโทษกรรม  ลดโทษ  ลบประวัติเสีย (ผมว่ามันก็คือการให้นั่นแหละ เอาทุกข์ออกก็คือการให้ความสุข) มา! ผมจะยกตัวอย่างให้อ่าน

   คนเลี้ยงช้างรู้จากการสังเกตว่าจะได้รับเงินค่ากล้วยช้างจากคนขี้สงสารทุกครั้งที่เขาใช้ขอดึงหูช้าง จนมันร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เขาจึงฝึกฝนการใช้ขอดึงหูช้างอย่างช่ำชอง

    ช้างได้กินกล้วยทุกครั้งเมื่อมันร้องอย่างเจ็บปวด ดังนั้นแม้บางครั้งแม้มันไม่เจ็บ มันก็จะแกล้งร้อง..อย่างดัง

    คนขี้สงสารจะได้รับคำชมจากแฟนสาวทุกครั้งเมื่อควักเงินซื้อกล้วยช้างให้แฟนสาวป้อน(ป้อนช้างนะครับ) ดังนั้นแม้เขาจะรู้ทันช้างว่ามันไม่เจ็บจริง แต่เขาก็เต็มใจจะควักเงินต่อไป

    แฟนสาวของคนขี้สงสารจะถูกหวยทุกครั้งหลังจากที่ได้ป้อนกล้วยช้าง ดังนั้นแม้จะไม่อยากชมเท่าไหร่ หล่อนก็จะหลับตาชม..ส่งเดช

  (  นิทาน เอ๊ย! ตัวอย่างนี้ สมมุติผู้แสดงขึ้นมาทั้งหมด ยกเว้นช้างกับควาญ มันและเขามีชีวิตอยู่จริงในวันนี้ และบทบาท การทรมาน ทรกรรม ก็ยังดำเนินอยู่ต่อไป)

  ครูเอ  เอาซิวะ