ดึกสงัด... คืนหนาว... ร่างในชุดขาว...ริมทางเปลี่ยว

        02.03น. เข็มนาฬิกาบอกเวลาเท่านี้ เมื่อผมก้าวเท้าลงจากรถไฟที่สถานี เกือบสัปดาห์แล้วที่ต้องเข้าไปรับการอบรมเพิ่มเติม ที่กรุงเทพ อบรมเสร็จก็ตีตั๋วรถไฟกลับทันที จึงมาถึงค่อนข้างดึก

            เดินพลางมองหาคนที่มารอรับอยู่สักพัก ก็เจอ เธอยืนรออยู่ข้างรถนั่นเอง  หลังจากเอาของขึ้นกระบะแล้ว เราก็ขึ้นรถมุ่งหน้ากลับบ้าน  พระจันทร์หลังวันเพ็ญ ยังแหว่งไปไม่มากนัก ทำให้มองเห็น ตึกแถวสองข้างทางได้รางๆ 

        รถเลี้ยวเข้าถนนซอยเล็กๆ ดึกอย่างนี้แม้จะอยู่ในตัวเมืองมันก็เปลี่ยวน่าดู เพราะไม่มีรถผ่านเข้าออก ผมก้มลงหาแผ่น ซีดี จะเอามาเปิดฟัง แต่หาไม่เจอ เงยหน้าขึ้นมาจะถามคนข้างๆแต่ทันใดนั้น! 

            สิ่งที่ผมเห็นรางๆจากแสงจันทร์ในความมืดข้างทาง ก็คือ เงาร่างสีขาว คล้ายๆคน แต่สูงกว่าคนปกติสักเล็กน้อย ผมเพ่งสายตามองจนเหลียวหลังเมื่อรถผ่านเลยมา ความหนาว ยะเยือกเข้าปะทะต้นคอจนขนลุก  ชัดเลยครับ!

            ร่างในชุดขาวนั้นดูเหมือนจะมีแสงเรืองๆอยู่รอบตัว นอกจากรอยยิ้มที่ยากจะเดาความหมายได้แล้ว สองมือของเขาคล้ายจะกระพุ่มไหว้อยู่ด้วย

            “ อีกแล้วรึ! คราวนี้อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก” ผมบ่นดังๆจนคนข้างๆหันมามองแล้วส่ายหัวเบ้ปาก เหมือนจะบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายกับ “เซ้นต์” ที่ผมคิด(อยู่คนเดียว)ว่าผมมี

            “เธอเห็นรึเปล่า เมื่อกี๊น่ะ?”ผมถาม

            “เห็น...คนแถวนี้เขาบอกว่าเห็นตรงนี้มา  2-3วันแล้ว ตั้งแต่พี่ไปกรุงเทพน่านแหละ”เธอตอบเสียงเนือยๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร  เมื่อเห็นท่าทีอึดอัดของผมเธอจึงบอกอีก

            “ไม่ใช่แค่นี้นะ พี่ดูโน่นสิ” ผมมองตามปากที่บุ้ยใบ้ของเธอ คุณพระช่วย! อะไรกันนี่! แทบทุกเสาไฟฟ้าที่รถเราแล่นผ่าน  “เขา” ยืนยิ้มอยู่นั่น ในแสงจันทร์สลัว

            “โอโฮ! ตามมาถึงนี่เลยรึ แล้ว ทำไมต้องไหว้อย่างนั้นด้วย” ผมถามอย่างประหลาดใจ

“ไม่รู้สิ! เขาคงต้องการให้เราช่วยละมั๊ง แต่ที่ไม่ไหว้ก็มีนะ” เธอตอบอย่างรำคาญ  โอ้!นั่นไง แต่คราวนี้ไม่ใช่ “เขา” แม้จะอยู่ในชุดขาวเหมือนๆกัน แต่มีอยู่แค่ร่างกายท่อนบน  อ้าว!นั่นมีแต่หัว ใบหน้างี้อึ้ดทึ่ดเชียว  โน่นผู้หญิงนี่หว่า ปากแดงแจ๋ของหล่อนแสยะยิ้ม

             “ แม่งจะหลอกกันไปถึงไหน” ผมสบถอย่างเหลืออด

            “ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งบาง หาเสียงที ก็ไหว้ที  พอเลือกไป แล้ว เรานี่แหละต้องไหว้มัน แล้วดูซิเนี่ยบ้านเราอยูในซอยลึกอย่างนี้ยังตามมาติดป้ายหาเสียง แหมติดมันทุกเสาไฟฟ้าเลยนะ เออ!แล้วทำไมต้องใส่ชุดปกติขาวด้วยวะ?แหมแต่งแสงเป็นรังสีออร่าเชียว สงสัยกลัวเขาไม่รู้ว่าเคยมีตำแหน่ง ปั๊ดโธ่! ไอ้โน่นน่ะที่หน้ามันอ้วนอึ้ดทึ่ดเพราะมัน แ_กไม่เลือก  เออนี่เธอ  เบาแอร์หน่อยซิ ฉันหนาวจังว่ะ” ผมหันไปบอกเมีย.