สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน ต้องขออภัยด้วยนะคะที่นีออนหายไปนาน 

ก็อย่างที่เคยบอกไว้ค่ะว่ามีเรื่องที่ทำให้เศร้าใจ....เลยต้องขอไปทำใจ...

และพักผ่อนนานหน่อย...นั้นก็คือนีออน...แท้งบุตรค่ะ

     ความรู้สึกครั้งแรกที่รู้ว่าเขาอยู่ในท้องของเรา...รู้สึกดีใจที่สุด...ตื่นเต้นมาก ๆ

ที่จะมีเจ้าตัวน้อยเข้ามาอยู่ในท้องให้เราได้ดูแล...และคอยดูแลตัวเองตลอดเวลา...

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหารการกิน...เรื่องการเดิน ซึ่งเราก็คอยระวังตลอดเพรายังไม่พ้น 3 เดือน

ซึ่งยังอยู่ในช่วงอันตราย  จากเมื่อก่อนจะเดินเร็วพอมีเจ้าตัวน้อยอยู่ก็จะเดินช้าลง

เรื่องอาหารการกินจากเมื่อก่อนก็ทานน้อยไม่มากเท่าไหร่...เพราะกลัวอ้วน  แต่พอมี

เจ้าตัวน้อยก็จะกินทุกอย่างเพราะกลัวเขาไม่ได้รับอาหารที่เพียงพอ...จนแม่น้ำหนักขึ้นมา

5 กก.

     และแล้ววันหนึ่ง ๆ อยู่ ๆ ก็มีเลือดออกมา...ตอนนั้นตกใจมาก...ความกลัวเรื่อง

การแท้งก็เข้ามาในหัว...รีบไปพบแพทย์ที่ฝากครรภ์ไว้...(บางคนก็บอกว่าเลือดล้างหน้าเด็ก

แต่เราก็ยังกลัวอยู่ดีเพราะยังไม่ถึง 3 เดือน ซึ่งมันมีภาวะเสี่ยงมาก) หมอก็เลยฉีดยากันแท้งให้

และหลังจากนั้นก็ไม่มีเลือดออกอีก  ซึ่งก็ทำให้สบายใจขึ้น  อีก 2 สัปดาห์หมอก็นัดตรวจ

อัลตร้าซาวด์เพื่อดูเด็กว่าเป็นอย่างไรบ้าง  พอซาวด์ดูหมอก็พบหัวใจเด็ก...หมอบอกว่า

อายุครรภ์ยังน้อยก็เลยยังไม่พบหัวใจของเด็ก  และอีก 2 สัปดาห์ก็นัดให้ซาวด์อีกครั้ง

     และเมื่อซาวด์ดูหมอก็ยังไม่พบหัวใจของเด็กอีก...หมอก็เลยเขย่าท้องแม่เบา ๆ เพื่อที่ว่า

จะเห็นหัวใจเด็กเต้นบ้าง...แต่ก็เบาบางมาก ๆ แทบจะไม่เห็นเต้นเลย  ตอนนั้นเด็กตัวแค่

6 มิล ซึ่งอายุครรภ์ตอนนั้นได้ 8 สัปดาห์ ตัวเด็กน่าจะได้ 1.5 ซม. หรือ 1.75 ซม. แล้ว

หมอบอกว่าเด็กผิดปกติ !!!!!

     ในตอนนั้นเราเริ่มใจไม่ดีแล้ว...ความรู้สึกแย่มาก...กลับมาบ้านร้องไห้ตลอด...

ร้องไห้จนป่วย...เสียใจมากจริง ๆ มันเป็นท้องลูกคนแรกน่ะนะ...ความรู้สึกที่เราจะได้

เป็นแม่...มันก็ดีใจที่สุดอยู่แล้ว  แต่พอรู้ว่าลูกเป็นแบบนี้ก็เสียใจที่สุดเหมือนกัน

(ขณะที่เขียนอยู่ก็ยังทำใจไม่ค่อยได้เท่าไหร่...ทั้ง ๆ ที่ทำใจไปบ้างแล้วนะ)

     และแล้วเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2551 เลือดก็ออกเป็นครั้งที่ 2 แต่ครั้งนี้มีอาการ

ปวดท้องมาก เลยรีบไปพบแพทย์...ตอนที่ไปพบหมอเลือดก็หยุด...ความรู้สึกตอนนั้นก็ยัง

รู้สึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่กับเราตลอดเวลา...บำรุงปกติทุกอย่าง...กินอาหารที่มีประโยชน์

เพื่อเขาทุกอย่าง  และหมอก็นัดซาวด์ดูความผิดปกติของเด็กอีก 2 สัปดาห์ เป็นครั้งที่ 3

     ก่อนที่จะซาวด์ครั้งที่ 3 เราก็เริ่มที่จะทำใจไว้บ้างแล้ว  และก็พูดกับลูกว่า

"ลูกจ๋า...ถ้าลูกยังไม่พร้อมลูกก็ไปเถอะนะไม่ต้องเป็นห่วงแม่

แต่ถ้าลูกพร้อมเมื่อไหร่...ลูกก็มาอยู่กับแม่ใหม่นะ...แม่จะรอหนูนะลูกนะ"

น้ำตาของความเป็นแม่ก็ไหลอาบแก้ม.....

     เมื่อ 2 สัปดาห์มาถึงที่หมอนัดซาวด์ดูเด็ก...ก็พบว่าหัวใจเขาไม่เต้นแล้ว...และตัวเด็ก

ก็ไม่โตคือขนาด 6 มิล เท่าเดิม  ซึ่งตอนนั้นอายุครรภ์ก็ 10 สัปดาห์แล้ว หมอบอกว่า

"เด็กเสียชีวตแล้ว...ต้องหยุดการตั้งครรภ์" !!!!  พอได้ยินหมอบอกน้ำตาของ

ความเป็นแม่มันกลั้นไม่อยู่จริง ๆ ...มันเป็นการสูญเสียที่เสียใจที่สุด....

   และแล้วก็ต้องเอาเขาออกมา...นีออนพึ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานนี้เอง และตอนนี้

นีออนก็ได้พักผ่อนอยู่กับบ้าน จึงได้เขียนเรื่องนี้เล่าสู่ให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกัน

นี่แหล่ะค่ะความรู้สึกของคำว่า "แม่" ของนีออน

"ลูกจ๋า...ถ้าลูกพร้อมเมื่อไหร่กลับมาอยู่กับแม่นะ...

แม่จะรอหนูกลับมาหาแม่นะลูกนะ"