ที่มาของการทุจริต

ท่านผู้มีเกียตริที่เคารพค่ะ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราโชวาทไว้ว่า

                 “คนไม่มีความสุจริต คนไม่มีความมั่นคง ชอบแต่มักง่าย ไม่มีวันจะสร้างสรรค์ประโยชน์ ส่วนรวมที่สำคัญอันใดได้ ผู้ที่มีความสุจริตและความมุ่งมันเท่านั้น จึงจะทำงานสำคัญยิ่งใหญ่ที่เป็นคุณประโยชน์แท้จริงได้สำเร็จ”

                พระบรมราโชวาทนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญในการประกอบกิจการ  งานอันใดจะประสบความสำเร็จได้นั้นพึงต้องอาศัยคนที่มีความสุจริต  และความมั่นคงเป็นสำคัญ  หากแต่ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปงานย่อมไม่ต้องตามประสงค์อย่างแน่นอน อาทิ คนที่มีความสุจริตมาแต่แรกตั้งใจจะประกอบอาชีพหาเลี้ยงตนด้วยความสุจริต  แต่ใจนั้นหาได้เข้มแข็งพอ  เจอสิ่งยั่วยุ คิดว่าหากทุจริตเอาของเขาแล้วตนจะรวยเร็ว  ชีวิตก็ล้มล่ะคราวนี้  และคนอีกประเภทหนึ่ง  คนไม่มีความสุจริต  มีแต่ความมุ่งมั่นที่จะเอาของเขา   คนพวกนี้บาปกรรมตามทันเมื่อใดเห็นทีชีวิตคงจบสิ้นเป็นแน่  ใครเขารู้  ก็ไม่อยากคบค้าด้วยเพราะเกรงจะเอาความซวยมาให้เขา

                ทุกท่านคะ  และเหตุใดคนเราถึงทุจริต  เป็นเพราะตัวของเขาเองหรือสิ่งยั่วยุรอบของกันแน่  และจุดเริ่มต้นที่คนเราจะทุจริตมันเริ่มต้นมาได้อย่างไร  หากให้ดิฉันมอง  ดิฉันมองว่า  ความทุจริตถูกหล่อหลอมในตัวของคนเรามาแต่เยาว์ไว  ทุกท่านคิดไหมค่ะว่า  การที่พ่อแม่บอกเราเมื่อยังเยาว์ว่า  วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้  ในขณะที่เรางอแงไม่อยากจะไปหรือ ช่วยทำการบ้านให้   เพราะเพียงคิดว่ายังเด็กวันนี้ทำไม่ได้  เดี๋ยววันหลังค่อยเรียนรู้เดี๋ยวก็ทำได้เอง  ต่อมา พอเด็กโตขึ้นเขาเลยมองว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อย   เกิดความเคยชิน  ที่เราๆก็เห็นตามข่าวมากหมาย อาทิ เด็กลอกข้อสอบ  ที่มีข่าวล่าสุด  เมื่อต้นปีนี้ว่า คณะกรรมการสถาบันทดสอบ ทางการศึกษา แห่งชาติ ได้สั่งลงโทษเด็กนักเรียน ม.6 จำนวน 6 คน ฐานทำการทุจริต ในการทดสอบ ทางการศึกษาแห่งชาติขั้นพื้นฐาน หรือโอเน็ต มีคนหนึ่งซึ่งทุจริตแบบไฮเทค โดยใช้ โทรศัพท์มือถือนาฬิกา ถูกปรับตกหมดทั้ง 6 วิชา  ลงในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ.2551  พฤติกรรมที่เขามองว่าเป็นเรื่องเล็กๆที่ทำแล้วเขาเห็นว่าไม่มีใครรู้  ก็ไม่เป็นไร  ใครๆๆก็ทำกัน   ไม่ใช่อาชญากรสะหน่อย

แต่นั้นกลับกลายเป็นวงจรอุบาทว์ ที่มักเกิดจากเรื่องเล็กๆที่เรามองข้ามและไม่ใส่ใจ   ได้ฝังรากหยั่งลึกจนเกินเยียวยา    เกิด มโนทุจริต อันหมายถึง ความประพฤติชั่วทางใจ  อันได้แก่ ความโลภอยากได้ของผู้อื่น   ความพยาบาท  ความเห็นผิดจากทำนองคลองธรรม  นั้นคือลอกเพราะอยากได้ที่เรียนดีๆ     อันเป็นการเอาเปรียบหวังประโยชน์จากความรู้ของผู้อื่น  เห็นผิดคิดว่าจะไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นแล้วตนจะได้คะแนนสอบดีๆๆ การลอกกันถือว่าเป็นการเริ่มต้นทุจริตตั้งแต่เด็ก แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ยังจะโกงหรือทุจริต พออีกหน่อยโตขึ้นก็คงจะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา มันกลายเป็นพฤติกรรมเคยชิน แล้วมันก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นหรือสะสมขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว สุดท้ายก็จะคิดว่าการโกงชาติบ้านเมืองไม่ใช่เรื่องผิด บางทีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้เราก็จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องรู้เท่าทัน  เพราะจะส่งผลในระดับชาติได้ในอนาคต

ทุกท่านคะ  นอกจากความเคยชินในเรื่องธรรมดาที่ผิดๆแล้ว  ยังมีสิ่งยั่วยุรอบข้างอีกหลายสิ่งที่ช่วยให้คนเราเลือกที่จะทุจริตกันมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความร่ำรวยที่อาจจะเร็วกว่าคนที่การประกอบอาชีพอย่างสุจริตทั่วไป  ฐานะและเงินตรามาเป็นตัวยั่วยุกิเลศ  ความอยากได้ใคร่มีของคนเรา   สิ่งเหล่านี้เราทุกคนจะต้องช่วยกันสกัดกั้นตั้งแต่ตน  นั่นคือ  ปลูกฝังความสุจริตแต่เยาว์วัย ไม่ให้ใครมีอำนาจมากเกินความจำเป็น    พบเห็นการทุจริตต้องแจ้ง

ปลูกฝังความสุจริตแต่เยาว์ไว   ผู้ใหญ่จะต้องคอยดูแลให้เด็กมีความซื่อสัตย์ในตัวเอง  ไม่ชักนำให้เด็กมีความเคยชินที่ผิดๆ  อาทิ  ไม่ให้ลอกการบ้านเขา  อันเป็นการอยากได้ของเขา  พยาบาทหวังประโยชน์จากความรู้ของผู้อื่น  เพียงหลงผิดว่าครูจะไม่ตีหากมีการบ้านส่ง  อบรมให้เขารู้ว่าการกระทำเช่นนั้นมีความผิดอย่างร้ายแรง  หล่อหลอมให้เขามีความสุจริตในกิจวัตรประจำวันแต่ยังเด็ก 

  ไม่ให้ใครมีอำนาจมากเกินความจำเป็น  องค์กร  หน่วยงาน ทั้งภาครัฐและเอกชน  จะต้องคอยสอดส่องดูแลไม่ให้ใครมีอำนาจเด็ดขาด   หรือ มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว  อันก่อให้เกิดการใช้อำนาจในทางทุจริต  ประพฤติมิชอบ  เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ในทางทุจริต

พบเห็นการทุจริตต้องแจ้ง  เป็นหูเป็นตาในการตรวจสอบ   ไม่ชาชินและมองว่าการทุจริตเป็นเรื่องธรรมดาในสังคม 

ดิฉันมั่นใจค่ะว่า  ด้วยการรวมพลังจากทุกฝ่าย  มองและแก้ปัญหาได้ถูกจุดเช่นนี้  เราจะสามารถแก้ไขปัญหาการทุจริตได้ไม่ยากในสังคมไทย

สวัสดีค่ะ