ดังที่ได้กล่าวไว้ในตอนที่แล้วว่า ขั้นตอนที่ 2  คือ  “หัวใจของหลักสูตร” คือการ “จัดทำโครงสร้างหลักสูตร (Curriculum framework)”

นักพัฒนาหลักสูตรที่ดีต้องเป็นทั้งนักจิตวิทยาที่มีความรู้ความเข้าใจในพัฒนาการผู้เรียนในแต่ละวัยเป็นอย่างดี เพราะนักพัฒนาหลักสูตรต้องจัดการศึกษาให้สอดคล้องกับวัยของเด็กในแต่ละระดับ เพื่อที่จะมากำหนด Scope (ขอบข่าย)  และ Sequence (ลำดับการเรียนรู้)  โดยสะท้อนว่าจะจัดทำหลักสูตรในกลุ่มวิชาจะสอน “อะไร” “เมื่อไร” และใช้เวลา “เท่าไร” 
Scope = ความกว้างลึกของสาระที่จะสอน
Sequence = ลำดับวิชาที่จะสอน ซึ่งอาจเรียงจากเรื่องที่ง่าย ไปสู่เรื่องที่ยาก
                         เรื่องใกล้ตัว ไปสู่เรื่องที่ไกลตัว

ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจัดทำโครงร่างหลักสูตรอาจเป็นเขตพื้นที่การศึกษา แล้วสถานศึกษาก็นำโครงร่างนี้ไปจัดทำหลักสูตรของตนเอง แต่ในรายละเอียดของหลักสูตรแต่ละสถานศึกษายังคงสร้างรายวิชาหรือกำหนดสัดส่วนของเวลาเรียนแตกต่างกันได้ หรือสถานศึกษาอาจจะเป็นผู้กำหนดโครงร่างหลักสูตรด้วยตัวเองเลยก็ได้ โดยยึดหลักเกณฑ์การจัดการศึกษาที่ส่วนกลางวางไว้อย่างคร่าว ๆ

โครงร่างหลักสูตรในกรณีที่กำหนดจากส่วนกลางหรือเขตพื้นที่การศึกษายังไม่ใช่ “หลักสูตร” แต่เป็นเพียง “คำแนะนำ” ในการจัดทำหลักสูตรเท่านั้น การที่เรามากำหนดว่าจะเรียนรายวิชาใดในชั้นปีใด กี่ชั่วโมง กี่หน่วย สาระที่เรียนเกี่ยวกับอะไร แผนการสอนแต่ละรายวิชาและประเมินผลอย่างไร เหล่านี้จะไม่กำหนดไว้ในโครงร่างหลักสูตรที่กำหนดจากส่วนกลางหรือเขตพื้นที่การศึกษา เพราะ พรบ.การศึกษาแห่งชาติ 2542 ต้องการให้สถานศึกษาเป็นผู้กำหนดเอง เพราะไม่มีใครเข้าใจชุมชนและบริบทในพื้นที่เท่ากับสถานศึกษาในพื้นที่ของตัวเอง
รวมถึง “หนังสือเรียน” ก็ไม่รู้ดีเท่าครูในพื้นที่ อย่าให้ "หนังสือเรียน" มากำหนด Scope และ Sequence เพราะฉะนั้น คุณครูต้องออกแบบเองให้สอดคล้องกับธรรมชาติของวิชาและชุมชนรวมถึงธรรมชาติของเด็กของตนเอง ซึ่งเป็นงานที่ยากลำบากสำหรับครูที่ “ไม่ได้เรื่อง” ครับ

คุณครูที่รักทุกท่านครับ “สำนักพิมพ์” ไม่ใช่คนที่มากำหนด Scope และ Sequence ให้กับเรานะครับ!!!